Eindelijk eens een onverwachte wending in de Beverwijkse politiek: Democraten Beverwijk, onder leiding van Karel Hazeveld geeft complimenten aan de landelijke partijen die plaatselijk opereren. Hij wil graag samenwerken met CDA en PvdA en geeft aan dat ze de afgelopen vier jaar toch eigenlijk precies datgene hebben bereikt wat vier jaar geleden met Democraten Beverwijk (die toen het coalitieprogramma onderschreef) is afgesproken. Hij heeft spijt van het feit dat hij er ooit uit is gestapt en dat Democraten Beverwijk verder is gegaan in de oppositie. Hij geeft aan dat hij in de komende periode weer graag samen wil werken en zendt daarom via de lokale media zijn lokroep uit: Ik wil, ik wil, ik wil…..
Ja, de verkiezingen naderen en de meeste plaatselijke politici doen er alles aan om de burgers ervan te overtuigen om toch echt te gaan stemmen en hun democratische recht uit te oefenen op 3 maart. Maar in plaats van vertrouwen te wekken, wordt veelal wantrouwen gewekt. Want dacht u nu echt dat de 1e alinea klopte? Hij zou eigenlijk moeten kloppen, maar helaas is dat niet het geval. Als een partij een coalitieprogramma ondertekent, zou dat moeten betekenen dat men achter het programma staat. Maar Karel Hazeveld steekt niet onder stoelen of banken dat hij vindt dat CDA en PvdA er een potje van hebben gemaakt de afgelopen jaren dat ze in het college zaten. Argumenten worden er met de haren bijgesleept, worden schromelijk overdreven of desnoods gewoon verzonnen. Alles om maar de kiezers ervan te overtuigen dat Democraten Beverwijk wel echt voor de burgers gaat en de rest dus niet. Hij is boos dat het CDA campagne wil voeren tot het eind. Boos is hij omdat de landelijke partijen geld krijgen uit Den Haag en hij zegt dat het CDA de verlenging van de campagne hieruit betaalt.
Punt 1: een politieke partij mag altijd tot de laatste dag campagne voeren. Er bestaat geen ongeschreven wet om dit niet te doen. Diverse partijen (ook PvdA) werken ook altijd met laatste dag oproepkaarten. Wat is daar raar aan? Het kost alleen veel tijd om huis aan huis deze kaarten te verspreiden.
Punt 2: een landelijke partij die plaatselijk opereert krijgt echt niet veel geld uit Den Haag. De PvdA fractie heeft bijvoorbeeld vier jaar lang uit de raadsbijdrage die de fractieleden krijgen geld opzij gezet om het maken van materiaal te kunnen betalen. Voor het CDA zal hetzelfde gelden. Het gaat vooral om de energie die je in je campagne wilt steken. Voor Hazeveld betekent dat lelijke stukjes schrijven( die nergens op slaan) in de media, voor veel andere partijen betekent het gewoon je best doen en flyeren op straat en huis aan huis. Zeggen wat je wilt gaan doen de komende jaren!
In de politiek is het een ongeschreven wet dat partijen juist in tijden van verkiezingen niet heel veel afstand van elkaar gaan nemen. Wel de standpunten duidelijk uiteen zetten, maar de laatste week stoppen met modder gooien. Als je namelijk samen met andere partijen een coalitie wilt gaan vormen (en daar ga je toch van uit, je wilt tenslotte iets bereiken met je programma en in de oppositie gaat dat nu eenmaal lastiger)zul je niet te lang moeten blijven schoppen en natrappen. Dat doe je in het voetbal niet en dat doe je in de politiek niet. Het is dom. In het voetbal krijg je de gele of rode kaart en in de politiek levert het je geen plek in een coalitie op. Maar ja, Democraten Beverwijk heeft al eerder van de partijen met wie ze samenwerkten de rode kaart gekregen. Je zou denken dat een ex-wethouder als Karel Hazeveld daarvan geleerd heeft. Dus, Karel mag in de herkansing en hij heeft nog precies drie dagen de tijd. Go, go, Karel……..
zondag 28 februari 2010
woensdag 24 februari 2010
Kleurloos
Gisterenavond was ik bij een lezing van Herman Pleij, oud-hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is gespecialiseerd in middeleeuwse literatuur. Het was een bij zonder interessante lezing die vooral inging op de wijze van interpretatie van middeleeuwse literatuur met de ogen van nu. Je beoordeelt de literatuur op de manier waarop we nu tegen de wereld aankijken, maar eigenlijk werd er in de Middeleeuwen heel anders naar gekeken. Gedichten waarvan wij nu denken dat het over de liefde tussen man en vrouw gaat, werden zo niet ervaren door de Middeleeuwers. Zij interpreteerden het anders, bijvoorbeeld dat het om het stichten van kloosters ging. Heel interessant vond ik het toen Herman Pleij vertelde dat de Griekse en Romeinse oudheid tegenwoordig vaak met vooral witte kleuren wordt aangeduid. Dit terwijl er juist hele felle kleuren gebruikt werden. Maar wij hebben het nu kleurloos gemaakt.
Ik moest meteen denken aan hoe men over tweehonderd jaar tegen de kleuren van de huidige politieke partijen aan zal kijken. Of zal men dan ook het gevoel hebben dat alles kleurloos was. PvdA en SP hebben gekozen voor rood, de kleur van het socialisme. Maar bestaat het socialisme nog wel over 200 jaar? CDA heeft groen, de reden is mij nooit duidelijk geworden. Misschien willen ze suggereren dat het de veilige keus is. Net zoals je kunt rijden als het stoplicht op groen staat. Maar daar moet je trouwens altijd voorzichtig mee zijn, want voor hetzelfde geld rijdt een ander door rood, dus veilig groen is ook maar betrekkelijk. Groen Links was altijd groen, maar heeft nu gekozen voor groen/rood. Misschien willen ze daarmee aangeven dat ze niet alleen voor het milieu gaan, maar dat ze ook echt links zijn. Ik vind het wel apart. VVD heeft altijd oranje in zijn wapen, maar de jassen die door Rutte en de zijnen gedragen worden zijn toch vooral wit. Misschien zijn zij de voorlopers van de ontkleuring in de 21 e eeuw. De PVV heeft ook volgens mij veel wit, maar dan met een vogel en wat rood/blauwe accenten. Trots op Nederland heeft als hoofdkleur oranje. Ze hebben veilig gekozen voor de kleur van ons koningshuis en de kleur van de sporters bij de Olympische Spelen. Voor hun is het debacle van de coach die zijn pupil gisterenavond naar de verkeerde baan wees extra erg. Oranje is dus niet altijd een veilige kleur.
Waarom kiezen alle partijen kleuren die ergens voor staan, terwijl steeds minder mensen de politiek kleurrijk vinden. Veel mensen vinden het een eenheidsworst . Niets deugt, geen partij deugt. Ze praten elkaar na, wie heeft er nog een uitgesproken standpunt. Ja, Geert Wilders. Maar behalve zijn standpunt over wat er met criminele buitenlanders of nieuwe Nederlanders moet gebeuren, kom je niet zo heel veel te weten. Gisterenavond legde de lijsttrekker van PVV Den Haag Sytse Fritsma uit dat overal procedures voor bouwvergunningen terzijde worden geschoven als het om de bouw van moskees gaat. Maar Jeltje van Nieuwenhoven van PvdA Den Haag stelde dat dat zeker in Den Haag nog nooit was gebeurd. Hij wist inderdaad geen voorbeeld te noemen. De tactiek van de PVV werd nog maar eens heel duidelijk; gewoon allerlei dingen beweren die bij groepen stemmers goed zullen vallen, maar geen enkel concreet voorbeeld kunnen noemen. Maar wel blijven roepen: “Dat zijn de feiten!” Zo zie je maar weer, in de politiek kunnen meerdere waarheden naast elkaar bestaan.
