Vandaag schrok ik van een stukje in de krant van de vaste columnist René Diekstra. Want wat blijkt nu, dhr. Diekstra heeft geconstateerd dat er veel te veel vrouwelijke onderwijskrachten op de basisscholen werken. Hij suggereert aan ouders, dat ze maar eerst eens moeten gaan kijken of er wel voldoende mannen op school werken, alvorens hun kind daar af te leveren. En dat allemaal met de argumentatie dat sommige onderwijzeressen gewoon niet goed met jongens kunnen omgaan. Zij “hebben niet zoveel met de interesses van jongens en de manier waarop die met de dingen omgaan.”
Wat een miskleun van dhr. Diekstra in dit artikel. De voornaamste reden dat er meer vrouwen voor de klas staan, is dat mannen het beroep van onderwijzer op de lagere school over het algemeen niet bepaald ambiëren. Het is een beroep met lage status, de betaling lijkt niet op het bedrijfsleven en zelfs de lange vakanties wegen daar blijkbaar voor hen niet tegenop. De meeste vrouwen op de basisscholen zouden best meer mannelijke collega’s willen hebben. Het is tenslotte leuk om te werken in een gemengd team. Maar waar niet is, verliest de koopman zijn recht. De mannen zijn met een zaklantaarntje te zoeken en daar zal niet snel iets aan veranderen.
Dus waar slaat het nu op dat ouders scholen met voornamelijk vrouwen maar links zouden moeten laten liggen. Zouden die vrouwen nu echt geen benul van jongetjes hebben? Zouden de meesten niet zelf moeder zijn en misschien zelfs wel moeders van jongetjes? Misschien zelfs wel van lastige jongetjes? Zo zeldzaam zijn die tenslotte niet. Als ze met hun eigen zonen goed om kunnen gaan, zouden ze daar in de klas dan niets van terecht brengen?
En dan de mannelijke leerkrachten. Ik snap dat een jongetje zich eerder als rolmodel aan een onderwijzer spiegelt. Maar zijn alle mannen nu zo goed met het omgaan met jongetjes en vooral met de lastige jongetjes? Mijn ervaring op een middelbare school heeft mij geleerd dat het omgaan met lastige jongetjes vrouwen juist vaak beter afgaat. Mannen willen er nog wel eens keihard ingaan om de strijd met zo’n leerling te winnen. Zou dat de kwaliteit van het onderwijs aan zo’n jongen ten goede komen?
Als lerares op de middelbare school vond ik het altijd een uitdaging om ook de jongens iets voor te schotelen waar ze iets mee konden. En jongens waarvan je zag dat ze moeilijk op hun stoel konden blijven zitten, liet je wel eens naar de andere kant van het gebouw lopen om blaadjes te halen. Dan kwamen ze weer wat rustiger terug en konden ze aan een serieuze oefening beginnen. Jongens kun je ook gewoon wat extra aandacht geven als je ziet dat ze dat nodig hebben. Even met ze praten over waar hun problemen bij een proefwerk hebben gelegen. Als docent Nederlands besteedde ik ook aandacht aan boeken die jongens aanspreken, zoals “Aan de bal”van Lieneke Dijkzeul. Afwisseling binnen de les is een vereiste en daar houd je ook snel afgeleide kinderen mee bij de les.En wat ook heel belangrijk is: de kinderen laten voelen dat ze ertoe doen. Dat je ze serieus neemt en echt naar ze luistert. Ik geloof niet dat de meeste vrouwen daar slechter in zijn dan mannen.
Ik vind het schandalig dat dhr. Diekstra, voor wat misschien wel zijn eerste column na de vakantie is, laat verleiden door de algemeenheden die ik in deze column lees. Ik dacht dat hij wel wat verder keek dan zijn neus lang was. Maar zo zie je maar, ook mensen die regelmatig iets zinnigs schrijven kunnen af en toe de plank flink misslaan.
maandag 30 augustus 2010
vrijdag 13 augustus 2010
Bezuinigen: slaap er nog een nachtje over
Dat de rollator uit het pakket van de zorgverzekering kan worden geschrapt, lijkt een uitgemaakte zaak. Oud-poliltici mengen zich in de discussie door de rollator te vergelijken met een driewieler, die jonge ouders ook niet vergoed krijgen voor hun kind. Een vergelijking die kant noch wal raakt, naar mijn idee. Ouderen kunnen zich op een gegeven moment niet meer verplaatsen zonder rollator en zijn er dus echt van afhankelijk. Peuters kunnen best opgroeien zonder driewieler. Maar omdat er nu eenmaal bezuinigd zal moeten worden op de zorg, vind ik het wel te verkopen dat de rollator uit het pakket gaat. Dat zal inhouden dat de minder draagkrachtige ouderen een tweedehands rollator op marktplaats gaan zoeken en dat de rijkere ouderen het nieuwste model zullen aanschaffen. Op zich geen probleem, lijkt het.
Maar op hoeveel geld zitten we als we alleen de rollator uit het pakket halen? Vast nog geen 1 procent van wat gehaald moet worden aan bezuinigingen. Zoals zo vaak bij bezuinigingen is het eerste hobbeltje nog wel te nemen zonder al teveel pijn. Maar dan?
De medisch specialisten zullen wat moeten inleveren. Gelukkig ook meteen een groep die wel het een en ander kunnen missen. Dat zal dus ook niet zo heel veel zeer doen. Ik denk trouwens dat veel specialisten het zelf ook wel kunnen billijken dat ze minder betaald krijgen als dat ten bate komt aan minder bezuinigen op de zorg voor hun patiënten.
Maar wat zit er nog meer in het vat? Wie zal het zeggen? Eigen risico omhoog, zorgpremies stijgen nog verder. Maar daarna zullen we toch echt belanden in maatregelen die echt pijn gaan doen aan bepaalde categorieën mensen. Welke categorieën mensen? Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar het zullen wel de groepen zijn die niet het sterkst zijn in het voor zichzelf opkomen. Dat zullen dus anderen voor hun moeten doen.
Extra wrang dat het in wording zijnde kabinet de hypotheekrente, ook voor mensen met topinkomens en riante woonstulpen, koste wat het kost in stand wil houden. Onder het mom van: wie hard werkt in Nederland, mag niet “gepakt” worden. Daarbij vergetend dat hardwerkende huurders ook niet een deel van de huur kunnen aftrekken van hun belastingen en dat hardwerkende mensen met wurgcontracten in het vervoer, de postbezorging of de zorg dan ook niet “gepakt” zouden mogen worden. Laat staan de mensen, die dolgraag zouden willen werken, maar door handicap of ziekte dat niet eens kunnen. En op die kwetsbare mensen moet dan flink bezuinigd worden?
Bezuinigingen in de zorg zullen heel zorgvuldig moeten worden afgewogen tegen de zaken die we dan opgeven en tegen de belangen van de mensen die geraakt worden. En ik ben er heel bang voor dat dat niet zal gaan gebeuren. Met de bedragen die nu op tafel liggen, kan het haast niet anders of er wordt met de botte bijl gewerkt. Gelukkig is er altijd nog een Tweede Kamer om misstanden te signaleren en aan de kaak te stellen. Maar dan is er al wel weer veel leed veroorzaakt.
