De kabinetsformatie na de verkiezingen van begin juni is in de kwartfinale beland. Er zitten partijen aan tafel die gaan uitzoeken of ze er samen uit kunnen zien te komen op heikele punten, zoals de hypotheekrenteaftrek en het wel of niet verkorten van de WW. De partij van Wilders is niet aan zet. Die haalde het niet eens in de groepspoule, om in voetbaltermen te spreken. Niet omdat Wilders de kans heeft gekregen om na zijn belangrijkste breekpunt ook al het andere PVV gedachtegoed op de onderhandelingstafel te gooien. Het CDA wil niet eens met hem aan tafel zitten voordat hij een soort voorakkoord heeft gesloten met de VVD. Misschien was het handig geweest om als CDA al in de verkiezingsstrijd aan te geven dat de PVV voor het CDA een breekpunt was, maar elke keer werd dit juist niet uitgesproken terwijl men wel de mond vol had over het breekpunt van de hypotheekrenteaftrek. De kiezers van de PVV voelen zich bedrogen, maar door wie eigenlijk? Toch niet door het CDA, want daar hebben ze niet op gestemd.
Verder verbaas ik me over de geluiden dat de PVV perse in de regering zou moeten komen. De reden die wordt gegeven is dat het de partij is die het meest gewonnen heeft. Maar dat “meest gewonnen”is toch ook weer relatief, aangezien de VVD en de PvdA toch groter zijn geworden. Het gaat niet alleen om het binnenhalen van nieuwe kiezers, maar ook om de kiezers die standvastig op dezelfde partij blijven stemmen. De meeste stemmen tellen nog altijd, en niet perse de grootste winst tov de vorige verkiezingen.
Maar nu lijkt er toch wat schot in de formatie te komen. Er is een mogelijkheid van VVD, CDA, PvdA aangevuld met D’66 en Groen Links. Een rechts/links combinatie of een middenpartijenkabinet plus-plus of hoe je het ook wilt noemen ligt binnen de mogelijkheden. En het zomerreces staat voor de deur en daarom willen we toch ook snel resultaat zien. Met deze vijf partijen in een breed gedragen kabinet valt er voor alle partijen die deelnemen veel te verliezen. Aan de rechterkant zal zo’n kabinet de toorn van de PVV op zich afroepen en aan de linkerkant de hoon van de SP. En het gelovige deel van het kabinet zal door de SGP aan de tand worden gevoeld. Maar is het daarom een slechte keus? Misschien is het wel de enige keus.
Ik denk dat dit het enige kabinet is dat op dit moment kans van slagen heeft. Gezamenlijk de lasten dragen van de immense bezuinigingen. En dan moeten de PVV en de SP maar vier jaar lang roepen dat zij het allemaal anders gedaan zouden hebben als ze in de regering hadden gezeten. De vijf partijen houden elkaar in een wurggreep, in een 'innige' omhelzing zou je ook kunnen zeggen, zuiver en alleen omdat als er eentje uitvalt de basis onder dit gesloten verstandshuwelijk wegvalt.Misschien groeit de echte liefde tijdens die vier jaar ook wel. Misschien heeft Mark Rutte dan toch zelf een vrouw gevonden in Femke Halsema. Kan BNN meteen stoppen met zijn pogingen om Rutte te koppelen.
Volgens mij heeft Bert van Marwijk het tijdens het WK minstens zo moeilijk als de informateur Tjeenk Willink. Nu is de temperatuur in Zuid Afrika niet al te hoog, maar de emoties bij de aanvallers lopen hoog op. De krantenfoto van Van Persie die Van Marwijk iets toeschreeuwt, spreekt boekdelen. De coach houdt zijn hoofd iets gebogen, waardoor er iets onderdanigs in zijn houding sluipt. Volgens liplezers heeft Van Persie heftig geprotesteerd tegen zijn wissel en toegeschreeuwd dat Wesley Schneider beter het veld kon ruimen. Met Wesley blijkt hij een tijdje geleden ook al mot te hebben gehad en dat was net opgelost. Oranje heeft zijn grootste tegenstander misschien wel gevonden en deze heet dus niet Brazilië. Nu wordt het vrijdag heel moeilijk om Brazilië te verslaan, dat sowieso. Maar dan gaat het over het voetbal op zich. Maar als we er een extra tegenstander binnen het veld bij krijgen door een verdeeld team is het bijna onmogelijk.
Conclusie: Van Persie niet meer opstellen, doodzwijgen en de sfeer in de rest van het team zien te behouden. Wat maakt het ons tenslotte uit wie er scoort, als er maar wordt gescoord. Drie –een voor Nederland lijkt mij een goede uitgangspositie tegen Ghana of Uruguay in de halve finale. De eerste mag Robben maken, de tweede is voor Van der Vaart en Schneider maakt er drie van. Dan nog een penalty tegen van Brazilië. Daarna wordt Nederland ook een “Angstgegner” . Als we dan Duitsland of Argentinië in de finale niet verslaan, weet ik het niet meer. Drie keer is scheepsrecht. We hebben van allebei al een keer verloren, dat tij moet gekeerd kunnen worden. Oranje boven; een nieuw kabinet voor de zomer en een WK in de pocket. Dan kan de zomer toch niet meer stuk. Wie heeft het dan nog over het weer?
woensdag 30 juni 2010
maandag 14 juni 2010
Hondenbelangen
Er zijn honden die heel goed los kunnen lopen zonder ooit een mens of een dier lastig te vallen. De eigenaren van deze honden zouden heel graag zien dat ze hun trouwe viervoeter los kunnen laten lopen in de duinen. Dit mag op dit moment niet. Een hond mag alleen aangelijnd mee. Als je je hond tegen de regels in los laat lopen kun je een boete krijgen.
Afgelopen weekend is actie gevoerd door een groep hondenbezitters. Zij wilden aandacht voor het belang van hun honden. Volgens hen is het belangrijk voor een hond dat ze vrij zijn en voor sommige hondenbezitters zat er ook een stukje eigen belang bij, want een mevrouw gaf naar de krant toe aan dat ze haar drie honden bijna niet in bedwang kan houden aan de lijn. Een opvoedcursus is dan geen overbodige luxe, lijkt me.
Wij hebben ook een hond, Sushi. Ze gaat al een tijdje mee, is 14 jaar en is gek op de duinen en op bossen. De reden ligt in het feit dat er volop luchtjes van andere dieren op te snuiven zijn en dat doet ze ook heel enthousiast. We noemen haar daarom ook nog wel eens Snuffie. Bleef het alleen nog maar bij ruiken, maar ze is gek op Hooglanderpoep. Verder zou ze het liefst die grote beesten aanvallen als ze ze ziet. We zijn menigmaal langs een kudde Hooglanders gelopen met een grommende hond aan de korte lijn en dan maar hopen dat ze niet agressief terug gaan doen. Dat valt gelukkig reuze mee.
U begrijpt het al, loslopen is geen optie. Aangezien ze vanaf het begin aan de lijn moest lopen in de duinen, maakt ze er geen punt van. Er zijn zoveel aangename luchtjes dat ze vrolijk doorstapt. En als ze te lang blijft snuffelen, is de lijn ook handig. Met een klein rukje loopt ze weer lekker een eind door. Maar het belangrijkste vind ik dat ze zo geen ander dier lastig kan vallen en dat wij haar niet kwijtraken. De uitdaging zien we dan maar in een iets langere wandeling.