Het vertrouwen dat een door de politiek benoemd ‘feit’ook echt een feit is, is voorgoed voorbij. Iedere partij geeft een andere weergave van de feiten. Iedereen kleurt het in met zijn eigen roze bril. En juist dat feit zal ervoor zorgen dat mensen door al die gekleurde feiten door de bomen het bos niet meer zien, en niet meer weten wat ze nu zelf moeten vinden. Geef mij maar kleurloze feiten, geef mij maar de ontkleurde waarheid.
Maar mijn stemadvies blijft hetzelfde, kies echt rood. Denk positief, stem positief. Stem PvdA op 3 maart, lijst 1
Ik moest meteen denken aan hoe men over tweehonderd jaar tegen de kleuren van de huidige politieke partijen aan zal kijken. Of zal men dan ook het gevoel hebben dat alles kleurloos was. PvdA en SP hebben gekozen voor rood, de kleur van het socialisme. Maar bestaat het socialisme nog wel over 200 jaar? CDA heeft groen, de reden is mij nooit duidelijk geworden. Misschien willen ze suggereren dat het de veilige keus is. Net zoals je kunt rijden als het stoplicht op groen staat. Maar daar moet je trouwens altijd voorzichtig mee zijn, want voor hetzelfde geld rijdt een ander door rood, dus veilig groen is ook maar betrekkelijk. Groen Links was altijd groen, maar heeft nu gekozen voor groen/rood. Misschien willen ze daarmee aangeven dat ze niet alleen voor het milieu gaan, maar dat ze ook echt links zijn. Ik vind het wel apart. VVD heeft altijd oranje in zijn wapen, maar de jassen die door Rutte en de zijnen gedragen worden zijn toch vooral wit. Misschien zijn zij de voorlopers van de ontkleuring in de 21 e eeuw. De PVV heeft ook volgens mij veel wit, maar dan met een vogel en wat rood/blauwe accenten. Trots op Nederland heeft als hoofdkleur oranje. Ze hebben veilig gekozen voor de kleur van ons koningshuis en de kleur van de sporters bij de Olympische Spelen. Voor hun is het debacle van de coach die zijn pupil gisterenavond naar de verkeerde baan wees extra erg. Oranje is dus niet altijd een veilige kleur.
Waarom kiezen alle partijen kleuren die ergens voor staan, terwijl steeds minder mensen de politiek kleurrijk vinden. Veel mensen vinden het een eenheidsworst . Niets deugt, geen partij deugt. Ze praten elkaar na, wie heeft er nog een uitgesproken standpunt. Ja, Geert Wilders. Maar behalve zijn standpunt over wat er met criminele buitenlanders of nieuwe Nederlanders moet gebeuren, kom je niet zo heel veel te weten. Gisterenavond legde de lijsttrekker van PVV Den Haag Sytse Fritsma uit dat overal procedures voor bouwvergunningen terzijde worden geschoven als het om de bouw van moskees gaat. Maar Jeltje van Nieuwenhoven van PvdA Den Haag stelde dat dat zeker in Den Haag nog nooit was gebeurd. Hij wist inderdaad geen voorbeeld te noemen. De tactiek van de PVV werd nog maar eens heel duidelijk; gewoon allerlei dingen beweren die bij groepen stemmers goed zullen vallen, maar geen enkel concreet voorbeeld kunnen noemen. Maar wel blijven roepen: “Dat zijn de feiten!” Zo zie je maar weer, in de politiek kunnen meerdere waarheden naast elkaar bestaan.
Het vertrouwen dat een door de politiek benoemd ‘feit’ook echt een feit is, is voorgoed voorbij. Iedere partij geeft een andere weergave van de feiten. Iedereen kleurt het in met zijn eigen roze bril. En juist dat feit zal ervoor zorgen dat mensen door al die gekleurde feiten door de bomen het bos niet meer zien, en niet meer weten wat ze nu zelf moeten vinden. Geef mij maar kleurloze feiten, geef mij maar de ontkleurde waarheid.
Maar mijn stemadvies blijft hetzelfde, kies echt rood. Denk positief, stem positief. Stem PvdA op 3 maart, lijst 1
maandag 22 februari 2010
Campagne voeren
In Beverwijk zijn we volop bezig met de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Afgelopen zaterdag zijn we met een PvdA kar langs diverse winkelcentra gereden om mensen aan te spreken en flyers en ballonnen uit te delen. Veel gesprekken gingen toch over de val van het kabinet, waar veel mensen niet rauwig om bleken. Diverse keren werd de duim naar ons opgestoken, van: goed, hoor! Maar ook wilden sommige mensen niet eens praten door “ die rotzooi uit Den Haag” . Volgens de tv zou het de PvdA virtueel zetels opleveren. Of dat echt zo is, moet nog maar blijken. Ondertussen vallen de kopstukken in Den Haag over elkaar heen. Als je alle verhalen moet geloven is er geen kopstuk dat niet liegt in zijn eigen voordeel. Lekker voorbeeld voor de plaatselijke politiek.
Ben ik er ongelukkig mee dat het kabinet gevallen is? Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Het is jammer dat in tijden dat er oplossingen moeten worden gevonden voor de grote bezuinigingen, een kabinet valt. Slagvaardig kan men nu niet aan de gang. Maar, als ze door waren gegaan, waren ze er dan wel uitgekomen? Ik geloof er niets van.
Het is wel jammer dat de kans klein wordt dat de PvdA een rol speelt in het volgende kabinet. Misschien dat de kreet: “ wie breekt, betaalt” niet opgaat voor het aantal zetels dat behaald gaat worden. Maar vertrouwen in de PvdA als medebestuurder zal niet groter zijn geworden. Trouwens ook niet in het CDA. Een topman als Verhagen heeft een kwalijke rol gespeeld door de PvdA zo voor het blok te zetten. Lekker figuur om mee samen te werken. Balkenende is zijn gezag nu echt voorgoed kwijt. Hij werd al geen Europese minister president, maar wie wil hem nu nog in Nederland nu ook zijn vierde kabinet geknald is? En de ChristenUnie kan het denk ik ook wel vergeten. Ondanks het feit dat zij nog hebben geprobeerd compromissen op tafel te toveren. Zoveel invloed als ze nu in het kabinet hebben gehad, krijgen ze niet snel terug. De ‘magic’ van Rouvoet is uitgewerkt.
Maar wat gaat er nu gebeuren? Wie gaat na de verkiezingen de uitdaging aan om de grote problemen met de bezuinigingen in Nederland op te lossen? Wilders samen met Verhagen en Rutte, met daaraan toegevoegd Pechtold? Lijkt ook geen combinatie die het langer dan anderhalf jaar vol kan houden. Maar je weet maar nooit.
