Politici zijn toch geen Olympiërs?

Je hoort het de laatste tijd wel eens: politici die rond verkiezingstijd zeggen dat ze “voor goud gaan”. De meest prominente die dat deed, was Jan Peter Balkenende. Hij wil lijsttrekker zijn, maar “gaat voor goud”. Met andere woorden: als hij geen premier wordt, gaat hij zeker niet als partijleider in de Tweede Kamer zitten.

Ook bij gemeenteraadsverkiezingen zie je het wel: wethouders die alleen maar terug willen komen als wethouder en zeker niet meer raadslid willen zijn. Die gaan dus ook voor goud! Ik neem aan dat ze de gemeenteraad als “zilver of brons” zien en dat zijn nu eenmaal de minder begeerde medailles.

Het is een rare situatie: politici die doen of ze aan de Olympische Spelen meedoen. En dan ook meteen een Amerikaanse houding aannemen. "Ik ga alleen voor goud".Terwijl we als Nederlanders het altijd zo belangrijk vinden om in ieder geval mee te mogen doen. En als we mee mogen doen, trekken we ons soms ook nog eens op het laatste moment terug, omdat we de bobbaan toch te gevaarlijk vinden. Zo zijn wij Nederlanders. Zo zijn de Olympiërs en zo zijn blijkbaar ook de politici.

“Kiezersbedrog” oordelen velen als een politicus die met veel voorkeurstemmen is gekozen nog voor de installatie besluit zijn gezondheid voor te laten gaan en de zetel aan een ander te gunnen. Maar kun je er wel wat aan doen als je gezondheid tijdens de verkiezingscampagne door alle stress en adrenaline sterk verslechterd? Misschien had je je eigen lichaam beter moeten kennen. Misschien had je arts je advies kunnen geven, maar misschien heb je hem al tijden niet gesproken. Misschien had je vrouw kunnen bijsturen, maar we weten allemaal dat advies vaak in de wind geslagen wordt. "Ach,er is toch niets mis met me!"Is de verkeerde inschatting maken hetzelfde als kiezersbedrog? Nee, dat is het volgens mij niet. Als iemand oprecht gedacht heeft dat hij de positie op de lijst voor de verkiezingen waar kon maken, is het geen bedrog als dat niet lukt.

Vanmorgen las ik in een column dat een journaliste teleurgesteld was toen een kandidate die eerder wethouder was en op wie zij had gestemd bij de vorige verkiezingen besloot haar raadszetel na een jaar op te geven. Zij concludeerde dat ze haar stem dan net zo goed aan die opvolger had kunnen geven. Ik begreep dat niet zo goed. Je stemde toch bewust op die persoon, dan vond je blijkbaar dat ze het goed deed. En misschien heeft ze er wel heel goed aan gedaan om eerst een jaar in de raad te gaan zitten en haar opvolger in te werken zodat deze na een jaar goed kon instromen. Ik zie daar niet zoveel mis in.

Ik vind het niet goed dat een politicus “voor goud gaat”. Het is een loze kreet, die aangeeft dat het ego van de betreffende persoon zo groot is dat hij of zij zich een kampioen waant. Ik vind het wel goed als een politicus duidelijk is en dat zijn of haar partij ook duidelijk is. Bijvoorbeeld dat het CDA uitlegt waarom ze vinden dat het niet erg is dat hun lijsttrekker na 9 juni voorgoed uit beeld vertrekt als hij geen premier wordt. Het lijkt mij slecht voor de partij als je lijsttrekker, die toch het boegbeeld is geweest in de verkiezingsstrijd, na de verkiezingen meteen verdwijnt. Tenzij je partij gigantisch verliest, maar dat kan nooit de bedoeling zijn van deze zet van Balkenende. Toen ik gisteren hoorde dat Camiel Eurlings de politiek opeens uit wil, dacht ik dat hij hiermee aangaf dat hij het niet eens was met de tactiek. Maar volgens Eurlings is het privéleven even belangrijker. Dat is ook heel begrijpelijk als je al 16 jaar in de politiek zit, maar het een sluit het ander niet uit. Een beetje van dit, een beetje van dat. Zoals je zoveel zaken niet zwartwit kunt zien.