Achttien miljard aan bezuinigingen is een bedrag waar je je eigenlijk geen voorstelling van kan maken. Dat is het totale bedrag dat bezuinigd moet gaan worden, dus niet alleen op de zorg. Maar er gaan ook stemmen op die zeggen dat het meer moet zijn en stemmen die zeggen dat het nergens op slaat en dat juist door bezuinigingen aan de ene kant extra kosten aan de andere kant gaan ontstaan. Is het nu niet handig om wat langer de tijd te nemen om dit goed uit te zoeken? Anders krijgen we later weer het gezeur dat er grove fouten zijn gemaakt en dat we daar dan nog jarenlang de lasten van moeten dragen?
Wie er ook gaat regeren en bezuinigen: slaap er nog een nachtje over.
Maar op hoeveel geld zitten we als we alleen de rollator uit het pakket halen? Vast nog geen 1 procent van wat gehaald moet worden aan bezuinigingen. Zoals zo vaak bij bezuinigingen is het eerste hobbeltje nog wel te nemen zonder al teveel pijn. Maar dan?
De medisch specialisten zullen wat moeten inleveren. Gelukkig ook meteen een groep die wel het een en ander kunnen missen. Dat zal dus ook niet zo heel veel zeer doen. Ik denk trouwens dat veel specialisten het zelf ook wel kunnen billijken dat ze minder betaald krijgen als dat ten bate komt aan minder bezuinigen op de zorg voor hun patiënten.
Maar wat zit er nog meer in het vat? Wie zal het zeggen? Eigen risico omhoog, zorgpremies stijgen nog verder. Maar daarna zullen we toch echt belanden in maatregelen die echt pijn gaan doen aan bepaalde categorieën mensen. Welke categorieën mensen? Dat is nog niet helemaal duidelijk, maar het zullen wel de groepen zijn die niet het sterkst zijn in het voor zichzelf opkomen. Dat zullen dus anderen voor hun moeten doen.
Extra wrang dat het in wording zijnde kabinet de hypotheekrente, ook voor mensen met topinkomens en riante woonstulpen, koste wat het kost in stand wil houden. Onder het mom van: wie hard werkt in Nederland, mag niet “gepakt” worden. Daarbij vergetend dat hardwerkende huurders ook niet een deel van de huur kunnen aftrekken van hun belastingen en dat hardwerkende mensen met wurgcontracten in het vervoer, de postbezorging of de zorg dan ook niet “gepakt” zouden mogen worden. Laat staan de mensen, die dolgraag zouden willen werken, maar door handicap of ziekte dat niet eens kunnen. En op die kwetsbare mensen moet dan flink bezuinigd worden?
Bezuinigingen in de zorg zullen heel zorgvuldig moeten worden afgewogen tegen de zaken die we dan opgeven en tegen de belangen van de mensen die geraakt worden. En ik ben er heel bang voor dat dat niet zal gaan gebeuren. Met de bedragen die nu op tafel liggen, kan het haast niet anders of er wordt met de botte bijl gewerkt. Gelukkig is er altijd nog een Tweede Kamer om misstanden te signaleren en aan de kaak te stellen. Maar dan is er al wel weer veel leed veroorzaakt.
Achttien miljard aan bezuinigingen is een bedrag waar je je eigenlijk geen voorstelling van kan maken. Dat is het totale bedrag dat bezuinigd moet gaan worden, dus niet alleen op de zorg. Maar er gaan ook stemmen op die zeggen dat het meer moet zijn en stemmen die zeggen dat het nergens op slaat en dat juist door bezuinigingen aan de ene kant extra kosten aan de andere kant gaan ontstaan. Is het nu niet handig om wat langer de tijd te nemen om dit goed uit te zoeken? Anders krijgen we later weer het gezeur dat er grove fouten zijn gemaakt en dat we daar dan nog jarenlang de lasten van moeten dragen?
Wie er ook gaat regeren en bezuinigen: slaap er nog een nachtje over.
dinsdag 3 augustus 2010
Matchmaker organiseert eigen huwelijk
Op het 8 uur journaal van vanavond hoorde ik Ruud Lubbers verkondigen dat het rechtse minderheidskabinet dat in de maak is, niet de schuld is van Job Cohen. Dit weekend was Cohen nog door Rutte als ‘ vroedvrouw’ van het rechtse kabinet genoemd, maar Lubbers is het daar niet mee eens. Hij noemde duidelijk Rutte zelf verantwoordelijk als ‘matchmaker’. Opvallend. Geeft Lubbers daarmee aan dat hij het ook geen succesvolle combinatie vindt, de VVD met CDA en PVV als gedoogsteun? Het feit dat iemand verantwoordelijk wordt gehouden gebeurt toch altijd alleen als er iets misgaat?
Ik denk van wel. Ruud Lubbers is door Rutte om de tuin geleid toen hij Rutte vroeg om zelf te gaan onderzoeken hoe de kaarten lagen. Hij voelt zich achteraf ge-outplayed (buiten spel gezet) door Rutte en daarom schuift hij hem naar voren als de enige, echte matchmaker van dit verstandshuwelijk dat misschien wel te slecht doordacht wordt gesloten. Rutte en niemand anders is verantwoordelijk voor dit gedrocht.
Verder dacht ik op het moment van die uitspraak opeens: “Wat zou Beatrix allemaal vinden van wat er gebeurt? Ze had Lubbers toch met een duidelijke opdracht weggestuurd. Zoeken naar een rechtse meerderheidscoalitie. Het wordt nu een minderheid met een gelegenheidsmeerderheid als het de heer Wilders behaagd. Merkwaardig in ieder geval. Wilders wordt in cartoons al geportretteerd als de koning in een draagstoel die door Rutte en Verhagen gedragen wordt. Pijnlijk op zijn minst voor matchmaker Rutte. En niet minder pijnlijk voor Verhagen. Hij zal er persoonlijk voor zorg dragen dat de echte linkse en rechtse partijen het CDA nog verder zetels af gaan snoepen, waardoor Verhagen misschien ooit nog de geschiedenis ingaat als de leider die de partij liet opheffen wegens het verlies van de 21 zetels die ze op dit moment nog hebben. De Christenunie zal er 4 van opsnoepen, D’66 6, PvdA 5 en de VVD en PVV zullen de andere 6 genoeglijk onder elkaar verdelen.
Maar om even terug te komen op de uitspraak van Lubbers over ‘matchmaker’Rutte. Wie organiseert als matchmaker eigenlijk zijn eigen huwelijksfeestje? Yolanthe en Wesley deden dat in ieder geval niet. Die huurden daar een professional voor in, die kan timen, organiseren en plannen. Dan ben je toch bij Rutte aan het verkeerde adres. Eerst dacht hij al voor 1 juli een kabinet rond te kunnen hebben, toen ging hij twee weken (!) praten over paars-plus, waarna bleek dat hij alleen met een huwelijkswurgcontract de andere partijen wilde omarmen. Ja, dat ging natuurlijk niet lukken. De bruiden hadden geen zin om onder die voorwaarden in het harem van Rutte toe te treden. Dan is het maar beter van te voren te breken als de verloving nog niet is afgekondigd.