Nu eerst nog even de gemeenteraadsverkiezingen. We zullen veel moeite moeten doen om de plaatselijke items bij de burgers op het netvlies te krijgen. We zullen veel folders moeten verspreiden zodat we de mensen in ieder geval kunnen informeren. De plaatselijke PvdA heeft folders gemaakt voor verschillende onderwerpen: Pvda en ouderen, PvdA en Jong Beverwijk, PvdA en Wijk aan Zee, PvdA en groen, PvdA en cultuur, PvdA en sport, PvdA en vitale stad en een algemene folder “Waarom zou ik PvdA stemmen”? Want dat is toch de vraag die veel mensen zich zullen stellen. Wat gaat de PvdA doen de komende jaren in Beverwijk? In de algemene folder komen de volgende zaken aan de orde:
1. Uitbreiding realiseren van levensloopbestendige woningen.
2. Solide minimabeleid met speciale aandacht voor de jeugd.
3. Niet bezuinigen op de kwaliteit van de voorzieningen aan het Kerkplein.
4. Moriaan behouden voor Wijk aan Zee.
5. Onderhoud groen op goed niveau houden.
6. Goede, betaalbare voorzieningen op sportgebied.
Bij elke themafolder gaan we ook uitgebreid op die vraag in wat de PvdA wil voor ouderen, jongeren, cultuur, sport, Wijk aan Zee, groen, vitale stad. We hebben veel zorg aan de folders besteed, omdat dit eigenlijk de enige manier is om heel veel mensen te bereiken. Natuurlijk spreken we op straat ook heel wat mensen aan, maar dat is toch altijd een beperktere groep. Verder hebben we ook deze week weer een dubbele pagina in De Beverwijker en ook de laatste pagina staat in het teken van onze doelen met Beverwijk voor de komende vier jaar.
We hopen dat mensen snappen dat we veel goeds hebben bereikt de afgelopen jaren dat we hebben bestuurd. We hebben de tien zetels die we van de kiezer hebben gekregen goed benut. En natuurlijk willen we blijven doorgaan. Dus we hopen dat de mensen positief denken, positief stemmen op PvdA lijst 1.
Ben ik er ongelukkig mee dat het kabinet gevallen is? Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Het is jammer dat in tijden dat er oplossingen moeten worden gevonden voor de grote bezuinigingen, een kabinet valt. Slagvaardig kan men nu niet aan de gang. Maar, als ze door waren gegaan, waren ze er dan wel uitgekomen? Ik geloof er niets van.
Het is wel jammer dat de kans klein wordt dat de PvdA een rol speelt in het volgende kabinet. Misschien dat de kreet: “ wie breekt, betaalt” niet opgaat voor het aantal zetels dat behaald gaat worden. Maar vertrouwen in de PvdA als medebestuurder zal niet groter zijn geworden. Trouwens ook niet in het CDA. Een topman als Verhagen heeft een kwalijke rol gespeeld door de PvdA zo voor het blok te zetten. Lekker figuur om mee samen te werken. Balkenende is zijn gezag nu echt voorgoed kwijt. Hij werd al geen Europese minister president, maar wie wil hem nu nog in Nederland nu ook zijn vierde kabinet geknald is? En de ChristenUnie kan het denk ik ook wel vergeten. Ondanks het feit dat zij nog hebben geprobeerd compromissen op tafel te toveren. Zoveel invloed als ze nu in het kabinet hebben gehad, krijgen ze niet snel terug. De ‘magic’ van Rouvoet is uitgewerkt.
Maar wat gaat er nu gebeuren? Wie gaat na de verkiezingen de uitdaging aan om de grote problemen met de bezuinigingen in Nederland op te lossen? Wilders samen met Verhagen en Rutte, met daaraan toegevoegd Pechtold? Lijkt ook geen combinatie die het langer dan anderhalf jaar vol kan houden. Maar je weet maar nooit.
Nu eerst nog even de gemeenteraadsverkiezingen. We zullen veel moeite moeten doen om de plaatselijke items bij de burgers op het netvlies te krijgen. We zullen veel folders moeten verspreiden zodat we de mensen in ieder geval kunnen informeren. De plaatselijke PvdA heeft folders gemaakt voor verschillende onderwerpen: Pvda en ouderen, PvdA en Jong Beverwijk, PvdA en Wijk aan Zee, PvdA en groen, PvdA en cultuur, PvdA en sport, PvdA en vitale stad en een algemene folder “Waarom zou ik PvdA stemmen”? Want dat is toch de vraag die veel mensen zich zullen stellen. Wat gaat de PvdA doen de komende jaren in Beverwijk? In de algemene folder komen de volgende zaken aan de orde:
1. Uitbreiding realiseren van levensloopbestendige woningen.
2. Solide minimabeleid met speciale aandacht voor de jeugd.
3. Niet bezuinigen op de kwaliteit van de voorzieningen aan het Kerkplein.
4. Moriaan behouden voor Wijk aan Zee.
5. Onderhoud groen op goed niveau houden.
6. Goede, betaalbare voorzieningen op sportgebied.
Bij elke themafolder gaan we ook uitgebreid op die vraag in wat de PvdA wil voor ouderen, jongeren, cultuur, sport, Wijk aan Zee, groen, vitale stad. We hebben veel zorg aan de folders besteed, omdat dit eigenlijk de enige manier is om heel veel mensen te bereiken. Natuurlijk spreken we op straat ook heel wat mensen aan, maar dat is toch altijd een beperktere groep. Verder hebben we ook deze week weer een dubbele pagina in De Beverwijker en ook de laatste pagina staat in het teken van onze doelen met Beverwijk voor de komende vier jaar.
We hopen dat mensen snappen dat we veel goeds hebben bereikt de afgelopen jaren dat we hebben bestuurd. We hebben de tien zetels die we van de kiezer hebben gekregen goed benut. En natuurlijk willen we blijven doorgaan. Dus we hopen dat de mensen positief denken, positief stemmen op PvdA lijst 1.
vrijdag 19 februari 2010
Heemskerkse raad begeeft zich op glad ijs met winterbandendiscussie
Afgelopen week was op tv een item te zien over ouders van gehandicapte kinderen die aankaarten dat het schandalig is dat de vervoersbedrijven die hun kinderen vervoeren naar school niet met busjes met winterbanden werken. Zij maken zich ernstig zorgen over mogelijke ongelukken die met hun kinderen zouden kunnen gebeuren. Er had al een ongeval plaatsgevonden waarbij enkele kinderen gewond waren geraakt. Nu is het natuurlijk altijd de vraag of dat ongeluk met winterbanden niet gebeurd zou zijn. Ook in landen waar verplicht met winterbanden gereden wordt is het aantal ongelukken in periodes van gladheid groot. Maar bekend is wel dat je met winterbanden meer grip hebt op de weg.
In de gemeentes van de IJmond zijn nu ook vragen gesteld in verband met de nieuwe aanbesteding van het cvv (collectief vraagafhankelijk vervoer). Of in de aanbesteding wel het hebben van winterbanden is meegenomen. In Heemskerk heeft het zelfs geleid tot een raadsdebat waarin Ellen van Tongeren van de VVD een voorstel heeft ingediend dat unaniem aangenomen werd. “Sympathiek” werd het voorstel door een raadslid genoemd die eerst aarzelde, maar later toch ook instemde. “Dringende noodzaak”, was de respons van Ellen van Tongeren. (Volgens de krant van Wakker Beverwijk en Heemskerk, want ik ben zelf niet bij de vergadering geweest).
Toen ik naar de tv keek en een bewogen moeder op een emotionele wijze hoorde pleiten voor verplichting van winterbanden voor busjes die kinderen naar school vervoeren, kwamen de volgende vragen in me op.
1. Zou de kans op ongelukken echt wel zoveel minder worden? Want als je weet dat je winterbanden hebt met meer grip, dan ga je misschien wel weer harder rijden. Zonder winterbanden rijd je waarschijnlijk heel voorzichtig, omdat je weet dat de slipkans groter is.
2. Zouden die ouders die zo hard roepen om veiligheid voor hun kind zelf ook wel winterbanden onder hun auto hebben? Het kind zit tenslotte ook bij de eigen ouders wel eens in de auto als ze in het weekend op familiebezoek gaan, of naar de sport.