En hoe ik er zelf nu mee om als demissionair wethouder? Ga ik zelf dan niet “voor goud”? Ligt eraan wat daarmee bedoeld wordt. Ik ben blij dat ik niet mijn hele leven afhankelijk heb gemaakt van deze strijd der Titanen, die de gemeenteraadsverkiezingen toch elke vier jaar zijn. Wat dat betreft volgen ze keurig de cyclus van de Olympische Spelen. En dat er winnaars zijn en verliezers is ook duidelijk. Er worden medailles verdeeld; goud, zilver, brons. Dat zijn dan de wethoudersposities. In Beverwijk hebben we meestal vier wethouders, dus moet er nog een metaal bij komen. Zullen we maar koper nemen? Neem ik genoegen met een koperen medaille, of vind ik een diploma (bij de eerste zes) al goed genoeg? Of ben ik al tevreden als ik mijn persoonlijke voldoening weet te halen uit een zo goed mogelijke prestatie? Mensen die mij goed kennen hoeven deze vragen niet te stellen. Die weten het wel.En de rest die komt er vanzelf wel achter.

Ik wacht wel op een diepte-interview met alle deelnemende politici zoals Mart Smeets houdt met de topsporters.”Wat ging er door je heen toen je merkte dat je inspanningen van de afgelopen vier jaar voor niets waren geweest, en dat je door de kiezers als raadslid aan de kant bent gezet?” “Hoe voelt het om nu in beeld te komen als wethouderskandidaat terwijl de anderen je deze plek vier jaar geleden nog niet gunden?” “Hoe voelt het om als wethouder niet eens in de raad te zijn gekozen?” En dan de analyse van Ria Visser ernaast om toch aan te geven dat er wel groei zit in de persoonlijke ontwikkeling, dat de partij het ondanks tegenslagen toch nog aardig heeft gedaan, dat de verkeerde wissel toch echt de schuld van de politicus zelf is geweest en niet van de fractieleiding, dat het fijn is dat we Beverwijk toch weer op de kaart hebben gezet en zo verder. Je zou er een leuk programma op de lokale televisie (als we die hadden) mee hebben kunnen maken.

Smoelenboek

In de krant van vanmorgen stond een column waarin werd geadviseerd om het smoelenboek, oftewel de pagina van zaterdag met alle nieuw gekozen raadsleden goed te bewaren. Omdat je zo kan controleren of je ze de komende vier jaar wel eens ergens tegenkomt. “Ja, in de supermarkt misschien”, was de conclusie. Het insinueerde in feite dat de raadsleden als ze eenmaal op “het pluche” zitten niets meer voor de mensen doen en niet van zich doen spreken. Dat is een groot misverstand en dat wil ik dan ook, namens alle raadsleden, recht zetten.

De meeste raadsleden zetten zich wel degelijk goed in voor de samenleving, al staan ze dan niet het hele jaar in het Beverhof op zaterdag contact te zoeken met de burgers. Ook lopen ze niet elke woensdag op de weekmarkt. Ze bellen ook niet huis-aan-huis aan of er nog wensen leven die misschien vergeten zijn in het coalitieprogramma op te nemen. Maar, wat doen ze dan wel?

Ze lopen net als een ander op straat en komen mensen tegen. Bijvoorbeeld als ze in het park met hun hond lopen en andere hondenbezitters tegenkomen. Dan praat je over een vernieling die geconstateerd is, over het hondenbeleid, over een inbraak, over grote projecten en noem maar op. Zo hoor je wat er bij die groep mensen leeft.
Ook gaan veel raadsleden, in ieder geval de PvdA raadsleden, naar wijkgroepen. Daar hoor je zaken die in een bepaalde wijk leven. Ook grotere gemeentelijke thema’s worden daar of in klankbordgroepen besproken. En op informatie- of inspraakavonden vind je ook raadsleden.Bij congressen van sociale werkvoorziening, bij een info avond van het ziekenhuis, bij een avond over milieu en Corus, regionale bijeenkomsten over de Veiligheidsregio met onderwerpen zoals huiselijk geweld en noem maar op. Niet elk raadslid heeft dezelfde inzet, dat is per mens verschillend, maar ik heb er in de twaalf jaar dat ik in de gemeentepolitiek zit heel veel meegemaakt die fantastisch hun werk deden en de krant zelden haalden.