Nu is de verloving met CDA en PVV zo goed als rond en nu wil Rutte samen met Verhagen als duo-bruidegom Geert Wilders als droombruid over de drempel dragen? Als de bruid dan in hemelsnaam maar gesluierd is (boerka gaat weer wat ver) , want anders ziet het er toch niet uit. Wat zullen de bruidegommen schrikken als ze ’s morgens wakker worden en zien hoe hun bruid er met daglicht uitziet. Maar dan is het te laat.
Het is vakantietijd, maar het gebeurt allemaal echt op het moment dat miljoenen Nederlanders even niet opletten. Na de vakantie zal blijken wat het rechtse kabinet wil gaan bezuinigen en wat nog belangrijker is op wie! De huizenbezitters zullen ontzien worden, de ouderen gaan erop vooruit. Nou, dan moeten de studenten maar hun complete studiefinanciering inclusief ov jaarkaart inleveren. Geen werktrajecten meer voor jongeren subsidiëren, ze moeten maar bij pa en moe de pannen leegeten. (In Spanje wonen ook steeds meer werkloze dertigers weer bij hun ouders) Het minimumloon gaat flink omlaag en het minimumjeugdloon wordt afgeschaft. De zorgpremies exploderen en je moet zorgen dat je niets krijgt, want je moet aan al je kwaaltjes gaan meebetalen. Behalve als je oud bent, want daar zorgt Geert Wilders met zijn gedoogsteun voor.
Maar, laat ik maar stoppen met doemdenken. Ik heb wel leukere dingen om aan te denken. Volgende week zijn mijn man in ik 25 jaar getrouwd. Wij hadden toentertijd geen matchmaker nodig. We waren studenten en hadden niet veel geld. Ik had een gelegenheidsjurk aan en mijn man hetzelfde colbertjasje als zijn broer (ja, die had toevallig ook bij Pen C gewinkeld en trok hem maar uit omdat het anders zo raar stond. Mijn ouders betaalden het brunchbuffet (nog bedankt pap en mam) en het trouwboeket was goedkoop vervaardigd door de broer van het jasje, die toevallig ook bloemist was. Als trouwauto hadden we een 9 persoons busje gehuurd, was ook handig voor de BOB die ’s avonds de rest van de familie kon terugrijden (ja, goed geraden, de bruidegom) en de foto’s werden gemaakt door een broer en een zwager. De kleurverschillen zijn nog goed te zien in het trouwalbum. Na 25 jaar laten ze wat los omdat de lijm is opgelost.
Vandaag tijdens onze duinwandeling bespraken we zoals gewoonlijk de ontwikkelingen in Den Haag en wat bleek: wij komen er ook na 25 jaar samen nog steeds wel uit.We vullen elkaar aan en hebben creatieve oplossingen voor problemen die door de crisis Nederland teisteren. En als wij samen kabinetten hadden gematcht dan waren we nu toe aan Dorenbos 7. Klinkt altijd nog veel beter dan Rutte 1 zoals op het journaal gemeld werd.
Ik denk van wel. Ruud Lubbers is door Rutte om de tuin geleid toen hij Rutte vroeg om zelf te gaan onderzoeken hoe de kaarten lagen. Hij voelt zich achteraf ge-outplayed (buiten spel gezet) door Rutte en daarom schuift hij hem naar voren als de enige, echte matchmaker van dit verstandshuwelijk dat misschien wel te slecht doordacht wordt gesloten. Rutte en niemand anders is verantwoordelijk voor dit gedrocht.
Verder dacht ik op het moment van die uitspraak opeens: “Wat zou Beatrix allemaal vinden van wat er gebeurt? Ze had Lubbers toch met een duidelijke opdracht weggestuurd. Zoeken naar een rechtse meerderheidscoalitie. Het wordt nu een minderheid met een gelegenheidsmeerderheid als het de heer Wilders behaagd. Merkwaardig in ieder geval. Wilders wordt in cartoons al geportretteerd als de koning in een draagstoel die door Rutte en Verhagen gedragen wordt. Pijnlijk op zijn minst voor matchmaker Rutte. En niet minder pijnlijk voor Verhagen. Hij zal er persoonlijk voor zorg dragen dat de echte linkse en rechtse partijen het CDA nog verder zetels af gaan snoepen, waardoor Verhagen misschien ooit nog de geschiedenis ingaat als de leider die de partij liet opheffen wegens het verlies van de 21 zetels die ze op dit moment nog hebben. De Christenunie zal er 4 van opsnoepen, D’66 6, PvdA 5 en de VVD en PVV zullen de andere 6 genoeglijk onder elkaar verdelen.
Maar om even terug te komen op de uitspraak van Lubbers over ‘matchmaker’Rutte. Wie organiseert als matchmaker eigenlijk zijn eigen huwelijksfeestje? Yolanthe en Wesley deden dat in ieder geval niet. Die huurden daar een professional voor in, die kan timen, organiseren en plannen. Dan ben je toch bij Rutte aan het verkeerde adres. Eerst dacht hij al voor 1 juli een kabinet rond te kunnen hebben, toen ging hij twee weken (!) praten over paars-plus, waarna bleek dat hij alleen met een huwelijkswurgcontract de andere partijen wilde omarmen. Ja, dat ging natuurlijk niet lukken. De bruiden hadden geen zin om onder die voorwaarden in het harem van Rutte toe te treden. Dan is het maar beter van te voren te breken als de verloving nog niet is afgekondigd.
Nu is de verloving met CDA en PVV zo goed als rond en nu wil Rutte samen met Verhagen als duo-bruidegom Geert Wilders als droombruid over de drempel dragen? Als de bruid dan in hemelsnaam maar gesluierd is (boerka gaat weer wat ver) , want anders ziet het er toch niet uit. Wat zullen de bruidegommen schrikken als ze ’s morgens wakker worden en zien hoe hun bruid er met daglicht uitziet. Maar dan is het te laat.
Het is vakantietijd, maar het gebeurt allemaal echt op het moment dat miljoenen Nederlanders even niet opletten. Na de vakantie zal blijken wat het rechtse kabinet wil gaan bezuinigen en wat nog belangrijker is op wie! De huizenbezitters zullen ontzien worden, de ouderen gaan erop vooruit. Nou, dan moeten de studenten maar hun complete studiefinanciering inclusief ov jaarkaart inleveren. Geen werktrajecten meer voor jongeren subsidiëren, ze moeten maar bij pa en moe de pannen leegeten. (In Spanje wonen ook steeds meer werkloze dertigers weer bij hun ouders) Het minimumloon gaat flink omlaag en het minimumjeugdloon wordt afgeschaft. De zorgpremies exploderen en je moet zorgen dat je niets krijgt, want je moet aan al je kwaaltjes gaan meebetalen. Behalve als je oud bent, want daar zorgt Geert Wilders met zijn gedoogsteun voor.
Maar, laat ik maar stoppen met doemdenken. Ik heb wel leukere dingen om aan te denken. Volgende week zijn mijn man in ik 25 jaar getrouwd. Wij hadden toentertijd geen matchmaker nodig. We waren studenten en hadden niet veel geld. Ik had een gelegenheidsjurk aan en mijn man hetzelfde colbertjasje als zijn broer (ja, die had toevallig ook bij Pen C gewinkeld en trok hem maar uit omdat het anders zo raar stond. Mijn ouders betaalden het brunchbuffet (nog bedankt pap en mam) en het trouwboeket was goedkoop vervaardigd door de broer van het jasje, die toevallig ook bloemist was. Als trouwauto hadden we een 9 persoons busje gehuurd, was ook handig voor de BOB die ’s avonds de rest van de familie kon terugrijden (ja, goed geraden, de bruidegom) en de foto’s werden gemaakt door een broer en een zwager. De kleurverschillen zijn nog goed te zien in het trouwalbum. Na 25 jaar laten ze wat los omdat de lijm is opgelost.