Maar ze hebben natuurlijk wel gelijk als ze willen dat vervoer zo veilig mogelijk is. Niet alleen als het om het vervoeren van schoolkinderen of gehandicapten gaat. Ook bij het dagelijkse woon/werkverkeer. Misschien zou het goed zijn om net als in Duitsland het gebruik van winterbanden bij winterse weersomstandigheden verplicht te stellen? Misschien is het ook wel goed voor de economie, in ieder geval de bandenfabrikanten en autozaken hebben er baat bij. Wel dan ook meteen sire spotjes op tv om te waarschuwen dat je zelfs met winterbanden bij winterse omstandigheden je snelheid aan moet passen. Het is geen garantie voor het niet krijgen van een ongeluk.
Maar moeten we het rijden met winterbanden wel verplichten omdat het toevallig nu net 1 van die winters is dat Nederland winterse omstandigheden kent? De prognose is nog steeds dat Nederland warmer wordt en dat we uiteindelijk niet meer naar Zuid-Frankrijk op vakantie hoeven voor een zonvakantie. Nu het eens een keer een echt strenge Hollandse winter is, schiet iedereen meteen in de stress. Is dat wel nodig?
De Heemskerkse raad vraagt zich dat blijkbaar niet af en of het college dat wel heeft gedaan staat niet in de krant te lezen. Bovendien kan de Heemskerkse raad wel zo graag winterbanden willen voor de busjes, maar daarvoor is overleg nodig met andere gemeentes. Het cvv vervoer wordt in overleg met alle regiogemeenten in Midden- en Zuid-Kennemerland en de provincie aanbesteed. Dat betekent dus dat Heemskerk in zijn eentje helemaal niets kan beslissen. Net zo min als Beverwijk dat kan. Ik ben benieuwd wanneer de wethouder van Heemskerk contact met mij opneemt om te vragen hoe we dit in het vat gaan gieten.
In de gemeentes van de IJmond zijn nu ook vragen gesteld in verband met de nieuwe aanbesteding van het cvv (collectief vraagafhankelijk vervoer). Of in de aanbesteding wel het hebben van winterbanden is meegenomen. In Heemskerk heeft het zelfs geleid tot een raadsdebat waarin Ellen van Tongeren van de VVD een voorstel heeft ingediend dat unaniem aangenomen werd. “Sympathiek” werd het voorstel door een raadslid genoemd die eerst aarzelde, maar later toch ook instemde. “Dringende noodzaak”, was de respons van Ellen van Tongeren. (Volgens de krant van Wakker Beverwijk en Heemskerk, want ik ben zelf niet bij de vergadering geweest).
Toen ik naar de tv keek en een bewogen moeder op een emotionele wijze hoorde pleiten voor verplichting van winterbanden voor busjes die kinderen naar school vervoeren, kwamen de volgende vragen in me op.
1. Zou de kans op ongelukken echt wel zoveel minder worden? Want als je weet dat je winterbanden hebt met meer grip, dan ga je misschien wel weer harder rijden. Zonder winterbanden rijd je waarschijnlijk heel voorzichtig, omdat je weet dat de slipkans groter is.
2. Zouden die ouders die zo hard roepen om veiligheid voor hun kind zelf ook wel winterbanden onder hun auto hebben? Het kind zit tenslotte ook bij de eigen ouders wel eens in de auto als ze in het weekend op familiebezoek gaan, of naar de sport.
Maar ze hebben natuurlijk wel gelijk als ze willen dat vervoer zo veilig mogelijk is. Niet alleen als het om het vervoeren van schoolkinderen of gehandicapten gaat. Ook bij het dagelijkse woon/werkverkeer. Misschien zou het goed zijn om net als in Duitsland het gebruik van winterbanden bij winterse weersomstandigheden verplicht te stellen? Misschien is het ook wel goed voor de economie, in ieder geval de bandenfabrikanten en autozaken hebben er baat bij. Wel dan ook meteen sire spotjes op tv om te waarschuwen dat je zelfs met winterbanden bij winterse omstandigheden je snelheid aan moet passen. Het is geen garantie voor het niet krijgen van een ongeluk.
Maar moeten we het rijden met winterbanden wel verplichten omdat het toevallig nu net 1 van die winters is dat Nederland winterse omstandigheden kent? De prognose is nog steeds dat Nederland warmer wordt en dat we uiteindelijk niet meer naar Zuid-Frankrijk op vakantie hoeven voor een zonvakantie. Nu het eens een keer een echt strenge Hollandse winter is, schiet iedereen meteen in de stress. Is dat wel nodig?
De Heemskerkse raad vraagt zich dat blijkbaar niet af en of het college dat wel heeft gedaan staat niet in de krant te lezen. Bovendien kan de Heemskerkse raad wel zo graag winterbanden willen voor de busjes, maar daarvoor is overleg nodig met andere gemeentes. Het cvv vervoer wordt in overleg met alle regiogemeenten in Midden- en Zuid-Kennemerland en de provincie aanbesteed. Dat betekent dus dat Heemskerk in zijn eentje helemaal niets kan beslissen. Net zo min als Beverwijk dat kan. Ik ben benieuwd wanneer de wethouder van Heemskerk contact met mij opneemt om te vragen hoe we dit in het vat gaan gieten.
donderdag 18 februari 2010
Positivo's en negativo's
Iedereen kent ze wel, de positivo’s. De mensen die altijd optimistisch zijn, die zelfs zo optimistisch zijn dat ze in deze tijd van vorstschade de gaten in de wegen niet zien. Die als de andijvie bij de Deka op is, blijmoedig naar de Vomar fietsen. Die als hun favoriete tv serie opeens niet meer op maandagavond half 9 blijkt te worden uitgezonden, vrolijk een goed boek pakken. Die het niet erg vinden in de langste kassarij beland te zijn. Die niet balen als een wijnglas kapot uit de afwasmachine komt of als dat t-shirt net te heet gewassen is, waardoor je de vijf kilo die je bent aangekomen ook daadwerkelijk ziet zitten. Die niet gefrustreerd raken als die dure trui die net is aangeschaft een week later voor 25 euro minder in de winkel ligt. Die het niet erg vinden om een bus te missen, een vrije zondag te zien verregenen, blijmoedig naar buiten stappen en dan ook nog eens niet nat lijken te worden. Dat soort mensen dus!
En dan zijn daar tegenover, de negativo’s. De mensen die altijd en overal hun mening denken te moeten verkondigen over van alles en het erge is: niets deugt! Klagen over de buurman die zijn auto juist bij hun voor de deur zet, het kassameisje dat het nog moet leren, de kat van de buren die in de tuin poept, de verkeerde instelling van de hardeschijfrecorder waardoor ze de helft van het opgenomen programma missen. Die zich ergeren aan het accent van de nieuwslezeres, aan de jongetjes die buiten AH om voetbalplaatjes staan te zeuren. De mensen die alle politici zakkenvullers vinden. Die ambtenaren lui vinden, om over leraren maar niet te spreken. De gevangenisstraffen in Nederland zijn te laag, de uitkeringen te hoog. Het is te warm of te koud, te droog of te nat, te links of te rechts. Kortom: dat soort mensen.
De eerste groep zijn fijne mensen, hoewel ze je wel een spiegel voorhouden waardoor je jezelf opeens in een ander, minder zonnig daglicht ziet. Gelukkig is daar dan weer de tweede groep, waardoor je je weer wat beter gaat voelen en uit hun schaduw kunt treden. Zo erg ben je gelukkig ook weer niet!