Ik denk dat er gerust veel honden zijn die altijd braaf luisteren naar de baas, nooit achter een konijn of muis aangaan, die Hooglanders met rust laten en die ook niet over het hekje naar de Scottish Blackface springen. Maar ik denk dat er bijna net zoveel honden zijn die niet zo gedisciplineerd zijn. Honden die grote schade zouden kunnen aanrichten en dierenleed veroorzaken. Trouwens, ik hoor ook wel eens hardlopers zeggen dat ze aangevallen worden door honden in de duinen.
Min eigen hond mag alleen loslopen in een deel van Overbos, het Beverwijkse stadspark. Een prima hondenuitlaatplek, met voldoende afvalbakken om hondenpoep netjes op te kunnen ruimen. Oppassen moet je nog steeds, want eenden zijn ook niet te versmaden voor veel honden. Maar het overzicht is goed en je ziet op tijd wanneer de hond weer even aan de lijn moet.
Het is fijn dat je je hond kunt bieden wat hij/zij nodig heeft, maar houd altijd rekening met andere mensen en dieren. Als je ziet dat iemand bang is voor een hond, maak je hond dan even vast. Zie je dat je hond een oogje laat vallen op een eend, doe hetzelfde. Laat hem los waar het kan en maak hem vast waar het moet. Zo kunnen we toch allemaal van een park of van de duinen genieten?
Afgelopen weekend is actie gevoerd door een groep hondenbezitters. Zij wilden aandacht voor het belang van hun honden. Volgens hen is het belangrijk voor een hond dat ze vrij zijn en voor sommige hondenbezitters zat er ook een stukje eigen belang bij, want een mevrouw gaf naar de krant toe aan dat ze haar drie honden bijna niet in bedwang kan houden aan de lijn. Een opvoedcursus is dan geen overbodige luxe, lijkt me.
Wij hebben ook een hond, Sushi. Ze gaat al een tijdje mee, is 14 jaar en is gek op de duinen en op bossen. De reden ligt in het feit dat er volop luchtjes van andere dieren op te snuiven zijn en dat doet ze ook heel enthousiast. We noemen haar daarom ook nog wel eens Snuffie. Bleef het alleen nog maar bij ruiken, maar ze is gek op Hooglanderpoep. Verder zou ze het liefst die grote beesten aanvallen als ze ze ziet. We zijn menigmaal langs een kudde Hooglanders gelopen met een grommende hond aan de korte lijn en dan maar hopen dat ze niet agressief terug gaan doen. Dat valt gelukkig reuze mee.
U begrijpt het al, loslopen is geen optie. Aangezien ze vanaf het begin aan de lijn moest lopen in de duinen, maakt ze er geen punt van. Er zijn zoveel aangename luchtjes dat ze vrolijk doorstapt. En als ze te lang blijft snuffelen, is de lijn ook handig. Met een klein rukje loopt ze weer lekker een eind door. Maar het belangrijkste vind ik dat ze zo geen ander dier lastig kan vallen en dat wij haar niet kwijtraken. De uitdaging zien we dan maar in een iets langere wandeling.
Ik denk dat er gerust veel honden zijn die altijd braaf luisteren naar de baas, nooit achter een konijn of muis aangaan, die Hooglanders met rust laten en die ook niet over het hekje naar de Scottish Blackface springen. Maar ik denk dat er bijna net zoveel honden zijn die niet zo gedisciplineerd zijn. Honden die grote schade zouden kunnen aanrichten en dierenleed veroorzaken. Trouwens, ik hoor ook wel eens hardlopers zeggen dat ze aangevallen worden door honden in de duinen.
Min eigen hond mag alleen loslopen in een deel van Overbos, het Beverwijkse stadspark. Een prima hondenuitlaatplek, met voldoende afvalbakken om hondenpoep netjes op te kunnen ruimen. Oppassen moet je nog steeds, want eenden zijn ook niet te versmaden voor veel honden. Maar het overzicht is goed en je ziet op tijd wanneer de hond weer even aan de lijn moet.
Het is fijn dat je je hond kunt bieden wat hij/zij nodig heeft, maar houd altijd rekening met andere mensen en dieren. Als je ziet dat iemand bang is voor een hond, maak je hond dan even vast. Zie je dat je hond een oogje laat vallen op een eend, doe hetzelfde. Laat hem los waar het kan en maak hem vast waar het moet. Zo kunnen we toch allemaal van een park of van de duinen genieten?
woensdag 9 juni 2010
Stoplicht op groen voor Daltonschool
Vandaag een groot stuk in de krant over het invoeren van Daltononderwijs bij basisschool Het Kompas in de wijk Zwaansmeer. Dit schoolprincipe is niet gebaseerd op vrijheid, blijheid zoals in eerste instantie misschien lijkt. Natuurlijk krijgen kinderen meer vrijheid, omdat ze veelal zonder begeleiding van de docent aan het werk zijn. Maar duidelijke afspraken over hoe de samenwerking moet verlopen horen hierbij en ook het houden aan regels, zoals het stil werken als het stoplicht op rood staat. Ik denk dat het een goede voorbereiding is op een succesvolle carrière in het voortgezet onderwijs. En ik ben eigenlijk een soort ervaringsdeskundige, omdat vroeger ook al via het Daltonprincipe les kreeg. De school waarop ik zat, de Jan Ligthartschool aan de Belgiëlaan, was daar namelijk volop mee bezig. Ja, dit is dezelfde school aan de Belgielaan waar nu zoveel over te doen is omdat deze in beeld is als tijdelijke huisvesting voor de Broekpolderscholen. Het wordt steevast “het oude Kompas”genoemd, maar het is gewoon de oude Jan Ligthartschool. Het stenen gebouw uit de jaren zestig, waar met een goede, ingrijpende opknapbeurt heel wat van te maken is.
Op die school kwam ik in 1967. Voor mij was het een heerlijke school met een groot schoolplein, waar voor iedereen volop ruimte was om te doen wat je wilde. Knikkeren, kaatsenballen, papagaaitje-leef-je-nog, elastieken, van paaltje naar paaltje springen, meidenvangertje en wat al niet meer. Je had als kind buiten lekker de ruimte en als ik naar de kleinere schoolpleinen van nu kijk, heb ik vaak een gevoel van medelijden met de kinderen. Maar niet alleen buiten hadden wij de ruimte. Ook binnen kregen we de ruimte. En niet omdat de lokalen nu zo groot waren. Het waren standaard lokalen, waar de eerste jaren meer dan veertig leerlingen in de klas zaten. Nu waren we ook klein en hadden korte beentjes, maar het zat goed vol, propvol. Maar de ruimte die je kreeg, zat in het Daltonprincipe waarmee in de bovenbouw gewerkt werd.
Je kreeg aan het begin van het jaar een takenboekje. De leraar/lerares schreef op het bord welke taken voor taal, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde en kennis der natuur je aan het eind van de week af moest hebben. Er waren bepaalde tijdvakken per dag dat je zelf mocht bepalen aan welk vak je werkte. Stel dat je twee hoofdstukken rekenen per week af moest hebben. Dan kleurde je na 1 hoofdstuk af de helft van het takenvakje groen. Dan begon je daarna bijvoorbeeld aan de taalles. Het prettige vond ik, dat je halverwege de week al een goed gevoel kreeg als je zag dat je al meer dan de helft af had. Als je de taken voor de hele week afhad, mocht je tekenen of zoals sommige ijverige leerlingen deden: doorwerken! Het gevolg was wel dat in de zesde klas (wat nu groep 8 is)diverse leerlingen ruim voor het einde van het schooljaar klaar waren met de rekenboekjes. Daarna had de school dan een wiskundemethode. Je hoefde je dus niet te vervelen. Met een stoplicht werkten wij niet. Vroeger was het: “Mond op slot!”en dan was bijna iedereen stil.