Ze zitten in verenigingen, staan langs de lijn bij voetbalwedstrijden, tennissen met de slager op de hoek, hun kinderen zitten op school, ze werken als vrijwilliger in een schoolbibliotheek of in een speeltuin en noem maar op. Kortom, het zijn niet alleen raadsleden, het zijn ook gewoon burgers die dezelfde zaken tegenkomen in hun dagelijks leven als de andere burgers.Ze weten wat er leeft en hebben dezelfde emoties als iedereen.

Eigenlijk zijn het net gewone mensen, zoals de journalisten van Dagblad Kennemerland ook gewone mensen zijn. Alleen die gewone mensen van de krant vertikken het om gewone raadsleden te interviewen en te vragen waar ze mee bezig zijn. Commissievergaderingen laten ze vaak links liggen, terwijl dat vergaderingen zijn waar veel raadsleden aan het woord komen. Ze concentreren zich op rellen, mislukkingen en kritiek. Als je gewoon je werk doet als raadslid, kom je ze niet tegen. Niet in de wijkgroep, niet in de commissievergadering, niet in Overbos en niet op het voetbalveld. Zelfs niet in de supermarkt. Ze zijn te vinden bij de raadsleden die vuil spuien, kritiek leveren op wethouders, burgers die klachten hebben. Aan wederhoor doet men bijna niet. Ik heb daar pas een mailtje over gestuurd en kreeg een reactie waaruit ik hoop put dat het de komende vier jaar anders gaat. Maar die hoop wil ik zien omslaan in bewijs. Bewijs nu eens een keer dat een journalist niet de slippendrager van een bepaalde oppositiepoliticus is. Laat nu eens zien dat zaken van meerdere kanten bekeken worden, waardoor de krantenlezer echt zelf zijn of haar mening kan bepalen.

Veel kritiek is gekomen op raadsleden uit de coalitiepartijen omdat ze vaak de besluiten van het college omarmen. Er wordt gesuggereerd dat ze geen eigen mening hebben, dat het stemvee is en dat ze achter de bobo’s aanlopen. Net of het luie donders zijn die uit gemakzucht achteruit leunen op hun comfortabele stoelen. Maar is dit echt zo? Natuurlijk niet. Intern wordt de discussie echt wel gevoerd. Alleen naar buiten toe probeer je wel eenheid vast te houden. Je gaat toch niet alle onenigheden in straatgevechten beslechten? Zo wil ik als raadslid de komende vier jaar in ieder geval niet werken. Kritiek? Ja, graag. Intern, in de fractie en een goede discussie voeren. Dan kom je met een gezamenlijk standpunt naar buiten. Dat is ook duidelijk naar de kiezers toe. Wat moeten kiezers nu denken als binnen een partij ieder raadslid maar er uitflapt hoe hij of zij denkt. Hoe moeten die er dan nog een touw aan vast knopen?

Ik heb zin in vier jaar politiek in Beverwijk. Ik heb zin in het voortzetten van mijn weblog en ik heb zin in een betere relatie met de pers. Ik nodig ze hierbij uit voor elke commissievergadering, en ik nodig ze uit om elk raadslid maandelijks te bellen om te weten wat hij of zij gedaan heeft voor de burgers. Zo kunnen ze ons goed kunnen leren kennen en hoeven niet meer te wachten tot mevr. X belt om in een politiek gekleurde versie te vertellen wat er in een vergadering besproken is. Kom op, plaatselijke pers, zorg dat de raadsleden geen smoelenboek van jullie hoeven aan te leggen. Wees zo nieuwsgierig als ik als trouwe lezer van Dagblad Kennemerland hoop dat “mijn” journalisten zijn.

Tijd voor fashion in de raad

Vandaag stonden ze in de krant: de 25 nieuwe raadsleden van Beverwijk. Vol enthousiasme staan ze stuk voor stuk te dringen om hun plaats te mogen innemen en aan de schone taak te beginnen de burgers van Beverwijk zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. Een nieuwe lente, een nieuw geluid zeg maar. Dit bleek ook vanmiddag tijdens de uitslagenmiddag van politiek café Camille. Men heeft er zin in, gaat flink de bezem erdoor halen. Een echte voorjaarsschoonmaak, zeg maar. Ik tel op de foto’s 11 nieuwe gezichten ( mensen die er de afgelopen raadsperiode niet inzaten). Ik kon helaas niet lang blijven op de politieke middag, aangezien in Wijk aan Zee het pand aan De Relweg geopend werd en daar mocht ik een toespraakje houden. Het was gezellig, muzikaal en warm (de sfeer).Verder heb ik vandaag nog in de duinen gewandeld, de weekendboodschappen gedaan, een nieuwe fiets gekocht en de krant gelezen. Mijn favoriete delen van de krant zijn de jongerenpagina van Dagblad Kennemerland en het tijdschrift dat elk weekend bij de Volkskrant wordt bezorgd.