Ik heb eind 2007 een Margriet gekocht waarin een horoscoop voor het volgende jaar stond. Het zou mijn geluksjaar worden. Alles zou goed gaan op het werk, in de liefde, met geldzaken en noem maar op. Nu ben ik niet iemand die normaal gesproken in horoscopen gelooft, maar als je zoveel positiefs leest is het toch zonde om dit naast je neer te leggen.
Het hele jaar 2008 heb ik hierdoor profijt gehad van positief denken. Alles wat goed ging, zag ik als bevestiging van mijn “geluksjaar” en dingen die misgingen kwamen uiteindelijk altijd wel weer goed. De brugklas waar ik mentor van was, was de leukste brugklas ooit. Ik mocht een nieuw project op school trekken als projectleider, waar ik veel plezier aan beleefde en ook nog de credits voor kreeg. Ik kreeg de kans wethouder te worden, een baan die ik al lange tijd begeerde, thuis ging alles goed. De hond die al een jaar daarvoor bijna opgegeven was, leefde weer vrolijk verder. De vakanties waren leuk en verregenden niet. Ook mijn man kreeg een nieuwe baan. Een kind kreeg een leuke, zonnige flat om de hoek. En mijn ouders genoten volop van hun pensioen, in goede gezondheid.
Maar wat maakte dat jaar nu tot zo’n fantastisch jaar? Belangrijk daarbij was dat ikzelf positief naar allerlei zaken keek. Het negatieve zoveel mogelijk negeren en de leuke, goede dingen koesteren. En het werkte! Het werkte zelfs zo goed dat ik aan het eind van het jaar maar geen Margriet meer kocht voor de horoscoop van het volgende jaar. Ik deed gewoon of het geluksjaar ook in 2009 doorliep. Dus ook dat jaar heb ik de goede dingen gekoesterd en het negatieve zoveel mogelijk van me af laten glijden.
Nu zijn we alweer in 2010 en moet ik constateren dat ik weliswaar mijn basishouding van positivisme heb weten te behouden, maar af en toe ook weer in de valkuil van het negativisme beland. Ik probeer me erover heen te zetten als blijkt dat de 1e aflevering van Lost die ik nog niet gezien had, is overgenomen met de 2e aflevering. Ik probeer niet te vloeken als ik mijn fiets achterom zet en merk dat de achterdeur niet open kan omdat het houtje nog in de schuifpui zit. Ik baal als bij de Deka de andijvie op is, terwijl ik weet dat de cavia’s al beginnen te piepen om diezelfde andijvie zodra ik thuiskom. Probeer niet te balen dat mijn t-shirt een maat kleiner uit de droger komt, dat de laatste boterham op is terwijl ik nog moet lunchen, dat een buurman weer zijn auto op de plek van de vuilcontainers heeft gezet, dat mijn voorlicht van de fiets het tijdens het rijden weer eens begeeft, dat het morgen alweer vies weer wordt en dat de PvdA er nog steeds niet goed voor staat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen.
Nee, ik blijf positief. De 2e aflevering van Lost is ook leuk. Omlopen naar de voordeur is gezond. Ik vraag gewoon even of mijn dochter straks nog even andijvie bij de Vomar haalt, dat te kleine t-shirt is een goede reden om binnenkort weer eens te gaan shoppen. Dan maar geen brood, er liggen ook nog appels op de fruitschaal, de vuilcontainer zet ik wel een stukje verderop, ik neem voortaan gewoon een reservelampje mee die aan mijn jas kan hangen, overmorgen gaat de zon wel weer schijnen en als vrijdag het kabinet valt, is dat misschien nog niet eens zo gek voor de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Denk positief, stem positief; stem PvdA!
En dan zijn daar tegenover, de negativo’s. De mensen die altijd en overal hun mening denken te moeten verkondigen over van alles en het erge is: niets deugt! Klagen over de buurman die zijn auto juist bij hun voor de deur zet, het kassameisje dat het nog moet leren, de kat van de buren die in de tuin poept, de verkeerde instelling van de hardeschijfrecorder waardoor ze de helft van het opgenomen programma missen. Die zich ergeren aan het accent van de nieuwslezeres, aan de jongetjes die buiten AH om voetbalplaatjes staan te zeuren. De mensen die alle politici zakkenvullers vinden. Die ambtenaren lui vinden, om over leraren maar niet te spreken. De gevangenisstraffen in Nederland zijn te laag, de uitkeringen te hoog. Het is te warm of te koud, te droog of te nat, te links of te rechts. Kortom: dat soort mensen.
De eerste groep zijn fijne mensen, hoewel ze je wel een spiegel voorhouden waardoor je jezelf opeens in een ander, minder zonnig daglicht ziet. Gelukkig is daar dan weer de tweede groep, waardoor je je weer wat beter gaat voelen en uit hun schaduw kunt treden. Zo erg ben je gelukkig ook weer niet!
Ik heb eind 2007 een Margriet gekocht waarin een horoscoop voor het volgende jaar stond. Het zou mijn geluksjaar worden. Alles zou goed gaan op het werk, in de liefde, met geldzaken en noem maar op. Nu ben ik niet iemand die normaal gesproken in horoscopen gelooft, maar als je zoveel positiefs leest is het toch zonde om dit naast je neer te leggen.
Het hele jaar 2008 heb ik hierdoor profijt gehad van positief denken. Alles wat goed ging, zag ik als bevestiging van mijn “geluksjaar” en dingen die misgingen kwamen uiteindelijk altijd wel weer goed. De brugklas waar ik mentor van was, was de leukste brugklas ooit. Ik mocht een nieuw project op school trekken als projectleider, waar ik veel plezier aan beleefde en ook nog de credits voor kreeg. Ik kreeg de kans wethouder te worden, een baan die ik al lange tijd begeerde, thuis ging alles goed. De hond die al een jaar daarvoor bijna opgegeven was, leefde weer vrolijk verder. De vakanties waren leuk en verregenden niet. Ook mijn man kreeg een nieuwe baan. Een kind kreeg een leuke, zonnige flat om de hoek. En mijn ouders genoten volop van hun pensioen, in goede gezondheid.
Maar wat maakte dat jaar nu tot zo’n fantastisch jaar? Belangrijk daarbij was dat ikzelf positief naar allerlei zaken keek. Het negatieve zoveel mogelijk negeren en de leuke, goede dingen koesteren. En het werkte! Het werkte zelfs zo goed dat ik aan het eind van het jaar maar geen Margriet meer kocht voor de horoscoop van het volgende jaar. Ik deed gewoon of het geluksjaar ook in 2009 doorliep. Dus ook dat jaar heb ik de goede dingen gekoesterd en het negatieve zoveel mogelijk van me af laten glijden.
Nu zijn we alweer in 2010 en moet ik constateren dat ik weliswaar mijn basishouding van positivisme heb weten te behouden, maar af en toe ook weer in de valkuil van het negativisme beland. Ik probeer me erover heen te zetten als blijkt dat de 1e aflevering van Lost die ik nog niet gezien had, is overgenomen met de 2e aflevering. Ik probeer niet te vloeken als ik mijn fiets achterom zet en merk dat de achterdeur niet open kan omdat het houtje nog in de schuifpui zit. Ik baal als bij de Deka de andijvie op is, terwijl ik weet dat de cavia’s al beginnen te piepen om diezelfde andijvie zodra ik thuiskom. Probeer niet te balen dat mijn t-shirt een maat kleiner uit de droger komt, dat de laatste boterham op is terwijl ik nog moet lunchen, dat een buurman weer zijn auto op de plek van de vuilcontainers heeft gezet, dat mijn voorlicht van de fiets het tijdens het rijden weer eens begeeft, dat het morgen alweer vies weer wordt en dat de PvdA er nog steeds niet goed voor staat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen.