Toen ik in de brugklas van de OSG (later Berlingh College) belandde, had ik een voorsprong in zelfstandig werken. Plannen was eigenlijk al een tweede natuur geworden. In mijn agenda kleurde ik ook het huiswerk in dat ik afhad. Niet verwonderlijk dat ik mijn schoolloopbaan zonder horten en stoten heb doorlopen. Natuurlijk haalde ik wel onvoldoendes. Wiskunde is nooit mijn vak geworden en scheikundeafkortingen kon ik niet lang onthouden. Gelukkig bleek er een a-stroom te zijn, met allerlei vakken die mij wel lagen.
De leerlingen op Het Kompas boffen. Goed voorbereid gaan zij na groep 8 naar de brugklas en zullen daar in ieder geval geen moeite hebben bij het zelfstandig werken in de klas. Het enige verschil is dat er geen stoplicht zal staan dat op rood of groen staat. Maar dat zal geen probleem zijn.
Op die school kwam ik in 1967. Voor mij was het een heerlijke school met een groot schoolplein, waar voor iedereen volop ruimte was om te doen wat je wilde. Knikkeren, kaatsenballen, papagaaitje-leef-je-nog, elastieken, van paaltje naar paaltje springen, meidenvangertje en wat al niet meer. Je had als kind buiten lekker de ruimte en als ik naar de kleinere schoolpleinen van nu kijk, heb ik vaak een gevoel van medelijden met de kinderen. Maar niet alleen buiten hadden wij de ruimte. Ook binnen kregen we de ruimte. En niet omdat de lokalen nu zo groot waren. Het waren standaard lokalen, waar de eerste jaren meer dan veertig leerlingen in de klas zaten. Nu waren we ook klein en hadden korte beentjes, maar het zat goed vol, propvol. Maar de ruimte die je kreeg, zat in het Daltonprincipe waarmee in de bovenbouw gewerkt werd.
Je kreeg aan het begin van het jaar een takenboekje. De leraar/lerares schreef op het bord welke taken voor taal, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde en kennis der natuur je aan het eind van de week af moest hebben. Er waren bepaalde tijdvakken per dag dat je zelf mocht bepalen aan welk vak je werkte. Stel dat je twee hoofdstukken rekenen per week af moest hebben. Dan kleurde je na 1 hoofdstuk af de helft van het takenvakje groen. Dan begon je daarna bijvoorbeeld aan de taalles. Het prettige vond ik, dat je halverwege de week al een goed gevoel kreeg als je zag dat je al meer dan de helft af had. Als je de taken voor de hele week afhad, mocht je tekenen of zoals sommige ijverige leerlingen deden: doorwerken! Het gevolg was wel dat in de zesde klas (wat nu groep 8 is)diverse leerlingen ruim voor het einde van het schooljaar klaar waren met de rekenboekjes. Daarna had de school dan een wiskundemethode. Je hoefde je dus niet te vervelen. Met een stoplicht werkten wij niet. Vroeger was het: “Mond op slot!”en dan was bijna iedereen stil.
Toen ik in de brugklas van de OSG (later Berlingh College) belandde, had ik een voorsprong in zelfstandig werken. Plannen was eigenlijk al een tweede natuur geworden. In mijn agenda kleurde ik ook het huiswerk in dat ik afhad. Niet verwonderlijk dat ik mijn schoolloopbaan zonder horten en stoten heb doorlopen. Natuurlijk haalde ik wel onvoldoendes. Wiskunde is nooit mijn vak geworden en scheikundeafkortingen kon ik niet lang onthouden. Gelukkig bleek er een a-stroom te zijn, met allerlei vakken die mij wel lagen.
De leerlingen op Het Kompas boffen. Goed voorbereid gaan zij na groep 8 naar de brugklas en zullen daar in ieder geval geen moeite hebben bij het zelfstandig werken in de klas. Het enige verschil is dat er geen stoplicht zal staan dat op rood of groen staat. Maar dat zal geen probleem zijn.
maandag 7 juni 2010
Opruimen of oprommelen?
Vorige week ben ik begonnen met een grote opruimingsoperatie op de zolderverdieping van ons huis. Aanleiding is dochter, die heeft aangegeven een grotere kamer te willen waar ook een tweepersoons bed in past. Die grote kamer heeft ze gevonden in de vorm van de oude kamer van haar zus, die reeds twee jaar geleden uit huis is vertrokken om in een eigen stulpje verder te gaan. Met achterlating van bijna alle spullen die ze in haar negentieneneenhalfjarige leven had opgebouwd. Dat betekent: een kast vol ministeck, puzzels, oude schriften. Planken vol knuffels en poppen. Het keukentje, dat opa speciaal voor haar gemaakt had. Poppenwagen, poppenhuis, boeken van de Disney Club, Wipneus en Pim, Dolle Tweeling en noem maar op. En nog een aanzienlijke collectie videobanden. Maar het ergste van alles: dozen vol met van alles en nog wat troep. Het aanvankelijk zo voortvarend begonnen opruimen verzandde binnen de kortste tijd in oprommelen. Als het ene object was opgeruimd, kwam de volgende rommel weer naar voren.
Het oprommelen houdt qua tijd ook enorm op. Elke keer kom ik spulletjes van de kinderen tegen, waar herinneringen aan kleven. En onze hele familie heeft moeite met het weggooien van zaken waar een herinnering aan kleeft. De ene keer is dat aan een amandeloperatie van zoon, de andere keer aan het eerste slaapfeestje van dochter 2, of weer een aankoop van dochter 1 op de koninginnedagmarkt (waar ze zo blij mee was). Ik geef toe dat ik wat weggooien betref een watje ben. En wat al helemaal moeilijk is, is het wegdoen van knuffels. Ik denk dat we er in totaal zes dozen en drie planken vol mee hebben. Dit leidde ertoe, dat oudste dochter nu al aangeeft , dat als ze later kinderen krijgt, ze geen knuffels vraagt. De voorraad in het ouderlijk huis zal dan worden aangesproken. Zegt ze nu!
Jongste dochter b leek op haar oude kamer ook nog een verstopte voorraad oud speelgoed te herbergen. Keurig verscholen achter de diepe ruimte onder haar bed kwamen een grote boerderij, duplo en lego en een hele voorraad Furby’s (kleine,knuffelbare diertjes in allerlei kleuren met strepen en stippen of felle kleuren) tevoorschijn. Ja, het leek zo handig: een hoog bed met bergruimte. Gelukkig bleek er achter de luiken op zolder nog ruimte te zijn toen we alle giro’s die daar bewaard lagen (vanaf de studentenflat waar manlief en ik begonnen zijn in Osdorp bijna dertig jaar terug) verwijderd hadden. Toch leuk om nog eens te kijken wat je verdiende met je vakantiebaantje en hoeveel de huur bedroeg in die tijd.