Vandaag tijdens onze duinwandeling bespraken we zoals gewoonlijk de ontwikkelingen in Den Haag en wat bleek: wij komen er ook na 25 jaar samen nog steeds wel uit.We vullen elkaar aan en hebben creatieve oplossingen voor problemen die door de crisis Nederland teisteren. En als wij samen kabinetten hadden gematcht dan waren we nu toe aan Dorenbos 7. Klinkt altijd nog veel beter dan Rutte 1 zoals op het journaal gemeld werd.
zaterdag 31 juli 2010
Als een prins in het torentje, maar het wordt geen sprookje
Net nu de onderhandelingen voor het formeren van een rechts kabinet in de startblokken staan, staan de kranten al vol met voorbeelden van groepen die getroffen gaan worden als dit kabinet daadwerkelijk gaat uitvoeren waar het voor staat. Bekorten van de ww gaat voornamelijk die groepen treffen die toch al vaak de pineut zijn. Oudere werknemers (boven de 55) met een lage opleiding. Juist die mensen die geen stimulans nodig hebben om te moeten werken, omdat ze niets liever willen. Maar dit zijn ook juist die mensen die niet meer aan de bak komen, omdat ze de kans niet krijgen. Willen is het probleem niet.
De tendens rond de bekorting van de ww uitkering is telkens te melden dat het goed is voor de werkgelegenheid. Voor ondernemers is het voordeliger en die zullen in betere tijden weer makkelijker personeel inhuren als ze er ook weer makkelijker vanaf komen. Daar zal best een kern van waarheid inzitten, maar voor werknemers wordt de onzekerheid alleen maar groter.
Privatisering van bedrijven is ook jarenlang gestimuleerd. Consequenties is o.a. dat de postbezorgers geen belegde boterham meer kunnen verdienen. TNT is zich daar ook bewust van en heeft deze week een campagne met advertenties in damesbladen gestart om nieuwe postbezorgers te werven onder de vrouwen die een beetje bij willen verdienen. Een prachtige foto van moeder met twee zoons, waarnaast een promotalk waarin moeder vertelt hoe handig het is dat ze haar eigen tijd in kan delen, en in totaal zo’n vier uurtjes werkt per dag. En ze kan dus ook de kinderen uit school halen. Ze kan haar werk(halve)dag inplannen rond de prioriteiten van haar gezinsleven.
Er wordt natuurlijk niet gesproken over de nadelen van het werk waarvan het lage loon natuurlijk een voorbeeld is. Want anders waren kostverdieners wel in staat gesteld om dit werk te blijven doen.
Zijn we nu weer terug bij af? Waar is de Task Force van Pia Dijkstra die ervoor zou zorgen dat vrouwen meer konden gaan werken waardoor ze volwaardig konden meedraaien op de arbeidsmarkt en economische zelfstandigheid konden bereiken? Oh, Pia Dijkstra zit natuurlijk nu voor D’66 in de Tweede Kamer, daar heeft ze haar handen aan vol.
Wat willen we in Nederland nu echt? Willen we dat rechtse kabinet met de uitwassen van een verdergaande liberalisering en bekorting van uitkeringsduur? Zelfredzaamheid vervalt weer tot; je zoekt het zelf maar uit? Of gaan we terug naar een solidaire samenleving waar het niet ieder voor zich is en waar gekeken wordt naar de belangen van kwetsbare groepen?
Ik denk dat paars-plus heel wat meer kansen had geboden op dit laatste aspect. Jammer dat Mark Rutte dacht met linkse partijen te kunnen regeren zonder ook maar 1 speerpunt van de VVD in te hoeven leveren. Maar om je dan meteen daarna over te leveren aan de grillen van een partij, die je aan een meerderheid van 76 zetels in de kamer kan helpen (tegen die 74 oppositie!)? Hero Brinkman wordt zo een machtsblok op zich binnen de PVV. Zijn wil is wet. Zodra hij zijn zin niet krijgt, kan hij de meerderheid om zeep helpen. Is dit echt de door Mark Rutte gedroomde regering? Dan zal hij waarschijnlijk de komende jaren nog heel wat slapeloze nachten doorbrengen. Je mag dan wel in het torentje zitten, maar een sprookje wordt het nooit.
De tendens rond de bekorting van de ww uitkering is telkens te melden dat het goed is voor de werkgelegenheid. Voor ondernemers is het voordeliger en die zullen in betere tijden weer makkelijker personeel inhuren als ze er ook weer makkelijker vanaf komen. Daar zal best een kern van waarheid inzitten, maar voor werknemers wordt de onzekerheid alleen maar groter.
Privatisering van bedrijven is ook jarenlang gestimuleerd. Consequenties is o.a. dat de postbezorgers geen belegde boterham meer kunnen verdienen. TNT is zich daar ook bewust van en heeft deze week een campagne met advertenties in damesbladen gestart om nieuwe postbezorgers te werven onder de vrouwen die een beetje bij willen verdienen. Een prachtige foto van moeder met twee zoons, waarnaast een promotalk waarin moeder vertelt hoe handig het is dat ze haar eigen tijd in kan delen, en in totaal zo’n vier uurtjes werkt per dag. En ze kan dus ook de kinderen uit school halen. Ze kan haar werk(halve)dag inplannen rond de prioriteiten van haar gezinsleven.
Er wordt natuurlijk niet gesproken over de nadelen van het werk waarvan het lage loon natuurlijk een voorbeeld is. Want anders waren kostverdieners wel in staat gesteld om dit werk te blijven doen.
Zijn we nu weer terug bij af? Waar is de Task Force van Pia Dijkstra die ervoor zou zorgen dat vrouwen meer konden gaan werken waardoor ze volwaardig konden meedraaien op de arbeidsmarkt en economische zelfstandigheid konden bereiken? Oh, Pia Dijkstra zit natuurlijk nu voor D’66 in de Tweede Kamer, daar heeft ze haar handen aan vol.
Wat willen we in Nederland nu echt? Willen we dat rechtse kabinet met de uitwassen van een verdergaande liberalisering en bekorting van uitkeringsduur? Zelfredzaamheid vervalt weer tot; je zoekt het zelf maar uit? Of gaan we terug naar een solidaire samenleving waar het niet ieder voor zich is en waar gekeken wordt naar de belangen van kwetsbare groepen?