Nee, ik blijf positief. De 2e aflevering van Lost is ook leuk. Omlopen naar de voordeur is gezond. Ik vraag gewoon even of mijn dochter straks nog even andijvie bij de Vomar haalt, dat te kleine t-shirt is een goede reden om binnenkort weer eens te gaan shoppen. Dan maar geen brood, er liggen ook nog appels op de fruitschaal, de vuilcontainer zet ik wel een stukje verderop, ik neem voortaan gewoon een reservelampje mee die aan mijn jas kan hangen, overmorgen gaat de zon wel weer schijnen en als vrijdag het kabinet valt, is dat misschien nog niet eens zo gek voor de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Denk positief, stem positief; stem PvdA!
woensdag 17 februari 2010
"Van de politiek verwacht ik niets"
Vandaag was ik geschokt toen ik de "Van de politiek verwacht ik niets" column las van Aysel Erbubak in de Volkskrant van maandag 15 februari. Aysel Erbudak is de mevrouw die directeur is van het Slotervaartziekenhuis en die alom geroemd wordt omdat ze een faillissement heeft weten af te weren. Zij heeft er weer een “gezond” ziekenhuis van gemaakt. Ook als andere ziekenhuizen in de problemen komen weet men haar te vinden voor adviezen. Een echte kanjer dus.
Maar wat schetst mijn verbazing? Ze geeft in haar column aan dat ze nooit stemt bij verkiezingen omdat ze te weinig vertrouwen heeft in politieke partijen en er niemand is die haar verwachtingen waarmaakt. Ze vindt dat politici niet weten wat er bij gewone mensen op straat leeft en denkt dat ze teveel waarde hechten aan hun prima positie dan aan de mening van “het volk”. Soms is er iemand die door zijn of haar consequente en bevlogen optreden haar bijna zover krijgt te gaan stemmen, maar dan kijkt ze naar de partijgenoten en dan vergaat haar de lust. Ze eindigt haar column met te stellen dat ze haar stem aan geen enkele politicus geeft, maar dat daar dan ook tegenover staat dat ze helemaal niets van hen verwacht de komende jaren.
Ik wist echt niet wat ik las. Meent ze dit nu echt? Volgens mij vinden alle politieke partijen de mening van de ‘gewone mensen op straat” belangrijk en komen ze op voor hun belang. Alle politici zijn toch zeker zelf ook burgers die een tante hebben met alleen AOW, een buurman wiens zaak failliet is gegaan, ouders die mantelzorg nodig hebben, kinderen die naar een middelbare school gaan, een man of vrouw die werkt of vrijwilligerswerk doet, hun hond uitlaten in het park, boodschappen doen en funshoppen als het zo uitkomt? Die naar theater en bioscoop gaan, zondag zwemmen met de kinderen, na de vergadering de kroeg induiken, met de trein reizen of in de file staan. Ik snap niet dat iemand dit niet begrijpt: politici zijn gewone mensen!
Verder vind ik het vreemd dat ze als ze dan eindelijk iemand heeft gevonden die ze eigenlijk wel goed genoeg vindt om op te stemmen, ze zich weer tegen laat houden door de partijgenoten van diegene. Waar slaat dat nou op? Als ik me wil laten opereren aan mijn enkel in het Slotervaartziekenhuis omdat daar een goede chirurg zit, laat ik me toch ook niet tegenhouden omdat de hartchirurg als minder goed bekend staat, of omdat zijn gezicht me niet aanstaat? Volgens mij is er geen enkele politieke partij, ziekenhuis, fabriek, winkelketen, politiebureau of welzijnsinstelling waar iedereen die daar werkt naar jouw smaak is. Er is altijd wel een stuk chagrijn, een bitch, een sloombo, een onderkruiper of gewoon een dombo te vinden. Maar daar tegenover staan heel veel goede mensen, die hun werk goed doen, die vriendelijk zijn, respect voor anderen hebben, behulpzaam zijn en noem maar op.
Maar het allermeest verbaas ik me over haar uitspraak dat ze “helemaal niets van hen (politici) verwacht de komende jaren”. Mevrouw Erbudak wil toch ook dat als haar ouders 65 zijn (of 67, maar ik denk dat ze al wat ouder zijn) dat ze dan AOW krijgen, dat ze in een straat wonen waar de straatlantaarns branden, dat ze kunnen sporten in het plaatselijke zwembad en gebruik maken van het ouderencentrum voor een cursus omgaan met de ov chipkaart? Dat ze dan ook in hun buurt een bushalte hebben waardoor ze op de bus naar het winkelcentrum kunnen stappen? En als ze een kind heeft dat nog niet naar school gaat, wil ze toch ook dat die terecht kan bij de kinderopvang of peuterspeelzaal in haar eigen stad, dat er een speeltuin is in de buurt waar hij of zij onder toezicht veilig kan spelen en een leuke kinderboerderij (zoals in Beverwijk De Baak) ? En dat ditzelfde kind als puber mee kan doen aan een leuke activiteit in zijn/haar wijk, zoals Streetrulez in Beverwijk? Dat er voldoende sportvelden in de buurt zijn en een muziekschool waar geleerd kan worden om te drummen (of als mevrouw Erbudak dat te luid vindt: blokfluit of harp) ?
Blijkbaar heeft ze hier niet aan gedacht toen ze haar column schreef. Hartstikke flink om te schrijven dat je niets van politici verwacht, hoor. Leuk om nog een keer onder hun neus te wrijven dat ze teveel plakken aan het pluche van “ hun eigen riante positie”, zoals ze dat noemt. Kijk nou toch eens serieus naar politieke boegbeelden zoals JP Balkenende, Wouter Bos en Andre Rouvoet. Zitten die in riante posities? Iedereen heeft een mening over wat ze doen, wat ze zeggen. Ze staan onder een vergrootglas. Elke fout wordt uitvergroot, elke misser zie je tien keer terug in tv programma’s. Ze worden beschimpt, verguist, belachelijk gemaakt. Ze worden zakkenvuller genoemd, terwijl ze in het bedrijfsleven veel meer kunnen verdienen. Alleen JP verdient de Balkenendenorm, de andere twee halen dat niet.
Ik heb groot respect voor deze mannen, die van hun idealen hun werk hebben gemaakt. En ik zie echt wel dat ze fouten maken en dat ze soms domme dingen zeggen. Maar die domme dingen schrijft Aysel Erbudak ook in haar column. En toch zal ze een heel goede directeur van het Slotervaartziekenhuis zijn.
Maar het zou leuk zijn als ze zich nog bedenkt en toch gaat stemmen. We moeten blij zijn dat we mogen stemmen in Nederland. Er is hard genoeg gestreden voor algemeen kiesrecht. Maak gebruik van dat recht en stem op 3 maart. En het liefst op de PvdA. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk.
Maar wat schetst mijn verbazing? Ze geeft in haar column aan dat ze nooit stemt bij verkiezingen omdat ze te weinig vertrouwen heeft in politieke partijen en er niemand is die haar verwachtingen waarmaakt. Ze vindt dat politici niet weten wat er bij gewone mensen op straat leeft en denkt dat ze teveel waarde hechten aan hun prima positie dan aan de mening van “het volk”. Soms is er iemand die door zijn of haar consequente en bevlogen optreden haar bijna zover krijgt te gaan stemmen, maar dan kijkt ze naar de partijgenoten en dan vergaat haar de lust. Ze eindigt haar column met te stellen dat ze haar stem aan geen enkele politicus geeft, maar dat daar dan ook tegenover staat dat ze helemaal niets van hen verwacht de komende jaren.