Maar het oprommelen is nog niet klaar. Al die dozen met van alles en nog wat troep moeten nog goed bekeken worden om te kijken wat weggegooid kan worden. Het zijn er ongeveer zeven, dus daar moet ik vandaag maar een slag in slaan. Vrijdag moet in ieder geval de hele operatie achter de rug zijn, want dan wordt het nieuwe bed opgehaald bij IKEA. Weer een bed met lades eronder, want dat is zo handig voor kussens en dekbedden. Misschien moet er nog een wandje worden geschilderd, en er moeten nog wat zware spullen versleept worden voor het vrijdag is, want de kamer staat vol met een bureau, een grote leunstoel, etcetera.
Maar als het klaar is, zullen we een tevreden jongste dochter hebben, die eindelijk een grotere kamer heeft. Een tweepersoonsbed, met aan het voeteneind ruimte voor een televisie. De oude slaapkamer beneden wordt dan haar studeerkamer voor als ze volgend studiejaar aan de Hogeschool van Leiden haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening begint. En dan maar hopen dat ze niet binnen een jaar op kamers wil, want dan begint het oprommelen opnieuw.
Het oprommelen houdt qua tijd ook enorm op. Elke keer kom ik spulletjes van de kinderen tegen, waar herinneringen aan kleven. En onze hele familie heeft moeite met het weggooien van zaken waar een herinnering aan kleeft. De ene keer is dat aan een amandeloperatie van zoon, de andere keer aan het eerste slaapfeestje van dochter 2, of weer een aankoop van dochter 1 op de koninginnedagmarkt (waar ze zo blij mee was). Ik geef toe dat ik wat weggooien betref een watje ben. En wat al helemaal moeilijk is, is het wegdoen van knuffels. Ik denk dat we er in totaal zes dozen en drie planken vol mee hebben. Dit leidde ertoe, dat oudste dochter nu al aangeeft , dat als ze later kinderen krijgt, ze geen knuffels vraagt. De voorraad in het ouderlijk huis zal dan worden aangesproken. Zegt ze nu!
Jongste dochter b leek op haar oude kamer ook nog een verstopte voorraad oud speelgoed te herbergen. Keurig verscholen achter de diepe ruimte onder haar bed kwamen een grote boerderij, duplo en lego en een hele voorraad Furby’s (kleine,knuffelbare diertjes in allerlei kleuren met strepen en stippen of felle kleuren) tevoorschijn. Ja, het leek zo handig: een hoog bed met bergruimte. Gelukkig bleek er achter de luiken op zolder nog ruimte te zijn toen we alle giro’s die daar bewaard lagen (vanaf de studentenflat waar manlief en ik begonnen zijn in Osdorp bijna dertig jaar terug) verwijderd hadden. Toch leuk om nog eens te kijken wat je verdiende met je vakantiebaantje en hoeveel de huur bedroeg in die tijd.
Maar het oprommelen is nog niet klaar. Al die dozen met van alles en nog wat troep moeten nog goed bekeken worden om te kijken wat weggegooid kan worden. Het zijn er ongeveer zeven, dus daar moet ik vandaag maar een slag in slaan. Vrijdag moet in ieder geval de hele operatie achter de rug zijn, want dan wordt het nieuwe bed opgehaald bij IKEA. Weer een bed met lades eronder, want dat is zo handig voor kussens en dekbedden. Misschien moet er nog een wandje worden geschilderd, en er moeten nog wat zware spullen versleept worden voor het vrijdag is, want de kamer staat vol met een bureau, een grote leunstoel, etcetera.
Maar als het klaar is, zullen we een tevreden jongste dochter hebben, die eindelijk een grotere kamer heeft. Een tweepersoonsbed, met aan het voeteneind ruimte voor een televisie. De oude slaapkamer beneden wordt dan haar studeerkamer voor als ze volgend studiejaar aan de Hogeschool van Leiden haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening begint. En dan maar hopen dat ze niet binnen een jaar op kamers wil, want dan begint het oprommelen opnieuw.
donderdag 27 mei 2010
Geen breekpunten, maar maakpunten
Gisteren naar het lijsttrekkersdebat van RTL 4 gekeken. Gelukkig werd het verschil in de standpunten van de partijen een stuk duidelijker dan bij het premiersdebat, dat zondag toch voornamelijk bedoeld leek om elkaar vliegen af te vangen. De sfeer was rustiger en voor mij als kijker was het makkelijk om de discussie te volgen, ook al omdat de bijeenkomst goed geleid werd door Rik Nieman.
Jammer dat Job Cohen toch weer ging hakkelen. Meteen gejoel uit het publiek. Maar over het algemeen was hij lekker relaxed en wist de standpunten van de PvdA op een goede manier voor het voetlicht te brengen. Emile Roemer was een grote verrassing. Een prettige spreker, met gevoel voor humor en een eerlijke, open uitstraling. Femke Halsema deed het inhoudelijk goed, maar haar grachtengordelaccent kwam toch wel weer veel naar boven. Dat schept afstand met bepaalde groepen kiezers. Pechtold deed het gewoon goed.
Geert Wilders was een karikatuur van zichzelf. Hield zich niet aan de stellingen en kwam maar steeds weer met zijn stokpaardjes op de proppen. Af en toe leidde dat tot gehoon. Mark Rutte was gewoon zoals Rutte altijd is, alleen leek hij in deze grotere groep minder in zijn element. Er waren opeens ook allerlei aanvallen richting hem, en dat maakt debatteren voor hem duidelijk minder leuk. En dan onze Jan Peter Balkenende, want hij is toch eigenlijk van ons allemaal. Zo schattig, zoals hij reageerde op een aanval van Rutte (“U bent net een verkoper die langs de deur gaat met politieke woekerpolissen!”) door “Tjonge, jonge, dat is wel een heel stevige”te zeggen. Ik ken niemand die “Tjonge, jonge” zegt. Het doet me denken aan de Kameleonreeks. In die tijd gebruikte leuke Hollandse jongens deze krachttermen nog. Ik hoor Sietse al tegen zijn broer zeggen: “Tjonge, jonge, dat is een grote”en dan gaat het over de vis die ze net gevangen hebben.
De analyses achteraf bij RTL 4 en Nova waren al niet minder interessant. Bij RTL 4 was men vooral weer heel erg niet te spreken over Cohen. Men vond dat hij door een grapje te maken tegen Femke Halsema :
”Mevrouw Halsema, het is wel de bedoeling dat wij dit soort zaken altijd paraat hebben”(of zoiets dergelijks),
op het moment dat zij even niet op een getal kon komen, juist zijn eigen fouten uit het verleden weer beklemtoonde. En ik maar denken dat het leuke zelfspot was, waar in de politiek wel wat meer gebruik van mag worden gemaakt.
En van Rutte werden positieve dingen gezegd, terwijl ik vond dat hij het het slechtste had gedaan. Nu ben ik al geen grote fan van Mark, daar kom ik eerlijk voor uit. Sinds ik in een interview met Kidsweek las dat hij met zijn vrienden over vrouwen en auto’s praat (“Net als gewone mannen”) krijg ik de kriebels als ik hem zie op tv. Want waar zou hij het over hebben met zijn vrienden? Zouden ze de koplampen van een auto vergelijken met onderdelen van vrouwen? Het studentenleven duidelijk nog niet ontgroeid.