Ik denk dat paars-plus heel wat meer kansen had geboden op dit laatste aspect. Jammer dat Mark Rutte dacht met linkse partijen te kunnen regeren zonder ook maar 1 speerpunt van de VVD in te hoeven leveren. Maar om je dan meteen daarna over te leveren aan de grillen van een partij, die je aan een meerderheid van 76 zetels in de kamer kan helpen (tegen die 74 oppositie!)? Hero Brinkman wordt zo een machtsblok op zich binnen de PVV. Zijn wil is wet. Zodra hij zijn zin niet krijgt, kan hij de meerderheid om zeep helpen. Is dit echt de door Mark Rutte gedroomde regering? Dan zal hij waarschijnlijk de komende jaren nog heel wat slapeloze nachten doorbrengen. Je mag dan wel in het torentje zitten, maar een sprookje wordt het nooit.
donderdag 22 juli 2010
Zesjescultuur zit tussen de oren
Sinds Jan Peter Balkenende een tijd geleden sprak over het doorbreken van de zesjescultuur en het terugbrengen van de VOC mentaliteit heeft menig journalist artikelen geschreven die hier op doorgaan. Ook deze week was het weer raak. Of het nu komkommertijd is of niet, het moet maar eens afgelopen zijn met een beeld dat voornamelijk tussen de oren zit van mensen, die denken dat vroeger alles beter was en dat de jeugd veel beter gemotiveerd was. Dat de HBS meer opleverde dat het huidige HAVO onderwijs en dat jongeren van tegenwoordig lui zijn en voor de zesjes gaan.
Want sinds het verhaal van de VOC mentaliteit, zijn mij opvallend veel verhalen ter ore gekomen van mensen die nu hoge posities hebben, maar opscheppen over het feit dat ze wel twee keer op de HBS zijn blijven zitten omdat ze er met de pet naar gooiden. Niks zesjesmentaliteit, gewoon geen zin. Net zoals zoveel jongeren van tegenwoordig zich tijdelijk niet kunnen motiveren voor school. Dat heeft niets te maken met zesjesmentaliteit, dat heeft gewoon te maken met het proces van opgroeien; puberteit. Een periode waarin je met jezelf worstelt, laat staan met de rest van de wereld. Het verschil met vroeger is alleen dat jongeren het zich niet kunnen veroorloven twee keer te blijven zitten. Bij overgangsproblemen in de onderbouw wordt al snel een leerling geplaatst op een lager niveau. Bij uitzondering blijven mensen nog zitten. Zouden scholen dit allemaal doen omdat dit voor een leerling beter is? Of zou het ook te maken kunnen hebben met het feit dat scholen worden afgerekend op overgangsrapportages, die in alle kranten worden gepubliceerd?
In de jaren dat ik heb lesgegeven aan pubers, viel mij op dat er veel jongeren van de lagere school komen, die de potentie wel hebben, maar nog niet de werkhouding aankunnen die nodig is om de goede resultaten te behalen. De trend is dat steeds meer elfjarigen de brugklas instromen. Van die leerlingen wordt een serieuze werkhouding verwacht, waarin ze al bezig zijn met hun toekomst. Niet meer de vrijblijvendheid van nog een jaartje over doen als het even niet lukt. Nee, flink aan de bak. Vanaf het eerste jaar tot het laatste jaar. Altijd geconcentreerd, altijd je huiswerk maken, altijd ervoor gaan! Als je eindigt op je eindexamen met alleen zesjes en een paar zevens word je namelijk gezien als iemand met een zesjescultuur op het voorhoofd geschreven.
Met zesjes en zevens op je eindlijst voor het atheneum ben je eigenlijk een loser. Zeker als het op een lotingstudie als medicijnen aankomt. Je maakt maar een geringe kans om toegelaten te worden tot deze veelgewenste studierichting. Maar ben je eigenlijk wel een loser? Had je wel beter gekund? Wie zegt dat de leerling die zessen scoort op de helft van zijn eindexamenvakken daar niet hard voor gewerkt heeft?
Ik weet nog van vroeger dat de vakken waar ik zessen voor haalde op mijn overgangsrapporten het meeste tijd en de meeste energie vroegen. Ik snapte niets van wiskunde en de leraar in de klas wilde “domme” vragen nooit beantwoorden. Nou, zie dan nog maar eens een zes te halen. Daar gingen weken aan voorbereiding aan vooraf. Ik voelde me geweldig als het toch gelukt was. ("Dat valt me mee van jou, heb je toch nog geluk gehad" was het commentaar van de leraar) Terwijl de jongen in de klas die er zo goed in was er met nog een keer doorlezen een acht of negen uitsleepte en daar uitvoerige complimenten voor kreeg.
Vakken waar ik goed in was, daar haalde ik met een beetje leren een acht voor. Misschien had er nog wel meer ingezeten, maar ik had veel tijd nodig voor de vakken waar ik niet goed in was. Want ik kreeg meer voldoening van die 6 voor wiskunde, of later economie 2 (boekhouden). Daarvan heb ik ook geleerd door te zetten. Ook heb ik leren omgaan met de frustratie dat je soms een 5 haalde terwijl je toch keihard gewerkt had (met 0% inzicht!) en heb ik geleerd me te motiveren om er de volgende keer weer toch weer voor te gaan. Van het leren van Frans, Engels of Nederlands had ik alleen maar plezier. Het waren voor mij makkelijke vakken. Ik snapte de grammatica en kon makkelijk woordjes leren. Ook begrijpend lezen was een makkie.
Kortom, de zesjescultuur zit tussen de oren. We doen tegenwoordig net of iedereen die acht kan halen, als hij/zij maar genoeg zijn/haar best doet. Wat een flauwekul. Natuurlijk zijn er hele luie middelbare scholieren, die een zesje genoeg vinden. Van die jongeren denk ik altijd dat ze het later nog wel ontdekken. In hun jeugdige onverschilligheid gaan ze calculerend te werk. Ze snappen nog niet waar ze het voor moeten doen (voor zichzelf, duh ). Later komen ze zichzelf vanzelf tegen en het zal je verbazen hoeveel van hen het later nog heel ver weten te schoppen. Maar het gros dat zesjes haalt, heeft zelfs moeite om dat zesje te halen. Een beetje meer respect voor jongeren die zesjes halen lijkt me daardoor wel op zijn plaats.
En bovendien zouden we eens even goed naar onszelf moeten kijken voordat we het woord VOC mentaliteit of zesjescultuur nog een keer in ons mond (of in de pen) nemen. Zijn wijzelf altijd supergemotiveerd om elk klusje voor 100% te doen, of maken we onszelf er ook wel eens met 60 % (een zesje ) vanaf? Ik geef eerlijk toe dat ik dat wel doe. Voor het huis schoonmaken kan ik de motivatie niet altijd opbrengen en doe ik alleen het hoogstnodige. Het onkruid kan ook nog wel een week langer blijven staan en de ramen lopen ook niet weg. Maar mijn hond laat ik enthousiast vijf keer per dag langdurig uit, mijn knaagdieren krijgen de verzorging die ze nodig hebben, inclusief buiten spelen en als ik het huis schilder of behang ga ik non-stop door tot het af is. Leuke klusjes doe je nu eenmaal met meer plezier.
Want sinds het verhaal van de VOC mentaliteit, zijn mij opvallend veel verhalen ter ore gekomen van mensen die nu hoge posities hebben, maar opscheppen over het feit dat ze wel twee keer op de HBS zijn blijven zitten omdat ze er met de pet naar gooiden. Niks zesjesmentaliteit, gewoon geen zin. Net zoals zoveel jongeren van tegenwoordig zich tijdelijk niet kunnen motiveren voor school. Dat heeft niets te maken met zesjesmentaliteit, dat heeft gewoon te maken met het proces van opgroeien; puberteit. Een periode waarin je met jezelf worstelt, laat staan met de rest van de wereld. Het verschil met vroeger is alleen dat jongeren het zich niet kunnen veroorloven twee keer te blijven zitten. Bij overgangsproblemen in de onderbouw wordt al snel een leerling geplaatst op een lager niveau. Bij uitzondering blijven mensen nog zitten. Zouden scholen dit allemaal doen omdat dit voor een leerling beter is? Of zou het ook te maken kunnen hebben met het feit dat scholen worden afgerekend op overgangsrapportages, die in alle kranten worden gepubliceerd?