Ik wist echt niet wat ik las. Meent ze dit nu echt? Volgens mij vinden alle politieke partijen de mening van de ‘gewone mensen op straat” belangrijk en komen ze op voor hun belang. Alle politici zijn toch zeker zelf ook burgers die een tante hebben met alleen AOW, een buurman wiens zaak failliet is gegaan, ouders die mantelzorg nodig hebben, kinderen die naar een middelbare school gaan, een man of vrouw die werkt of vrijwilligerswerk doet, hun hond uitlaten in het park, boodschappen doen en funshoppen als het zo uitkomt? Die naar theater en bioscoop gaan, zondag zwemmen met de kinderen, na de vergadering de kroeg induiken, met de trein reizen of in de file staan. Ik snap niet dat iemand dit niet begrijpt: politici zijn gewone mensen!
Verder vind ik het vreemd dat ze als ze dan eindelijk iemand heeft gevonden die ze eigenlijk wel goed genoeg vindt om op te stemmen, ze zich weer tegen laat houden door de partijgenoten van diegene. Waar slaat dat nou op? Als ik me wil laten opereren aan mijn enkel in het Slotervaartziekenhuis omdat daar een goede chirurg zit, laat ik me toch ook niet tegenhouden omdat de hartchirurg als minder goed bekend staat, of omdat zijn gezicht me niet aanstaat? Volgens mij is er geen enkele politieke partij, ziekenhuis, fabriek, winkelketen, politiebureau of welzijnsinstelling waar iedereen die daar werkt naar jouw smaak is. Er is altijd wel een stuk chagrijn, een bitch, een sloombo, een onderkruiper of gewoon een dombo te vinden. Maar daar tegenover staan heel veel goede mensen, die hun werk goed doen, die vriendelijk zijn, respect voor anderen hebben, behulpzaam zijn en noem maar op.
Maar het allermeest verbaas ik me over haar uitspraak dat ze “helemaal niets van hen (politici) verwacht de komende jaren”. Mevrouw Erbudak wil toch ook dat als haar ouders 65 zijn (of 67, maar ik denk dat ze al wat ouder zijn) dat ze dan AOW krijgen, dat ze in een straat wonen waar de straatlantaarns branden, dat ze kunnen sporten in het plaatselijke zwembad en gebruik maken van het ouderencentrum voor een cursus omgaan met de ov chipkaart? Dat ze dan ook in hun buurt een bushalte hebben waardoor ze op de bus naar het winkelcentrum kunnen stappen? En als ze een kind heeft dat nog niet naar school gaat, wil ze toch ook dat die terecht kan bij de kinderopvang of peuterspeelzaal in haar eigen stad, dat er een speeltuin is in de buurt waar hij of zij onder toezicht veilig kan spelen en een leuke kinderboerderij (zoals in Beverwijk De Baak) ? En dat ditzelfde kind als puber mee kan doen aan een leuke activiteit in zijn/haar wijk, zoals Streetrulez in Beverwijk? Dat er voldoende sportvelden in de buurt zijn en een muziekschool waar geleerd kan worden om te drummen (of als mevrouw Erbudak dat te luid vindt: blokfluit of harp) ?
Blijkbaar heeft ze hier niet aan gedacht toen ze haar column schreef. Hartstikke flink om te schrijven dat je niets van politici verwacht, hoor. Leuk om nog een keer onder hun neus te wrijven dat ze teveel plakken aan het pluche van “ hun eigen riante positie”, zoals ze dat noemt. Kijk nou toch eens serieus naar politieke boegbeelden zoals JP Balkenende, Wouter Bos en Andre Rouvoet. Zitten die in riante posities? Iedereen heeft een mening over wat ze doen, wat ze zeggen. Ze staan onder een vergrootglas. Elke fout wordt uitvergroot, elke misser zie je tien keer terug in tv programma’s. Ze worden beschimpt, verguist, belachelijk gemaakt. Ze worden zakkenvuller genoemd, terwijl ze in het bedrijfsleven veel meer kunnen verdienen. Alleen JP verdient de Balkenendenorm, de andere twee halen dat niet.
Ik heb groot respect voor deze mannen, die van hun idealen hun werk hebben gemaakt. En ik zie echt wel dat ze fouten maken en dat ze soms domme dingen zeggen. Maar die domme dingen schrijft Aysel Erbudak ook in haar column. En toch zal ze een heel goede directeur van het Slotervaartziekenhuis zijn.
Maar het zou leuk zijn als ze zich nog bedenkt en toch gaat stemmen. We moeten blij zijn dat we mogen stemmen in Nederland. Er is hard genoeg gestreden voor algemeen kiesrecht. Maak gebruik van dat recht en stem op 3 maart. En het liefst op de PvdA. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk.
dinsdag 16 februari 2010
Bellen in de trein
De afgelopen weken heb ik enkele langere treinreizen mogen maken. Normaal gesproken fiets ik naar mijn werk en beperken mijn treinreizen zich tot station Haarlem, een treinreis van 8 minuten. Daar had ik nog niets van het verschijnsel gemerkt dat zich op de langere trajecten duidelijk wel afspeelt: bellen in de trein.Op zich lijkt het natuurlijk ook logisch. In de trein heb je even tijd voor jezelf. Dan kun je een tijdschrift lezen, lunchen, internetten, maar natuurlijk ook bellen. En hoe!
Zo kom je veel over mensen te weten. Dingen die je helemaal niet wilt weten van mensen die je niet kent. Bijvoorbeeld over de vrouw die een afspraak moest maken met een medisch specialist omdat ze klachten had tijdens haar zwangerschap van haar bekkenbodem. Zo hoorde ik precies welke dagen ze wel of niet werkte, dat een bepaalde week lastig was vanwege een lang weekend vakantie, dat vrijdag toch nog “ietsjes beter”uitkwam dan woensdag en dat drie uur ’s middags op vrijdag “helemaal goed”was. Ze had een geaffecteerde stem en toen ik me later omdraaide zag ik dat ze er Goois modieus bijliep, oftewel “helemaal goed”. Ze had nog niet eens zo’n dikke buik, dus zonder het telefoongesprek zou ik niet eens geweten hebben dat ze zwanger was. En was dat erg geweest?
Dan het meisje dat uitgebreid met een vriendin aan de telefoon aan het kletsen was over een feest waar ze die avond heen moest. Dat feest werd gegeven door een meisje dat als nogal sneu werd beschreven. Nog een probleem: het meisje in de trein had kaartjes voor de “Scent” (als ik het goed verstond) terwijl de feestgangers allemaal kaartjes hadden voor “Blok Zuid”. Wat volgens haar beschrijvingen duidelijk de duffere tent was. Er volgde een heel ingewikkeld verhaal over hoe ze toch haar reeds gekochte kaartjes voor de “Scent” kon gebruiken zonder de gastvrouw al te veel voor het hoofd te stoten, maar ze kwamen er samen toch niet helemaal uit. Conclusie was dat ze wel zou afwachten wat er zou gebeuren, kon ze altijd nog besluiten wat ze ging doen.