Een pijnlijk punt vond ik dat Balkenende en Rutte allebei maar blijven volhouden dat de hypotheekrenteaftrek heilig is. Bij Balkenende is het zelfs “een breekpunt”. Die breekt dus al mogelijke coalities af, voordat de kiezer gesproken heeft. En bij Rutte is het “een garantie dat er niet aan de hypotheekrenteaftrek gemorreld wordt.” Maar volgens hem is dat niet hetzelfde als een breekpunt, dat klinkt te negatief en zijn woord is eigenlijk beter dan een breekpunt. Het leuke hiervan was dat Roemer later zei dat hij niet dacht in termen van breekpunten, maar liever in termen van maakpunten en daarmee maakte hij zeker een punt.
Op een gegeven moment kwam naar voren dat het heel erg is om mensen met hoge inkomens voor wat betreft hun hoogste schijf belasting te belasten met 60% loonbelasting. En dat dan gecombineerd met maatregelen als beperking van de hypotheekrenteaftrek? Volgens mij was het Balkenende die zei: “Weet u wel dat 30% van de Nederlanders verantwoordelijk is voor 90% van de belastinginkomsten? En dan schrikt iedereen in eerste instantie zich wild. Schandalig dat we die mensen dan nog verder zouden gaan belasten, toch?
Tot je opeens bedenkt dat dat waarschijnlijk betekent dat diezelfde 30% van de Nederlanders ook degenen zijn met ongeveer 90% van de inkomsten in Nederland. Want als 70% van de Nederlanders samen maar 10% van de belasting betalen, wat zegt dat over hun inkomen? Wie vallen er eigenlijk onder die groep? Ook mensen zonder inkomen?
In bed lag ik opeens te piekeren over deze oneliner, die vragen oproept waar ik graag antwoord op zou willen hebben. Maar aangezien JP en Mark niet tot de volgers van mijn blog behoren, zal ik het antwoord wel niet krijgen. Maar ik denk eigenlijk dat ze allebei het antwoord niet weten. Een of andere spin doctor (misschien nog wel Jack de Vries op het moment dat hij de kazerne verliet om zich te gaan bezinnen op zijn toekomst) heeft het bedacht en het “bekt lekker”.
Maar onthoud goed: als je 60% belasting mag betalen over de hoogste schijf, ben je een bevoorrecht mens. Ik ken genoeg mensen die graag 60% loonbelasting betalen als ze dan ook het bijbehorende inkomen ontvangen. Misschien een idee voor het nieuwe kabinet; zo krijg je echt wel nieuwe leraren voor de klas en handen aan het bed!
Jammer dat Job Cohen toch weer ging hakkelen. Meteen gejoel uit het publiek. Maar over het algemeen was hij lekker relaxed en wist de standpunten van de PvdA op een goede manier voor het voetlicht te brengen. Emile Roemer was een grote verrassing. Een prettige spreker, met gevoel voor humor en een eerlijke, open uitstraling. Femke Halsema deed het inhoudelijk goed, maar haar grachtengordelaccent kwam toch wel weer veel naar boven. Dat schept afstand met bepaalde groepen kiezers. Pechtold deed het gewoon goed.
Geert Wilders was een karikatuur van zichzelf. Hield zich niet aan de stellingen en kwam maar steeds weer met zijn stokpaardjes op de proppen. Af en toe leidde dat tot gehoon. Mark Rutte was gewoon zoals Rutte altijd is, alleen leek hij in deze grotere groep minder in zijn element. Er waren opeens ook allerlei aanvallen richting hem, en dat maakt debatteren voor hem duidelijk minder leuk. En dan onze Jan Peter Balkenende, want hij is toch eigenlijk van ons allemaal. Zo schattig, zoals hij reageerde op een aanval van Rutte (“U bent net een verkoper die langs de deur gaat met politieke woekerpolissen!”) door “Tjonge, jonge, dat is wel een heel stevige”te zeggen. Ik ken niemand die “Tjonge, jonge” zegt. Het doet me denken aan de Kameleonreeks. In die tijd gebruikte leuke Hollandse jongens deze krachttermen nog. Ik hoor Sietse al tegen zijn broer zeggen: “Tjonge, jonge, dat is een grote”en dan gaat het over de vis die ze net gevangen hebben.
De analyses achteraf bij RTL 4 en Nova waren al niet minder interessant. Bij RTL 4 was men vooral weer heel erg niet te spreken over Cohen. Men vond dat hij door een grapje te maken tegen Femke Halsema :
”Mevrouw Halsema, het is wel de bedoeling dat wij dit soort zaken altijd paraat hebben”(of zoiets dergelijks),
op het moment dat zij even niet op een getal kon komen, juist zijn eigen fouten uit het verleden weer beklemtoonde. En ik maar denken dat het leuke zelfspot was, waar in de politiek wel wat meer gebruik van mag worden gemaakt.
En van Rutte werden positieve dingen gezegd, terwijl ik vond dat hij het het slechtste had gedaan. Nu ben ik al geen grote fan van Mark, daar kom ik eerlijk voor uit. Sinds ik in een interview met Kidsweek las dat hij met zijn vrienden over vrouwen en auto’s praat (“Net als gewone mannen”) krijg ik de kriebels als ik hem zie op tv. Want waar zou hij het over hebben met zijn vrienden? Zouden ze de koplampen van een auto vergelijken met onderdelen van vrouwen? Het studentenleven duidelijk nog niet ontgroeid.
Een pijnlijk punt vond ik dat Balkenende en Rutte allebei maar blijven volhouden dat de hypotheekrenteaftrek heilig is. Bij Balkenende is het zelfs “een breekpunt”. Die breekt dus al mogelijke coalities af, voordat de kiezer gesproken heeft. En bij Rutte is het “een garantie dat er niet aan de hypotheekrenteaftrek gemorreld wordt.” Maar volgens hem is dat niet hetzelfde als een breekpunt, dat klinkt te negatief en zijn woord is eigenlijk beter dan een breekpunt. Het leuke hiervan was dat Roemer later zei dat hij niet dacht in termen van breekpunten, maar liever in termen van maakpunten en daarmee maakte hij zeker een punt.
Op een gegeven moment kwam naar voren dat het heel erg is om mensen met hoge inkomens voor wat betreft hun hoogste schijf belasting te belasten met 60% loonbelasting. En dat dan gecombineerd met maatregelen als beperking van de hypotheekrenteaftrek? Volgens mij was het Balkenende die zei: “Weet u wel dat 30% van de Nederlanders verantwoordelijk is voor 90% van de belastinginkomsten? En dan schrikt iedereen in eerste instantie zich wild. Schandalig dat we die mensen dan nog verder zouden gaan belasten, toch?
Tot je opeens bedenkt dat dat waarschijnlijk betekent dat diezelfde 30% van de Nederlanders ook degenen zijn met ongeveer 90% van de inkomsten in Nederland. Want als 70% van de Nederlanders samen maar 10% van de belasting betalen, wat zegt dat over hun inkomen? Wie vallen er eigenlijk onder die groep? Ook mensen zonder inkomen?
In bed lag ik opeens te piekeren over deze oneliner, die vragen oproept waar ik graag antwoord op zou willen hebben. Maar aangezien JP en Mark niet tot de volgers van mijn blog behoren, zal ik het antwoord wel niet krijgen. Maar ik denk eigenlijk dat ze allebei het antwoord niet weten. Een of andere spin doctor (misschien nog wel Jack de Vries op het moment dat hij de kazerne verliet om zich te gaan bezinnen op zijn toekomst) heeft het bedacht en het “bekt lekker”.