In de jaren dat ik heb lesgegeven aan pubers, viel mij op dat er veel jongeren van de lagere school komen, die de potentie wel hebben, maar nog niet de werkhouding aankunnen die nodig is om de goede resultaten te behalen. De trend is dat steeds meer elfjarigen de brugklas instromen. Van die leerlingen wordt een serieuze werkhouding verwacht, waarin ze al bezig zijn met hun toekomst. Niet meer de vrijblijvendheid van nog een jaartje over doen als het even niet lukt. Nee, flink aan de bak. Vanaf het eerste jaar tot het laatste jaar. Altijd geconcentreerd, altijd je huiswerk maken, altijd ervoor gaan! Als je eindigt op je eindexamen met alleen zesjes en een paar zevens word je namelijk gezien als iemand met een zesjescultuur op het voorhoofd geschreven.
Met zesjes en zevens op je eindlijst voor het atheneum ben je eigenlijk een loser. Zeker als het op een lotingstudie als medicijnen aankomt. Je maakt maar een geringe kans om toegelaten te worden tot deze veelgewenste studierichting. Maar ben je eigenlijk wel een loser? Had je wel beter gekund? Wie zegt dat de leerling die zessen scoort op de helft van zijn eindexamenvakken daar niet hard voor gewerkt heeft?
Ik weet nog van vroeger dat de vakken waar ik zessen voor haalde op mijn overgangsrapporten het meeste tijd en de meeste energie vroegen. Ik snapte niets van wiskunde en de leraar in de klas wilde “domme” vragen nooit beantwoorden. Nou, zie dan nog maar eens een zes te halen. Daar gingen weken aan voorbereiding aan vooraf. Ik voelde me geweldig als het toch gelukt was. ("Dat valt me mee van jou, heb je toch nog geluk gehad" was het commentaar van de leraar) Terwijl de jongen in de klas die er zo goed in was er met nog een keer doorlezen een acht of negen uitsleepte en daar uitvoerige complimenten voor kreeg.
Vakken waar ik goed in was, daar haalde ik met een beetje leren een acht voor. Misschien had er nog wel meer ingezeten, maar ik had veel tijd nodig voor de vakken waar ik niet goed in was. Want ik kreeg meer voldoening van die 6 voor wiskunde, of later economie 2 (boekhouden). Daarvan heb ik ook geleerd door te zetten. Ook heb ik leren omgaan met de frustratie dat je soms een 5 haalde terwijl je toch keihard gewerkt had (met 0% inzicht!) en heb ik geleerd me te motiveren om er de volgende keer weer toch weer voor te gaan. Van het leren van Frans, Engels of Nederlands had ik alleen maar plezier. Het waren voor mij makkelijke vakken. Ik snapte de grammatica en kon makkelijk woordjes leren. Ook begrijpend lezen was een makkie.
Kortom, de zesjescultuur zit tussen de oren. We doen tegenwoordig net of iedereen die acht kan halen, als hij/zij maar genoeg zijn/haar best doet. Wat een flauwekul. Natuurlijk zijn er hele luie middelbare scholieren, die een zesje genoeg vinden. Van die jongeren denk ik altijd dat ze het later nog wel ontdekken. In hun jeugdige onverschilligheid gaan ze calculerend te werk. Ze snappen nog niet waar ze het voor moeten doen (voor zichzelf, duh ). Later komen ze zichzelf vanzelf tegen en het zal je verbazen hoeveel van hen het later nog heel ver weten te schoppen. Maar het gros dat zesjes haalt, heeft zelfs moeite om dat zesje te halen. Een beetje meer respect voor jongeren die zesjes halen lijkt me daardoor wel op zijn plaats.
En bovendien zouden we eens even goed naar onszelf moeten kijken voordat we het woord VOC mentaliteit of zesjescultuur nog een keer in ons mond (of in de pen) nemen. Zijn wijzelf altijd supergemotiveerd om elk klusje voor 100% te doen, of maken we onszelf er ook wel eens met 60 % (een zesje ) vanaf? Ik geef eerlijk toe dat ik dat wel doe. Voor het huis schoonmaken kan ik de motivatie niet altijd opbrengen en doe ik alleen het hoogstnodige. Het onkruid kan ook nog wel een week langer blijven staan en de ramen lopen ook niet weg. Maar mijn hond laat ik enthousiast vijf keer per dag langdurig uit, mijn knaagdieren krijgen de verzorging die ze nodig hebben, inclusief buiten spelen en als ik het huis schilder of behang ga ik non-stop door tot het af is. Leuke klusjes doe je nu eenmaal met meer plezier.
woensdag 14 juli 2010
Deventer heeft op Stelten en Beverwijk heeft Young Art!
Zaterdag op weg met de trein naar Deventer voor het grootse evenement Deventer op Stelten. De treinreis verliep op de heenweg voorspoedig en om twaalf uur waren we in het centrum. Stapels programma’s lagen daar klaar voor de bezoekers en we vielen dus met onze neus in de boter. Al toen we de Brink op kwamen lopen zagen we vier inspecteurs op stelten met allemaal dezelfde hoofden met brilletjes en uitrekbare nek. Overal probeerden ze hun neus in te steken. Af en toe boog er een gigantisch ver voorover om in een tas te snuffelen, of iemand doordringend aan te kijken.
De temperatuur in Deventer was tropisch en we hadden echt medelijden met de acteurs die in hun dikke gewaden en dan ook nog op stelten het publiek verrasten met hun formidabele optredens. Na enige tijd ontvluchtten we de hitte en doken we het museum in, waar een interessante tentoonstelling met audiotour was over de ontwikkeling van blik in Nederland. En het was er ook nog eens heerlijk koel.
De winkeltjes in Deventer boden ook af en toe verkoeling. En je vind er de leukste dingen en de mooiste ansichtkaarten. En zo lopend door de stad kom je diverse podia tegen waar je weer nieuwe voorstellingen op stelten ziet. Op het eind zagen we ook nog een man die met een hand tegen een muur aanleunde en dan op drie meter hoogte. Geen idee hoe dat kon. Hij hing daar met zijn voeten in het luchtledige, zonder touwen of ijzeren constructies of wat dan ook. Hij liet dan ook af en toe zien dat hij zijn benen kon bewegen en zijn andere arm. Er waren mensen die expres tot half vijf wilden blijven kijken, want dan zou hij ermee stoppen en dan zouden ze weten hoe het mysterie toch eigenlijk geen mysterie was. Maar wij kozen ervoor om uiteindelijk toch door te lopen, in verwondering en zonder ooit te weten hoe dit nu kon. Het is wel eens lekker om te blijven geloven dat mysteries bestaan.