Op de jongerenpagina leerde ik dat ik in mijn jonge jeugd een hoogbegaafd kind moet zijn geweest. Die blijken in hun jongste jeugd al snel conflicten met volwassenen te hebben, omdat ze een groot rechtvaardigheidsgevoel hebben. Ze kunnen situaties goed doorzien en ze zien vaak ook dat volwassenen soms niet helemaal eerlijk zijn. Dat kunnen ze emotioneel moeilijk aan. Vandaar dat ik op 8-jarige leeftijd vaak ruzie met mijn vader had (ik zat zeker 1 keer per week ’s avonds boven op mijn kamer boos te zijn) en op de middelbare school bij leraren onrechtvaardig gedrag naar andere leraren aankaartte. Een onterecht onvoldoende omdat iemand niet wist waar we waren met lezen, of een leerling die zou blijven zitten, maar met een herkansing net over zou gaan. Iemand die een onvoldoende haalde voor een mondelinge overhoring terwijl ze het altijd goed leerde en alleen in paniek werd gebracht door de sarcastische leraar? Ik stond aan de tafel van de leraar het onrecht aan te kaarten. Het heeft me blijkbaar zo veel energie gekost dat ik nooit hoger dan een 8 of 9 ben gekomen met mijn cijfers voor de talen. Dat hadden tienen kunnen zijn. En die grote hoeveelheid 5 jes en 6 jes voor de exacte vakken hadden een ruime 8 kunnen zijn. He, wat jammer nou! Er is niks terechtgekomen van die hoogbegaafdheid.

In de special van de Volkskrant dit keer aandacht voor mode, maar je mag dat alleen ‘fashion’noemen. Omdat de nieuwe raad ook een beetje bij de tijd moet zijn, zullen we eens even kijken hoe ze staan op modegebied. Hoe zit het met het mix'n match gehalte van de nieuwe raad? Weten ze wat de must-have’s van dit voorjaar zijn? Wat is hun look? Ik heb het voor enkelen van hen uitgezocht. Het nieuwe jonge raadslid van de VVD Paul ten Westeneind is goed bezig. Hij heeft “bed hair”,haar met gel erin dat zorgt ervoor dat het lijkt of je net uit bed komt. Het wordt volgens de Volkskrant sexy gevonden. Verder is zijn kledingstijl urban, oftewel outfit met capuchon, sneakers en logo’s. Maar hij is dus lekker trendy bezig. Frans K. van diezelfde VVD heeft meer de bodyhugging look. Dat betekent letterlijk: het lichaam knuffelend. Maar dat klinkt gezeliger dan het is, want het gaat om een strak om het lichaam gesneden kledingstuk. In dit geval een classic: de pullover. Pieter Heinink, de hockeyvoorzitter gaat min of meer voor de mannelijke versie van preppy, de modieuze versie van de hockey-look. Strak collegejasje, strakke spencers, argyleruiten. Puck Witte is een fashionista. Zij heeft een gevoel voor classic with a twist. Strak in het kapsel, verrassende outfits met stijlvolle kleurenkeuze. Ze heeft geen stilettohakken, maar lijkt toch wel wat op een glamazon. Alleen de zonnebril die ook in de winter weleens als accessoire op het haar wordt gedragen is soo last season, dat kan dit voorjaar niet meer.

Dit schiet natuurlijk niet op, om alle 25 nieuwe raadsleden te testen op hun fashionability. En hoe doe ik het eigenlijk zelf? Ik ben in ieder geval een shopaholic. Dat bleek deze week maar weer eens toen in voor schoenveters de stad inging en met 2 paar schoenen terugkwam. Maar verder ga ik voor de casual look, of de tuttige look, of de comfy look. Dat laatste vooral in het weekend. Zo zit ik nu met blauwe trainingsbroek, oranje(!) t-shirt en grijs vest en pantoffels achter de computer. Er kan maar beter niemand langskomen, want dit is echt niet stylish, het is niet trendy, ik heb er zeker geen silhouet in, maar het zit zo verrekte lekker. Comfy, dus.