Maar onthoud goed: als je 60% belasting mag betalen over de hoogste schijf, ben je een bevoorrecht mens. Ik ken genoeg mensen die graag 60% loonbelasting betalen als ze dan ook het bijbehorende inkomen ontvangen. Misschien een idee voor het nieuwe kabinet; zo krijg je echt wel nieuwe leraren voor de klas en handen aan het bed!
woensdag 26 mei 2010
Stem(t)wijzer
Gisteren in de Volkskrant gelezen hoe Maarten van Rossem analyseert dat er maar drie serieuze partijen in Nederland zijn: VVD, CDA en PvdA. Deze hebben in de afgelopen zes decennia in wisselende combinaties ons land bestuurd en hebben het er volgens hem over de hele linie heel behoorlijk gedaan. In economisch opzicht staat Nederland er vergelijkenderwijs zeer goed voor. De werkloosheid is laag en zowel de arbeidsparticipatie als de arbeidsproductiviteit is hoog. Maar volgens Van Rossem is het sinds Fortuyn de nationale consensus dat het niet goed gaat met Nederland.
Ik vind dit een rake analyse. Niet dat ik me helemaal aansluit bij het idee dat er maar drie serieuze partijen zijn in Nederland. Het milieuaspect, dat ik heel belangrijk vind, komt juist door het feit dat de grote drie altijd naar consensus met zoveel mogelijk Nederlanders zoeken niet voldoende aan bod in de uitwerking van de verkiezingsprogramma’s. Naar mijn zin gaat het de laatste jaren ook veel te langzaam met verbeteringen door te voeren op het gebied van duurzame landbouw en veeteelt. Te lang is het dierenwelzijn door de economische belangen voorop te zetten op het tweede plan gekomen. Een partij als Groen Links, die dit wel doet (maar nog niet heeft meegeregeerd en daarom ook makkelijk vast kan houden aan deze principes) heeft wel degelijk zin. Ik neem ze dan ook wel serieus.
Maar Maarten van Rossem heeft natuurlijk gelijk als hij stelt dat bij verkiezingen uiteindelijk de grote drie vaak de dienst uitmaken. Wat dat betreft had Geert Wilders ook echt niet hoeven aan te sluiten bij het ‘premiersdebat’ waar ik gisteren al over schreef. Geert Wilders, premier? No way.
Gisterenavond waren bij het praatprogramma Knevel en Van den Brink te gast vier dames, nummers twee op de lijsten van CDA, PvdA, VVD en PVV. Dus weer die keuze voor de PVV. Waarom eigenlijk? Waarschijnlijk omdat dit de manier was om vier dames aan tafel te krijgen. Bij Groen Links staat de dame op 1.
Wat viel mij nu op aan de discussie tussen de vrouwen als je het vergelijkt met de debatten waar de heren aan deelnemen. De toon bleef over het algemeen vriendelijker en in ieder geval bleef men elkaar vriendelijk glimlachend aankijken. Alleen de VVD-ster Edith Schippers werd erg fel en keek daarbij soms bepaald venijnig. Maar ik heb ook echt het idee dat zij en Mark Rutte speciaal getraind hebben op de aanval op andere kandidaten. Ze bleef ook steeds door de anderen heen praten, ook als ze zelf net het woord had gehad. Onder het mom: aanval is de beste verdediging. Dat motto kan wat mij betreft beter bewaard worden voor Oranje op het WK.
Op mij kwam ze door haar venijnige blikken en het doortetteren niet prettig over. Terwijl bijvoorbeeld Marja van Bijsterveldt (CDA) ook pittige aanvallen deed, maar daarbij vriendelijk doch indringend bleef kijken, op tijd wist wanneer ze moest ophouden en daardoor geen moment irritatie opriep. Ook Nebahat Albayrak (PvdA) bleef netjes en bleef vooral een prettige en rustige toon in haar stem houden. En zelfs Fleur Agema (PVV) bleef het lieve poppengezichtje dat ze altijd heeft netjes in de plooi houden, zelfs als ze venijnige gebaartjes met haar vingers maakte. Een glimlach als van een madonna.
Op tv gaat het heel erg om het totale plaatje. Een vriendelijk gezicht, rustige toon en tempo, weten wanneer je niet door een ander heen moet praten en wel weten wat je als statement naar buiten wil brengen. Niet teveel handgebaren en zeker geen opgestoken vingertje. Wat humor op zijn tijd, en een hoge mate van zelfverzekerdheid zonder een ondertoon van arrogantie. Eigenlijk dezelfde eigenschappen die ik in de Beverwijkse gemeenteraad graag zie.
En dan ben ik weer terug in het Beverwijkse, waar het college druk bezig is met het werken aan het collegeprogramma dat een dezer weken naar buiten zal komen. Wij zijn al verder dan het landelijke: de verkiezingen zijn achter de rug, de coalitie is gevormd en het college is samengesteld. Nu het moeilijkste werk nog, met alle bezuinigingen die op gemeenteland afkomen. Keuzes maken zal een ingewikkeld proces worden, waarbij de grote vier partijen flink over de brug zullen moeten komen. Ook van eigen stokpaardjes zal het een en ander gevraagd worden. Iedereen gaat nat, niemand zal alleen kunnen scoren.
Dit gaat natuurlijk ook op voor de landelijke partijen. Hypotheekrenteaftrek? Voor de 1 een breekpunt, maar kun je een breekpunt wel als dictaat opleggen aan anderen, terwijl ze misschien door een combinatie van maatregelen de pijn voor je eigen doelgroep kunt verzachten? Want dat iedereeen "gepakt"gaat worden is wel duidelijk. Bezuinigingen komen uit de lengte of uit de breedte. Maar om nu klakkeloos te kiezen voor huizenbezitters in plaats van huurders? AOW leeftijd verhogen pas in 2020. Lijkt sympathiek voor de groep die het dan niet treft, maar iedereen moet toch solidair zijn? Je kunt toch ook beginnen met een half jaar langer doorwerken? Zo heeft elke partij nog wel punten waar water bij de wijn moet worden gedaan. Voor de kiezer wordt het wel ingewikkeld. Je kiest voor een principe programma en je moet vertrouwen hebben dat de partij van jouw keuze zoveel mogelijk in een coalitieakkoord weet in te brengen.Maar om te weten waar de verschillen liggen, kun je beter niet naar de tv kijken, maar zoeken op internet.
Op internet zijn volop stemwijzers te vinden. En ze maken er echt werk van om uit te leggen hoe jouw mening overeenkomt met die van de partijen. Ik heb er zelf in ieder geval meer aan gehad dan aan die televisiedebatten. Ik heb mijn stem bepaald en heb er vertrouwen in dat deze partij zoveel mogelijk probeert een evenwichtig regeerakkoord te sluiten. Dus, stem(t) wijzer!