Terug in de gekoelde trein was er een gezellig clubje meisjes dat overduidelijk op weg was naar Schiphol voor een strandvakantie. Ze hadden al voorpret en zaten volop te lachen en te kaarten en lol te maken met de conducteur. Toen bleek dat we ruim een half uur vertraging hadden, zaten ze daar absoluut niet mee. Ze hadden toch al online ingecheckt en waren ruim op tijd vertrokken. De treinvertraging kwam door wisselstoringen en we kwamen net op tijd in Amersfoort aan om de trein naar Amsterdam van een half uur later nog te halen. Maar een minuut na onze trein kwam de volgende trein uit Deventer alweer aan. Dat vonden wij wel heel bijzonder. Hoe kon dat nou? Wij hadden om de haverklap stilgestaan door wisselstoringen en zij hadden een half uur na ons gewoon op tijd gereden en kwamen dus bijna tegelijkertijd aan. Heel apart.
Het is wel fijn dat de NS op de langere trajecten gekoelde treinen inzet. Het verschil met een gewone sprinter merkten we in Haarlem, toen we in de sneltrein naar Beverwijk stapten. Gloeiend heet, waardoor je alsnog bijna van je graat ging. Blij waren we toen we eindelijk op de fiets konden stappen op weg naar huis. En daar heerlijk luieren en de tuin en lekker de semi finale van het voetbal kijken. Er viel voor ons toch niets te verliezen, dat kwam een dag later pas.
Maar om een lang verhaal kort te maken: ga volgend jaar ook eens naar het grootse festival Deventer op Stelten. Je zal echt verrast worden door dit straattheater. Maar omdat het nog bijna een jaar duurt voordat het weer zover is, kun je beter dit weekend naar het Young Art Festival in Beverwijk gaan. Daar staat ook weer een fantastisch programma op de rails. Nationale bekendheid, regionale bekendheid of plaatselijk? Het is er allemaal te vinden. Gelukkig werkt het weer volgens Erwin Krol mee en kunnen we zonder al te veel regen gaan genieten. Het is fantastisch dat we dit festival in Beverwijk hebben en laten we met zijn allen laten zien dat we daar trots op zijn.
De temperatuur in Deventer was tropisch en we hadden echt medelijden met de acteurs die in hun dikke gewaden en dan ook nog op stelten het publiek verrasten met hun formidabele optredens. Na enige tijd ontvluchtten we de hitte en doken we het museum in, waar een interessante tentoonstelling met audiotour was over de ontwikkeling van blik in Nederland. En het was er ook nog eens heerlijk koel.
De winkeltjes in Deventer boden ook af en toe verkoeling. En je vind er de leukste dingen en de mooiste ansichtkaarten. En zo lopend door de stad kom je diverse podia tegen waar je weer nieuwe voorstellingen op stelten ziet. Op het eind zagen we ook nog een man die met een hand tegen een muur aanleunde en dan op drie meter hoogte. Geen idee hoe dat kon. Hij hing daar met zijn voeten in het luchtledige, zonder touwen of ijzeren constructies of wat dan ook. Hij liet dan ook af en toe zien dat hij zijn benen kon bewegen en zijn andere arm. Er waren mensen die expres tot half vijf wilden blijven kijken, want dan zou hij ermee stoppen en dan zouden ze weten hoe het mysterie toch eigenlijk geen mysterie was. Maar wij kozen ervoor om uiteindelijk toch door te lopen, in verwondering en zonder ooit te weten hoe dit nu kon. Het is wel eens lekker om te blijven geloven dat mysteries bestaan.
Terug in de gekoelde trein was er een gezellig clubje meisjes dat overduidelijk op weg was naar Schiphol voor een strandvakantie. Ze hadden al voorpret en zaten volop te lachen en te kaarten en lol te maken met de conducteur. Toen bleek dat we ruim een half uur vertraging hadden, zaten ze daar absoluut niet mee. Ze hadden toch al online ingecheckt en waren ruim op tijd vertrokken. De treinvertraging kwam door wisselstoringen en we kwamen net op tijd in Amersfoort aan om de trein naar Amsterdam van een half uur later nog te halen. Maar een minuut na onze trein kwam de volgende trein uit Deventer alweer aan. Dat vonden wij wel heel bijzonder. Hoe kon dat nou? Wij hadden om de haverklap stilgestaan door wisselstoringen en zij hadden een half uur na ons gewoon op tijd gereden en kwamen dus bijna tegelijkertijd aan. Heel apart.
Het is wel fijn dat de NS op de langere trajecten gekoelde treinen inzet. Het verschil met een gewone sprinter merkten we in Haarlem, toen we in de sneltrein naar Beverwijk stapten. Gloeiend heet, waardoor je alsnog bijna van je graat ging. Blij waren we toen we eindelijk op de fiets konden stappen op weg naar huis. En daar heerlijk luieren en de tuin en lekker de semi finale van het voetbal kijken. Er viel voor ons toch niets te verliezen, dat kwam een dag later pas.
Maar om een lang verhaal kort te maken: ga volgend jaar ook eens naar het grootse festival Deventer op Stelten. Je zal echt verrast worden door dit straattheater. Maar omdat het nog bijna een jaar duurt voordat het weer zover is, kun je beter dit weekend naar het Young Art Festival in Beverwijk gaan. Daar staat ook weer een fantastisch programma op de rails. Nationale bekendheid, regionale bekendheid of plaatselijk? Het is er allemaal te vinden. Gelukkig werkt het weer volgens Erwin Krol mee en kunnen we zonder al te veel regen gaan genieten. Het is fantastisch dat we dit festival in Beverwijk hebben en laten we met zijn allen laten zien dat we daar trots op zijn.
maandag 12 juli 2010
Het trauma voorbij
Gisteren de verlenging van de finale van het WK ontvlucht, omdat ik het niet langer kon aanzien. Het ging niet lekker voor Nederland, geen gelukjes dit keer en hard spel. Het gaat tenslotte wel ergens om. Als er uren van mijn leven lang geduurd hebben, zijn het deze wel. Blij dus dat het tijd was om de hond uit te laten. Als er iets positiefs gebeurt, hoor je op straat toch wel het gejuich. Ondanks het feit dat ik de hond zo lang mogelijk liet snuffelen op alle plekjes die ze maar wilde, ik hoorde geen gejuich. Wel een keer een krachtterm, maar die was ook niet weer zo hard dat de tegenstander gescoord zou hebben.
Ik liep net zo lang door, tot ik vermoedde dat ze aan de strafschoppen begonnen waren. Toevallig stond er langs de wandelroute een tv toestel met goed uitzicht vanaf de straat. En laat ik daar nu net op dat moment zien hoe Spanje scoort op het eind van de verlenging. Ik bleef nog even staan of ik het echt goed gezien had, maar natuurlijk had ik het goed gezien. Nog geen dertig meter verderop kwam ik een groep jonge meisjes tegen die uiting gaven aan hun afkeer van Spanje. Zij hadden duidelijk hun eerste WK trauma opgelopen.
Wat mag je je dan gelukkig prijzen dat je al eerder WK trauma’s hebt opgelopen. En waarschijnlijk veel ergere trauma’s. De winst in de finale van ’74 is ons ontstolen door een onterechte strafschop na een ‘Schwalbe’van Duitsland. De tweede finale konden we toch eigenlijk niet winnen doordat we tegen het hele stadion in Argentinië speelde. De elf spelers van Maradonna’s team werden ondersteunt door tienduizenden landgenoten die het bloed van Holland wel konden drinken. Maar deze finale in Zuid-Afrika was anders. Natuurlijk hadden we goed voetbal gespeeld tot aan de finale.