Politiek en coalitievorming, binnenkort op tv?

De verkiezingen zijn voorbij en de kranten staan al vol van mogelijke coalities die gesloten gaan worden. Voor Beverwijk lijkt het een makkelijk verhaal. Er zijn twee winnaars en twee verliezers en die zullen het samen gaan proberen. In Heemskerk wordt een succesvolle Groen Links wethouder misschien wel afgeserveerd, want om zetels te verdelen tussen drie partijen die allemaal 5 zetels hebben gehaald is ‘makkelijker’. Het gaat tenslotte om machtsverhoudingen. Op papier lijken het simpele dingen. Maar het gaat uiteindelijk om het resultaat van de samenwerking.

Gaat het lukken om in de diverse gemeentes combinaties te maken die elkaar versterken waardoor er op een goede manier bestuurd kan worden? Is een brede coalitie succesvol omdat je grote meerderheden in de raad hebt, of is het niet handig omdat je er steeds samen uit moet zien te komen voordat stukken naar de raad gaan? De tijd zal het leren.

In Beverwijk starten de onderhandelingen vanmiddag om 16 uur. Maar de krant weet al hoe het gaat. Is het dan nog wel de moeite waard om te gaan luisteren naar de openbare onderhandelingen? Ja, dat is het zeker. Er wordt ook geëvalueerd hoe de verkiezingen zijn gegaan en men geeft zijn mening over de uitslag. Dat is op zich al interessant. En niet alleen de woorden die worden uitgesproken zijn belangrijk, het is ook de lichaamstaal die daarbij gebezigd wordt. Wie vermijdt het wie aan te kijken. Wie kijken elkaar met onbevangen blik aan? Wie schuift met zijn voeten als teken dat hij/zij zich niet op zijn/haar gemak voelt? Wie kijkt arrogant, wie kijkt besmuikt, wie kijkt als grote overwinnaar in het rond. Dat zijn interessante bijkomstigheden die een goede indruk kunnen geven van hoe de hazen de komende jaren gaan lopen.

Jammer dat er geen plaatselijke televisie is om dit soort bijeenkomsten in de huiskamers te brengen. Beeldgericht als we tegenwoordig zijn, zou het burgers en politiek dichter bij elkaar brengen. Als je hebt gestemd, wil je toch ook weten hoe jouw vertegenwoordigers tegen de verkiezingen aankijken en of ze mee gaan doen met het besturen van de stad vanuit de coalitie.

Vorige week was ik in de gemeente Twenterand en daar worden de raadsvergaderingen ook uitgezonden op televisie. Er bleek best veel belangstelling voor te bestaan. Het geeft in ieder geval de burgers de gelegenheid om als het hun uitkomt met een lekkere zak chips (of een gezonde appel, ik ben tenslotte demissionair wethouder volksgezondheid) en een glas wijn te genieten van de lokale uitspattingen van de politiek. Als het boeiend is, blijf je aan de buis hangen. Als het saai wordt, switch je naar de actualiteiten bij NOVA.

Ondertussen ga ik als demissionair wethouder mijn kamer maar eens leegmaken, zodat binnenkort de schoonmaakploeg de kamer gereed kan maken voor de nieuwe wethouder. Die verdient het om in een schone, netjes opgeruimde kamer zijn of haar werkzaamheden te beginnen. En er moet een fatsoenlijk overdrachtsdocument komen, zodat deze ook weet wat hem of haar te wachten staat. Dat is belangrijk, een goede start is het halve werk.

En toen was het 'the day after the night before'

Vandaag ging de wekker een uurtje later dan normaal, half acht. De verkiezingsuitslagenavond liep nogal uit. Het duurde tot kwart over een voordat de eerste prognoses binnen waren. Ik lag om half twee in bed en heb als een roos geslapen. Ik heb nou eenmaal het geluk dat ik in slaap val, zodra mijn hoofd mijn kussen raakt. Dat heb ik wel geleerd van 12 jaar politiek bedrijven met alle hoogte- en dieptepunten. Vanmorgen las ik in de krant dat er nog wel iets verschoven is en volgens mij zijn de stemmen per persoon nog niet eens bekendgemaakt. Ik heb ze wel in mijn bakje gevonden.