Ik vind dit een rake analyse. Niet dat ik me helemaal aansluit bij het idee dat er maar drie serieuze partijen zijn in Nederland. Het milieuaspect, dat ik heel belangrijk vind, komt juist door het feit dat de grote drie altijd naar consensus met zoveel mogelijk Nederlanders zoeken niet voldoende aan bod in de uitwerking van de verkiezingsprogramma’s. Naar mijn zin gaat het de laatste jaren ook veel te langzaam met verbeteringen door te voeren op het gebied van duurzame landbouw en veeteelt. Te lang is het dierenwelzijn door de economische belangen voorop te zetten op het tweede plan gekomen. Een partij als Groen Links, die dit wel doet (maar nog niet heeft meegeregeerd en daarom ook makkelijk vast kan houden aan deze principes) heeft wel degelijk zin. Ik neem ze dan ook wel serieus.
Maar Maarten van Rossem heeft natuurlijk gelijk als hij stelt dat bij verkiezingen uiteindelijk de grote drie vaak de dienst uitmaken. Wat dat betreft had Geert Wilders ook echt niet hoeven aan te sluiten bij het ‘premiersdebat’ waar ik gisteren al over schreef. Geert Wilders, premier? No way.
Gisterenavond waren bij het praatprogramma Knevel en Van den Brink te gast vier dames, nummers twee op de lijsten van CDA, PvdA, VVD en PVV. Dus weer die keuze voor de PVV. Waarom eigenlijk? Waarschijnlijk omdat dit de manier was om vier dames aan tafel te krijgen. Bij Groen Links staat de dame op 1.
Wat viel mij nu op aan de discussie tussen de vrouwen als je het vergelijkt met de debatten waar de heren aan deelnemen. De toon bleef over het algemeen vriendelijker en in ieder geval bleef men elkaar vriendelijk glimlachend aankijken. Alleen de VVD-ster Edith Schippers werd erg fel en keek daarbij soms bepaald venijnig. Maar ik heb ook echt het idee dat zij en Mark Rutte speciaal getraind hebben op de aanval op andere kandidaten. Ze bleef ook steeds door de anderen heen praten, ook als ze zelf net het woord had gehad. Onder het mom: aanval is de beste verdediging. Dat motto kan wat mij betreft beter bewaard worden voor Oranje op het WK.
Op mij kwam ze door haar venijnige blikken en het doortetteren niet prettig over. Terwijl bijvoorbeeld Marja van Bijsterveldt (CDA) ook pittige aanvallen deed, maar daarbij vriendelijk doch indringend bleef kijken, op tijd wist wanneer ze moest ophouden en daardoor geen moment irritatie opriep. Ook Nebahat Albayrak (PvdA) bleef netjes en bleef vooral een prettige en rustige toon in haar stem houden. En zelfs Fleur Agema (PVV) bleef het lieve poppengezichtje dat ze altijd heeft netjes in de plooi houden, zelfs als ze venijnige gebaartjes met haar vingers maakte. Een glimlach als van een madonna.
Op tv gaat het heel erg om het totale plaatje. Een vriendelijk gezicht, rustige toon en tempo, weten wanneer je niet door een ander heen moet praten en wel weten wat je als statement naar buiten wil brengen. Niet teveel handgebaren en zeker geen opgestoken vingertje. Wat humor op zijn tijd, en een hoge mate van zelfverzekerdheid zonder een ondertoon van arrogantie. Eigenlijk dezelfde eigenschappen die ik in de Beverwijkse gemeenteraad graag zie.
En dan ben ik weer terug in het Beverwijkse, waar het college druk bezig is met het werken aan het collegeprogramma dat een dezer weken naar buiten zal komen. Wij zijn al verder dan het landelijke: de verkiezingen zijn achter de rug, de coalitie is gevormd en het college is samengesteld. Nu het moeilijkste werk nog, met alle bezuinigingen die op gemeenteland afkomen. Keuzes maken zal een ingewikkeld proces worden, waarbij de grote vier partijen flink over de brug zullen moeten komen. Ook van eigen stokpaardjes zal het een en ander gevraagd worden. Iedereen gaat nat, niemand zal alleen kunnen scoren.
Dit gaat natuurlijk ook op voor de landelijke partijen. Hypotheekrenteaftrek? Voor de 1 een breekpunt, maar kun je een breekpunt wel als dictaat opleggen aan anderen, terwijl ze misschien door een combinatie van maatregelen de pijn voor je eigen doelgroep kunt verzachten? Want dat iedereeen "gepakt"gaat worden is wel duidelijk. Bezuinigingen komen uit de lengte of uit de breedte. Maar om nu klakkeloos te kiezen voor huizenbezitters in plaats van huurders? AOW leeftijd verhogen pas in 2020. Lijkt sympathiek voor de groep die het dan niet treft, maar iedereen moet toch solidair zijn? Je kunt toch ook beginnen met een half jaar langer doorwerken? Zo heeft elke partij nog wel punten waar water bij de wijn moet worden gedaan. Voor de kiezer wordt het wel ingewikkeld. Je kiest voor een principe programma en je moet vertrouwen hebben dat de partij van jouw keuze zoveel mogelijk in een coalitieakkoord weet in te brengen.Maar om te weten waar de verschillen liggen, kun je beter niet naar de tv kijken, maar zoeken op internet.
Op internet zijn volop stemwijzers te vinden. En ze maken er echt werk van om uit te leggen hoe jouw mening overeenkomt met die van de partijen. Ik heb er zelf in ieder geval meer aan gehad dan aan die televisiedebatten. Ik heb mijn stem bepaald en heb er vertrouwen in dat deze partij zoveel mogelijk probeert een evenwichtig regeerakkoord te sluiten. Dus, stem(t) wijzer!
dinsdag 25 mei 2010
Premiersdebat: kruising van valkuil, doolhof, drie-op-een-rij en mens-erger-je-niet
Laat ik nu altijd hebben gedacht dat politieke debatten op radio en tv bedoeld waren om mensen die kijken en/of luisteren duidelijkheid te geven over de standpunten van de diverse partijen zodat ze meer gefundeerd hun stem kunnen bepalen (als ze dat al niet gedaan hadden). Nee, we houden nu een tv debat om te kijken wie de beste premier van Nederland kan worden. Maar kun je dat bepalen aan de hand van een slecht geleid debat waar partijen door elkaar heen praten, elkaar verwijten maken en geen echte duidelijkheid scheppen? Het is dat ik allang weet wat ik wil stemmen, want ik vind het vervelend om naar te kijken. De politici zijn meer bezig met een spelletje dat het midden houdt tussen: valkuil, doolhof, drie op een rij, monopoly of mens erger je niet dan dat ze bezig zijn met duidelijkheid scheppen naar de potentiële kiezer. Ik denk dat ik volgende keer maar niet meer kijk.
Dan kan ik maar beter nog een keer naar de 1 na laatste aflevering van Lost kijken. Dat is een lang(s)lopende serie die steeds meer vragen oproept naarmate je dichter bij het einde komt. En laat ik nu net gisteren in de VARA gids lezen dat de laatste dubbele aflevering van aanstaande vrijdag niet al die vragen beantwoord. Heb ik daar nou 6 seizoenen voor zitten kijken? Ik zit met tientallen vragen, waarvan er misschien wel veel onbeantwoord blijven. Maar ja, dan worden er in ieder geval ook vast wel wat beantwoord.