Maar dat is niet genoeg. Je moet in de finale zien te scoren. Dat de kranten vandaag schrijven dat de goal te wijten was aan het feit dat de scheidsrechter een terechte hoekschop aan Nederland niet gegeven heeft, waardoor Spanje in de rebound kon scoren doet mij niets. Dat stukje heb ik gelukkig net gemist op tv. Dit keer voor mij geen trauma, ik hoef niet meer. De pijn van ’74 is genoeg voor alle WK’s die nog gaan komen. Maar nu we drie keer een finale verloren hebben, zijn we voor de rest van deze eeuw de eeuwige underdog. Wij zullen nooit meer favoriet zijn.
Ken je die mop van de Nederlanders die drie keer de finale gespeeld hebben? Ze wonnen geen een keer. Zo zullen wij de geschiedenis ingaan. Als eeuwige tweede, net als Joop Zoetemelk. Maar, zoals we allemaal weten: op het moment dat wij ons al lang hadden neergelegd bij het feit dat Joop Zoetemeld nooit meer de tour zou winnen, won hij hem toch. Niet mooi, niet als sterkste, maar hij won. Dat kan dus ook altijd nog een keer. Wij kunnen dus ook de WK finale nog een keer winnen. Niet tijdens het toernooi waarop we het mooiste voetbal spelen, het meest een eenheid zijn, alle zes wedstrijden voor de finale op rij winnen, een coach hebben die erin gelooft. Nee, juist als we met de hakken over de sloot door de poule komen. Lelijk voetballen en alle kansen missen en slechts door penalty’s verder komen. Een coach hebben die halverwege het toernooi zijn twijfels over diverse spelers van het team uit, en een belangrijke speler moeten missen die net voor het WK geblesseerd raakt en niet mee kan. Misschien hebben we dan een kans en winnen we toch nog ooit een keer de finale. Dan zijn alle Nederlanders voorgoed het trauma voorbij.
Maar zolang dat nog niet het geval is, enkele relativerende opmerkingen tot slot:
Voor Johan Cruijff zal het toch een opluchting zijn dat Van Bronckhorst niet is gelukt, wat hem ook niet is gelukt. Zo blijft de mythe Cruijff nog decennia in stand. En voor iedereen die de finale van ’74 heeft meegemaakt: We waren toen toch echt het ultieme droomteam? Als het ooit had moeten lukken, was het toen.
De woonboten in Amsterdam zullen in ieder geval niet bezwijken onder de Oranjefans. De bewoners ervan zullen rustig slapen vannacht. Voor Eberhard van der Laan als nieuwe burgemeester toch ook een meevallertje! Denk eens aan de mogelijke schadeclaims.
We zijn wel even vice-wereldkampioen geworden. Laten we gewoon Duits denken en niet dat Hollandse naar beneden gepraat. Met zestien miljoen inwoners, 1 van de kleinste landjes van de wereld, maar wel mooi vice-wereldkampioen. Denk groot!
Ik liep net zo lang door, tot ik vermoedde dat ze aan de strafschoppen begonnen waren. Toevallig stond er langs de wandelroute een tv toestel met goed uitzicht vanaf de straat. En laat ik daar nu net op dat moment zien hoe Spanje scoort op het eind van de verlenging. Ik bleef nog even staan of ik het echt goed gezien had, maar natuurlijk had ik het goed gezien. Nog geen dertig meter verderop kwam ik een groep jonge meisjes tegen die uiting gaven aan hun afkeer van Spanje. Zij hadden duidelijk hun eerste WK trauma opgelopen.
Wat mag je je dan gelukkig prijzen dat je al eerder WK trauma’s hebt opgelopen. En waarschijnlijk veel ergere trauma’s. De winst in de finale van ’74 is ons ontstolen door een onterechte strafschop na een ‘Schwalbe’van Duitsland. De tweede finale konden we toch eigenlijk niet winnen doordat we tegen het hele stadion in Argentinië speelde. De elf spelers van Maradonna’s team werden ondersteunt door tienduizenden landgenoten die het bloed van Holland wel konden drinken. Maar deze finale in Zuid-Afrika was anders. Natuurlijk hadden we goed voetbal gespeeld tot aan de finale.
Maar dat is niet genoeg. Je moet in de finale zien te scoren. Dat de kranten vandaag schrijven dat de goal te wijten was aan het feit dat de scheidsrechter een terechte hoekschop aan Nederland niet gegeven heeft, waardoor Spanje in de rebound kon scoren doet mij niets. Dat stukje heb ik gelukkig net gemist op tv. Dit keer voor mij geen trauma, ik hoef niet meer. De pijn van ’74 is genoeg voor alle WK’s die nog gaan komen. Maar nu we drie keer een finale verloren hebben, zijn we voor de rest van deze eeuw de eeuwige underdog. Wij zullen nooit meer favoriet zijn.
Ken je die mop van de Nederlanders die drie keer de finale gespeeld hebben? Ze wonnen geen een keer. Zo zullen wij de geschiedenis ingaan. Als eeuwige tweede, net als Joop Zoetemelk. Maar, zoals we allemaal weten: op het moment dat wij ons al lang hadden neergelegd bij het feit dat Joop Zoetemeld nooit meer de tour zou winnen, won hij hem toch. Niet mooi, niet als sterkste, maar hij won. Dat kan dus ook altijd nog een keer. Wij kunnen dus ook de WK finale nog een keer winnen. Niet tijdens het toernooi waarop we het mooiste voetbal spelen, het meest een eenheid zijn, alle zes wedstrijden voor de finale op rij winnen, een coach hebben die erin gelooft. Nee, juist als we met de hakken over de sloot door de poule komen. Lelijk voetballen en alle kansen missen en slechts door penalty’s verder komen. Een coach hebben die halverwege het toernooi zijn twijfels over diverse spelers van het team uit, en een belangrijke speler moeten missen die net voor het WK geblesseerd raakt en niet mee kan. Misschien hebben we dan een kans en winnen we toch nog ooit een keer de finale. Dan zijn alle Nederlanders voorgoed het trauma voorbij.
Maar zolang dat nog niet het geval is, enkele relativerende opmerkingen tot slot:
Voor Johan Cruijff zal het toch een opluchting zijn dat Van Bronckhorst niet is gelukt, wat hem ook niet is gelukt. Zo blijft de mythe Cruijff nog decennia in stand. En voor iedereen die de finale van ’74 heeft meegemaakt: We waren toen toch echt het ultieme droomteam? Als het ooit had moeten lukken, was het toen.
De woonboten in Amsterdam zullen in ieder geval niet bezwijken onder de Oranjefans. De bewoners ervan zullen rustig slapen vannacht. Voor Eberhard van der Laan als nieuwe burgemeester toch ook een meevallertje! Denk eens aan de mogelijke schadeclaims.
We zijn wel even vice-wereldkampioen geworden. Laten we gewoon Duits denken en niet dat Hollandse naar beneden gepraat. Met zestien miljoen inwoners, 1 van de kleinste landjes van de wereld, maar wel mooi vice-wereldkampioen. Denk groot!
Abonneren op:
Posts (Atom)