Vanmorgen in de krant meteen gelezen over speculaties over mogelijke coalities. Er zijn diverse mogelijkheden en de onderhandelingen zullen uitwijzen wat het uiteindelijk gaat worden. Ondertussen zit ik rustig achter mijn pc met een lekker zonnetje in mijn rug. Er heeft een politieke aardverschuiving plaatsgevonden, maar de wereld draait gewoon door en het wordt eindelijk lente.

Wat betekent de verkiezingsuitslag voor mij persoonlijk? Geen idee. Ik heb in ieder geval veel voorkeurstemmen gehaald en in verhouding met vorige keer toen de PvdA veel beter scoorde, ben ik persoonlijk (in verhouding) nog flink in stemmen vooruit gegaan. Maar wat zegt dat? Nou, helemaal niets. Wel dat ik in de raad van 11 maart als raadslid benoemd zal worden. Het zegt niets over mijn kansen als wethouderskandidaat. De onderhandelingen gaan vrijdag beginnen en dan zal snel meer duidelijk worden. Logisch lijkt een positie voor Groen Links en VVD. Dat is een conclusie die je kunt trekken. Logisch lijkt ook een nederige opstelling van PvdA en CDA als verliezende partijen. Logisch lijkt ook dat de lokalo’s niet in beeld komen, aangezien ze twee zetels hebben gehaald.

Maar of wat logisch lijkt, ook logisch uit gaat pakken, moet afgewacht worden. Tot het zover is, geniet ik van het zonnetje in mijn rug in mijn demissionaire wethouderskamer en ben ik gewoon bezig met het afronden van werkzaamheden. Een heel gewone dag, na ‘the night before’.

Buik vol van....

Vanmorgen op de zonnige dag die verkiezingsdag voor politici altijd is (in ieder geval tot de uitslagen binnenkomen) en nu door de weersomstandigheden ook voor de ‘gewone’ burger, las ik zoals elke morgen de krant van wakker Beverwijk. En ja hoor, daar stond de kop: PvdA-kandidaat heeft buik vol van politiek. Een kandidaat-raadslid heeft een persoonlijk geschil met de gemeente en dat is de reden dat ze haar buik vol heeft van de politiek. Natuurlijk moet er ook even gemeld worden dat een brief is geschreven aan wethouder Dorenbos (“toevallig partijgenoot”) waar geen reactie op is gekomen.Altijd leuk om de naam van een wethouder in negatief daglicht te zetten op de verkiezingsdag, doet het altijd leuk (behalve voor de persoon in kwestie).

Wat moet ik hier nu mee als ik dit lees? Het eerste wat ik denk is;” Waarom heeft de journalist mij niet gevraagd of dit klopt?” Ik had hem kunnen vertellen dat ik, juist omdat het een partijgenoot betreft, niet zelf heb gereageerd, maar juist via ambtenaren contact met haar heb laten opnemen. Ik ga niet zelf aan de gang omdat het hier toevallig een partijgenoot betreft. Dat is de procedure niet in het stadskantoor. Hier wordt professioneel gewerkt en een wethouder gaat niet zelf even aan de gang om zaken voor vriendjes op te lossen. Natuurlijk heb ik wel met de ambtenaren overlegd en mij is verzekerd dat er zeer coulant met dit specifieke geval is omgegaan. Het betrof een zaak over reiskosten van een jongen die op flinke reisafstand op school zit. Hij werd eerst per taxi vervoerd, maar aangezien er veel te hoge bedragen in het leerlingenvervoer omgingen is besloten de regels aan te scherpen. Daar is de raad het volledig mee eens, want de kosten voor leerlingenvervoer zijn de laatste jaren echt uit de klauwen gelopen. Dat hield in dat de betreffende jongen per trein naar school zou moeten gaan. Er is nog een overgangsregeling gemaakt, zodat hij geleidelijk aan de situatie zou kunnen wennen.

Nu heeft zijn moeder pas weer een brief gestuurd aan mij persoonlijk gericht, omdat ze wil dat er opnieuw gekeken gaat worden naar de regeling. Het blijkt dat haar zoon lichamelijke klachten krijgt die volgens haar worden veroorzaakt door het reizen. Dat zou natuurlijk best kunnen en daarom heb ik in overleg met de ambtenaren besloten dat er een herkeuring zou komen. Hierover is een voicemailbericht ingesproken, omdat niet werd opgenomen. Binnenkort krijgt de zoon een uitnodiging.