Maar om terug te komen op het premiersdebat. Vanmorgen las ik in de krant een analyse dat na zondag de uitkomst van het kabinet eigenlijk al min of meer vaststaat: VVD, CDA, D’66 en Christenunie. Samen goed voor 78 zetels. Uit hetzelfde artikel blijkt dat er ook een combinatie met VVD, PvdA, GroenLinks en D’66 mogelijk is, goed voor 87 zetels, maar veel minder waarschijnlijk. Wie is de schrijver van dit verhaal? Niemand minder dan hoofdredacteur Geert ten Dam. Het zegt me verder niets, want ik weet niet of hij veel inside information heeft. Maar ik denk altijd dat 78 zetels een smalle basis voor een coalitie is (veel smaller dan 87). Verder denk ik dat het niet echt logisch is dat de Christenunie samen met VVD in 1 kabinet beland. In het vorige kabinet was er voor de normen en waarden van deze christelijke groepering nog wel een en ander te behalen, maar hoe zit dat als de liberale VVD de grote baas wordt? De Christenunie heeft meer te winnen (qua profilering en qua stemmenwinst voor de toekomst) als ze niet samen met het CDA in een kabinet met de VVD gaan zitten.
Maar hoe zie ik dan een nieuwe coalitie? Het lijkt me goed dat we de verschillen tussen de partijen duidelijk krijgen, zodat mensen echt weten waar ze uit kunnen kiezen. Als je nu al weet dat Mark Rutte niet met Job Cohen wil, maar wel met JP kun je het beste niet op de partij van Mark stemmen. Kies dan liever de partij van JP of de partij van Job. Of kies Femke, Alexander, Emile. Rutte weet al met wie hij wil, maar heeft de kiezer daar ook nog iets over te zeggen?
Deze week heb ik de stemwijzer maar weer eens ingevuld. Ik kom heel duidelijk niet bij Mark of JP uit. Als eerste kom ik al jarenlang bij een linkse partij uit waar ik niet op stem. Niet omdat de partij me niet aanspreekt, dat doet ze wel. Maar ik vind deze partij in de praktijk te star. Verder kom ik als tweede altijd bij de PvdA uit en dat was ook nu weer het geval. Ook D’66, PvDD en SP scoren bij mij goed. Maar CDA en in hogere mate VVD en PVV scoren beneden peil. Voor de zekerheid heb ik oom Stemmentracker gedaan om te kijken hoe de partijen de afgelopen jaren ten opzichte van jouw ideeën over zaken gestemd hebben. Weer dezelfde uitkomst. Maar daarbij kon ik duidelijk zien dat de partij van mijn voorkeur regelmatig uit coalitieoverwegingen een bepaald stemgedrag had getoond. En dat is natuurlijk het keurslijf als je meebestuurt.
Ik denk dat je meer te weten komt over de partijen door op internet een stemwijzer te doen, dan dat je naar een premiersdebat kijkt. Na afloop krijg je de scores voor de beste debaters en de slechtste. Maar zijn dat voortekenen voor wie de beste premier van Nederland wordt? Is Mark Rutte behalve de ideale schoonzoon ook de ideale premier? En als zijn partij de grootste wordt, wordt hij dat dan ook? Of schuift men een staatsvrouw als Neelie Kroes naar voren? Laten wij als kiezers nu maar eerst onze eigen vraag beantwoorden: Welke partij kiezen we op 9 juni? En dan wil ik de volgende vraag vrijdag beantwoord hebben bij Lost: Is John Locke de boze broer van Jacob?
Dan kan ik maar beter nog een keer naar de 1 na laatste aflevering van Lost kijken. Dat is een lang(s)lopende serie die steeds meer vragen oproept naarmate je dichter bij het einde komt. En laat ik nu net gisteren in de VARA gids lezen dat de laatste dubbele aflevering van aanstaande vrijdag niet al die vragen beantwoord. Heb ik daar nou 6 seizoenen voor zitten kijken? Ik zit met tientallen vragen, waarvan er misschien wel veel onbeantwoord blijven. Maar ja, dan worden er in ieder geval ook vast wel wat beantwoord.
Maar om terug te komen op het premiersdebat. Vanmorgen las ik in de krant een analyse dat na zondag de uitkomst van het kabinet eigenlijk al min of meer vaststaat: VVD, CDA, D’66 en Christenunie. Samen goed voor 78 zetels. Uit hetzelfde artikel blijkt dat er ook een combinatie met VVD, PvdA, GroenLinks en D’66 mogelijk is, goed voor 87 zetels, maar veel minder waarschijnlijk. Wie is de schrijver van dit verhaal? Niemand minder dan hoofdredacteur Geert ten Dam. Het zegt me verder niets, want ik weet niet of hij veel inside information heeft. Maar ik denk altijd dat 78 zetels een smalle basis voor een coalitie is (veel smaller dan 87). Verder denk ik dat het niet echt logisch is dat de Christenunie samen met VVD in 1 kabinet beland. In het vorige kabinet was er voor de normen en waarden van deze christelijke groepering nog wel een en ander te behalen, maar hoe zit dat als de liberale VVD de grote baas wordt? De Christenunie heeft meer te winnen (qua profilering en qua stemmenwinst voor de toekomst) als ze niet samen met het CDA in een kabinet met de VVD gaan zitten.
Maar hoe zie ik dan een nieuwe coalitie? Het lijkt me goed dat we de verschillen tussen de partijen duidelijk krijgen, zodat mensen echt weten waar ze uit kunnen kiezen. Als je nu al weet dat Mark Rutte niet met Job Cohen wil, maar wel met JP kun je het beste niet op de partij van Mark stemmen. Kies dan liever de partij van JP of de partij van Job. Of kies Femke, Alexander, Emile. Rutte weet al met wie hij wil, maar heeft de kiezer daar ook nog iets over te zeggen?
Deze week heb ik de stemwijzer maar weer eens ingevuld. Ik kom heel duidelijk niet bij Mark of JP uit. Als eerste kom ik al jarenlang bij een linkse partij uit waar ik niet op stem. Niet omdat de partij me niet aanspreekt, dat doet ze wel. Maar ik vind deze partij in de praktijk te star. Verder kom ik als tweede altijd bij de PvdA uit en dat was ook nu weer het geval. Ook D’66, PvDD en SP scoren bij mij goed. Maar CDA en in hogere mate VVD en PVV scoren beneden peil. Voor de zekerheid heb ik oom Stemmentracker gedaan om te kijken hoe de partijen de afgelopen jaren ten opzichte van jouw ideeën over zaken gestemd hebben. Weer dezelfde uitkomst. Maar daarbij kon ik duidelijk zien dat de partij van mijn voorkeur regelmatig uit coalitieoverwegingen een bepaald stemgedrag had getoond. En dat is natuurlijk het keurslijf als je meebestuurt.
Ik denk dat je meer te weten komt over de partijen door op internet een stemwijzer te doen, dan dat je naar een premiersdebat kijkt. Na afloop krijg je de scores voor de beste debaters en de slechtste. Maar zijn dat voortekenen voor wie de beste premier van Nederland wordt? Is Mark Rutte behalve de ideale schoonzoon ook de ideale premier? En als zijn partij de grootste wordt, wordt hij dat dan ook? Of schuift men een staatsvrouw als Neelie Kroes naar voren? Laten wij als kiezers nu maar eerst onze eigen vraag beantwoorden: Welke partij kiezen we op 9 juni? En dan wil ik de volgende vraag vrijdag beantwoord hebben bij Lost: Is John Locke de boze broer van Jacob?
Abonneren op:
Posts (Atom)