Hoogtepunt echter was de vrouw achter me die werkelijk twintig minuten aan de telefoon hing met een oudere vriendin of schoonzus. Ze vertelde heel wat over haar leven, maar ook over dat van haar vriend die diverse sollicitaties had lopen. Ja, en daarom was het nog niet zeker of ze eind maart wel mee op de midweek konden. Hij had in ieder geval gesolliciteerd bij enkel energiemaatschappijen en de assessment bij 1 ervan was ook al in gang gezet. Zelf was ze nog aan de studie (naast haar werk), zodat ik hoorde dat ze “de hele maand mei”aan het studeren zou zijn. Ze kreeg 1 week van haar werk, 1 week nam ze zelf en de andere twee weken dan? Daar zei ze verder niets over. Wel dat ze over 8 dagen 6 jaar verkering hadden en dat ze nog foto’s op haar telefoon had staan van hun eerste ontmoeting en de tweede zoen. Onder alle vrolijkheden door werd nog even kort ingegaan op een familielid die uitgezaaide kanker had van longen en lever en waar niets meer aan te doen was. Maar het gesprek ging net zo vrolijk weer verder over Valentijnsdag en zo maar verder. Af en toe slaakte ze spontane kreetjes om te laten blijken dat ze ook wel luisterde naar degene aan de andere kant van de lijn. En ik luisterde mee, hoe kon ik anders?
Ik keek mijn dochter die tegenover me zat af en toe even aan met een blik van:”Nou, nou, die kan er wat van.” Ze keek me aan alsof ze niet door had waar ik op doelde.
Tot het moment kwam dat ik ook nodig moest bellen. Wat was namelijk het geval? We hadden de trein van 5 voor 5 uit Utrecht en het zou erom spannen of we de aansluiting in Amsterdam naar Beverwijk wel zouden halen. Dus, dan is het makkelijk om naar manlief aan het thuisfront te bellen om te vragen of hij even op internet wil kijken of het een goed alternatief was om tot Castricum te blijven zitten en daar over te stappen op de intercity naar Beverwijk. Dat bleek te kunnen en dan zouden we slechts vijf minuten later thuis te zijn. Mazzel!
Een praktisch telefoontje, dacht ik zo. Daar dacht mijn dochter anders over: “Doe niet zo gek, je schreeuwt door de trein. Iedereen kan het horen, je staat voor gek,” was haar reactie. Daarna trok ze demonstratief haar wintermuts over haar hoofd en deed of ze sliep tot station Castricum.
Wat was ik blij toen achter me een heel jong meisje ook zo’n praktisch telefoontje pleegde. Ze meldde haar ouders dat ze om ongeveer zes uur in Alkmaar aankwam en of ze haar dan konden komen ophalen omdat er geen aansluiting was naar huis. Dat was geen probleem en ze sloot het gesprek af met “Nou, bedankt alvast”. Gelukkig, ik was niet meer de "enige" die door de trein schreeuwde en voor gek stond.
Dit stukje is mede mogelijk gemaakt door mijn medereizigers op diverse dagen tussen Beverwijk en Utrecht en vice versa.
Zo kom je veel over mensen te weten. Dingen die je helemaal niet wilt weten van mensen die je niet kent. Bijvoorbeeld over de vrouw die een afspraak moest maken met een medisch specialist omdat ze klachten had tijdens haar zwangerschap van haar bekkenbodem. Zo hoorde ik precies welke dagen ze wel of niet werkte, dat een bepaalde week lastig was vanwege een lang weekend vakantie, dat vrijdag toch nog “ietsjes beter”uitkwam dan woensdag en dat drie uur ’s middags op vrijdag “helemaal goed”was. Ze had een geaffecteerde stem en toen ik me later omdraaide zag ik dat ze er Goois modieus bijliep, oftewel “helemaal goed”. Ze had nog niet eens zo’n dikke buik, dus zonder het telefoongesprek zou ik niet eens geweten hebben dat ze zwanger was. En was dat erg geweest?
Dan het meisje dat uitgebreid met een vriendin aan de telefoon aan het kletsen was over een feest waar ze die avond heen moest. Dat feest werd gegeven door een meisje dat als nogal sneu werd beschreven. Nog een probleem: het meisje in de trein had kaartjes voor de “Scent” (als ik het goed verstond) terwijl de feestgangers allemaal kaartjes hadden voor “Blok Zuid”. Wat volgens haar beschrijvingen duidelijk de duffere tent was. Er volgde een heel ingewikkeld verhaal over hoe ze toch haar reeds gekochte kaartjes voor de “Scent” kon gebruiken zonder de gastvrouw al te veel voor het hoofd te stoten, maar ze kwamen er samen toch niet helemaal uit. Conclusie was dat ze wel zou afwachten wat er zou gebeuren, kon ze altijd nog besluiten wat ze ging doen.
Hoogtepunt echter was de vrouw achter me die werkelijk twintig minuten aan de telefoon hing met een oudere vriendin of schoonzus. Ze vertelde heel wat over haar leven, maar ook over dat van haar vriend die diverse sollicitaties had lopen. Ja, en daarom was het nog niet zeker of ze eind maart wel mee op de midweek konden. Hij had in ieder geval gesolliciteerd bij enkel energiemaatschappijen en de assessment bij 1 ervan was ook al in gang gezet. Zelf was ze nog aan de studie (naast haar werk), zodat ik hoorde dat ze “de hele maand mei”aan het studeren zou zijn. Ze kreeg 1 week van haar werk, 1 week nam ze zelf en de andere twee weken dan? Daar zei ze verder niets over. Wel dat ze over 8 dagen 6 jaar verkering hadden en dat ze nog foto’s op haar telefoon had staan van hun eerste ontmoeting en de tweede zoen. Onder alle vrolijkheden door werd nog even kort ingegaan op een familielid die uitgezaaide kanker had van longen en lever en waar niets meer aan te doen was. Maar het gesprek ging net zo vrolijk weer verder over Valentijnsdag en zo maar verder. Af en toe slaakte ze spontane kreetjes om te laten blijken dat ze ook wel luisterde naar degene aan de andere kant van de lijn. En ik luisterde mee, hoe kon ik anders?
Ik keek mijn dochter die tegenover me zat af en toe even aan met een blik van:”Nou, nou, die kan er wat van.” Ze keek me aan alsof ze niet door had waar ik op doelde.
Tot het moment kwam dat ik ook nodig moest bellen. Wat was namelijk het geval? We hadden de trein van 5 voor 5 uit Utrecht en het zou erom spannen of we de aansluiting in Amsterdam naar Beverwijk wel zouden halen. Dus, dan is het makkelijk om naar manlief aan het thuisfront te bellen om te vragen of hij even op internet wil kijken of het een goed alternatief was om tot Castricum te blijven zitten en daar over te stappen op de intercity naar Beverwijk. Dat bleek te kunnen en dan zouden we slechts vijf minuten later thuis te zijn. Mazzel!
Een praktisch telefoontje, dacht ik zo. Daar dacht mijn dochter anders over: “Doe niet zo gek, je schreeuwt door de trein. Iedereen kan het horen, je staat voor gek,” was haar reactie. Daarna trok ze demonstratief haar wintermuts over haar hoofd en deed of ze sliep tot station Castricum.
Wat was ik blij toen achter me een heel jong meisje ook zo’n praktisch telefoontje pleegde. Ze meldde haar ouders dat ze om ongeveer zes uur in Alkmaar aankwam en of ze haar dan konden komen ophalen omdat er geen aansluiting was naar huis. Dat was geen probleem en ze sloot het gesprek af met “Nou, bedankt alvast”. Gelukkig, ik was niet meer de "enige" die door de trein schreeuwde en voor gek stond.
Dit stukje is mede mogelijk gemaakt door mijn medereizigers op diverse dagen tussen Beverwijk en Utrecht en vice versa.
Abonneren op:
Posts (Atom)