Nu wil ik wel eens weten wat hier nu mis mee is? Een wethouder doet voor elke burger hetzelfde, of het een partijgenoot is of niet. Alleen als het een partijgenoot betreft, ben je nog voorzichtiger om persoonlijk te communiceren.Er wordt gekeken naar bestaande regelingen en afspraken en daar wordt naar gehandeld. Bij klachten van een burger wordt ook op maat gekeken naar een oplossing, in dit geval een herkeuring. Die zal uitwijzen of er op grond van lichamelijke toestand een ander besluit moet worden genomen. Geen vriendjes politiek, geen “u vraagt, wij draaien”, maar consequente handelwijze op maat.

Maar wordt ooit gevraagd door de krant van wakker Beverwijk aan de wethouder hoe deze zaak in elkaar zit? Nee, natuurlijk niet. Je naam wordt te pas en te onpas gebruikt, iedereen mag op je schieten maar zelf mag je in het verdomhoekje blijven zitten. Daar heb ik wel eens mijn buik vol van. Net als een paar weken geleden. Stond er een lelijk stukje van Het Beste Buurtplan over wethouder Dorenbos. Ik kreeg een dag later een brief van het voltallige bestuur van De Werkplaats (waaronder ook Het Beste Buurtplan), waarin zij met klem afstand namen van het stuk in de krant. Maar daar is natuurlijk niets over naar buiten gekomen. Negatieve stukjes zijn blijkbaar leuker dan positieve stukjes.

Voorbeelden genoeg. Vanmorgen weer de column van Bart Vuijk gelezen. Eindzin: “Ach, politiek. Wat koop je d’r toch voor.” Een zin die uit het niets komt vallen, nadat Bart eerst heeft verteld over een pen van Progressief Uitgeest (die zo lekker schrijft), een paashaasje van mevrouw Witte van de VVD(die zo lekker smaakt), een wit uitgeslagen paaseitje van CKenG(die in de prullenbak belandt) en een uitgedroogde pen van de PvdA(die ook in de prullenbak belandt). Maar omdat Bart erom vraagt zal ik hem netjes antwoorden.

Vraag: Politiek, wat koop je ervoor?
Antwoord: Je ‘koopt’ inbreng in de lokale politiek. Dit wil niet zeggen dat de kandidaat waarop je stemt vier jaar lang precies doet wat jij wilt of jouw persoonlijke belangen behartigt. Het betekent dat hij of zij vier jaar zich gaat inspannen om de politieke ideeën van zijn/haar partij zo goed mogelijk te verwezenlijken en te waken over het algemeen belang. Als degene op wie je stemt toevallig wethouder wordt, betekent dat niet dat hij/zij vier jaar lang zich voor jouw karretje laat spannen als jou dat uitkomt, maar dat hij/zij gaat proberen zoveel mogelijk van het coalitieprogramma en het eigen partijprogramma uit te voeren.

Dat is wat je kunt verwachten van de lokale politici. Dat is dus wat je ervoor ‘koopt’. Ik wens alle kandidaten veel succes en ik gun hun een fijne vier jaar in de plaatselijke politiek. En ik wens de kiezers toe dat de door hun gekozenen veel kunnen waarmaken van hun idealen.
We zien elkaar vanavond bij de verkiezingsuitslag!

Hond gered na sprong van Noordpier

In de krant stond vanmorgen dit hoopvolle bericht. Het gaat in deze tijden gelukkig niet alleen om de verkiezingen in Beverwijk waarvoor raadsleden van een bepaalde politieke kleur opeens het “te gek voor woorden” vinden dat het systeem van betaald parkeren bij het Beverhof nog steeds niet goed werkt. Nu hebben ze zelf ervaren dat het tekort tijd geeft om uit te kunnen rijden en nu zijn de rapen gaar. Dat gaan ze meteen oplossen na de verkiezingen. Een mooi voornemen, wie zal ertegen zijn? Maar wel op een politiek goedkoop moment zo vlak voor de verkiezingen.

Wat fijn dat er ook nog ruimte is in de krant voor goed nieuws, want wat zal de baas of bazin van de hond blij zijn geweest dat zijn/haar trouwe makker van een gewisse dood gered. Want hoe lang zal zo’n beestje het nu vol houden in het koude zeewater met fikse stroming. Of de baas de volgende keer de hond weer loslaat of hem volgende keer maar weer de halsband omdoet? Ik denk het laatste. Een hond is een kwetsbaar bezit. Ik ben mijn hond wel eens kwijt geweest in het park omdat ik liep te dagdromen vlak voordat ik op vakantie ging. Zat al helemaal met mijn hoofd bij het inpakken. En opeens oude, verstrooide hond weg. Later bleek dat hij achter iemand anders met een rood jasje aan was gelopen. Maar wat waren we allebei blij toen we elkaar weer zagen.De tranen sprongen in mijn ogen en de ogen van mijn hond tranen sowieso.

Goed nieuws is leuk om te lezen, dat vergeet de krant nogal eens. Niet alleen het Dagblad K., maar ook het AD en De Telegraaf die we op ons vakantieadres lezen. Narigheid alom; ongelukken, branden, moord en doodslag, faillissement, uit-huis-zettingen, en natuurlijk de politiek. Niet dat ik vind dat politiek in dat hoekje behoort, maar zo wordt het wel neergezet. Iedereen levert kritiek op de ander, en vaak nog het liefst bevuilt men het eigen politieke nest. Waarom vraag je je soms af. Waarom moet Bram Peper nou zo nodig zeggen dat hij in Amsterdam nog wel op Lodewijk Asscher zou stemmen, maar in zijn eigen Rotterdam heeft hij zijn bekomst van zijn partij. Lekkere timing.Lekker voor zijn politieke vrienden in Rotterdam. Maar die heeft hij misschien al te vaak beschimpt, dat weet ik niet.

Of CDA-ers die openlijk discussiëren of Jan Peter nu wel of niet moet ophoepelen nadat zijn vierde kabinet ook gecrasht is. Het ligt blijkbaar volgens sommigen aan hem. Maxim ziet ondertussen zijn kansen groeien en ook Camiel heeft opeens iets anders aan zijn hoofd dan kilometerheffing. Opzij met de ANWB leden, nu kan hij gewoon zelf zeggen dat hij het niets vindt.Zij houden zich op de vlakte, maar het is een hot item voor alle andere CDA-ers.

Binnen de VVD is men gematigd. Mark doet het leuk. Vinden velen. Ik vind Mark persoonlijk het niet leuk doen, niet goed doen en niet slim doen. Hij lijkt mij teveel op een student die aan zijn derde studie bezig is. Hij koketteert in de media dat hij een grote vriendenschare heeft die gelukkig niet over politiek praten. Waar zouden deze vrienden dan wel over praten? Misschien wel over hoeveel bier ze opkunnen na de voetbalwedstrijd. Maar eerlijk gezegd praten ze volgens mij vooral over dure auto’s en hoe je het belastingformulier zo creatief mogelijk op een toch nog eerlijke manier kunt invullen.Of hoe je in de supermarkt de domme 16-jarige caissiere voor de gek kunt houden door een sticker van een goedkope fles op een hele dure te plakken. Ze heeft het toch niet door, kicken!

Geef mij maar het nieuws over de hond die gered is. Ik kan daar de hele week blij van blijven. En dat terwijl tegelijkertijd de kranten ook nog vol staan over leed van geiten die massaal geruimd worden voor de q koorts. Ik troost me maar met de gedachte dat ik weinig vlees eet, juist om dierenleed te beperken. En neem me dan meteen voor om de hele week aan de vegetarische burgers te gaan. Wat dat betreft is het thuis niet zo democratisch; ik doe de boodschappen, ik betaal en ik bepaal. Vandaag vegetarische tagliatelle, morgen dito lasagne en woensdag pannenkoeken. Vegetarisch gehakt smaakt prima als je genoeg geraspte kaas in de lasagne verwerkt en tagliatelle wordt al lekker door de pesto. De pannenkoeken krijgen een laag zelfgemaakte jam, of gewoon stroop. Goed nieuws voor de familie thuis. Men lust graag tagliatelle, lasagne en pannenkoeken.

Nu dit goede nieuws nog even op mijn blog zetten: geen dierenleed bij het avondeten deze week bij de familie Dorenbos. Dat mag toch wel eens in de krant. En als dat nou eens gepubliceerd wordt, dan plakken we er nog een week achteraan.