In de krant van vanmorgen staat een groot artikel over de problemen die ouders hebben bij het boeken van een vakantie voor de “meivakantie”. Ouders van kinderen die het ene kind op het voortgezet onderwijs hebben en een ander kind op de basisschool, komen van een koude kermis thuis als ze volgens het vakantieschema van de basisschool (met daarop een meivakantie van twee weken) een leuke trip naar het buitenland geboekt hebben en er dan veel later pas achterkomen dat het kind op de middelbare school maar 1 week vrij heeft. Wat doe je dan?
Laat je het oudste kind op eigen houtje eerder naar huis gaan? Dat lijkt me voor de meeste ouders geen optie. Ga je zelf een week eerder naar huis, terwijl je je juist zo verheugde op een lange zonvakantie? Lijkt me voor de meeste ouders ook geen optie. Maar wat dan? De meeste ouders zullen de weg kiezen van het benaderen van de middelbare school. Kunnen ze geen dispensatie krijgen voor de drie dagen (donderdag en vrijdag zijn toch al vrij wegens Hemelvaart) dat het kind eigenlijk naar school had gemoeten? De meeste scholen zullen hier ontkennend op antwoorden. Als de ouders ervoor kiezen hun kind die drie dagen niet naar school te laten gaan, zal leerplicht ingeschakeld worden. Dat betekent in ieder geval een boete, als het de eerste keer luxe verzuim is.
Is het nu niet handiger dat de middelbare scholen ook voor een twee weken durende meivakantie kiezen? Dat lijkt misschien een voor de hand liggende oplossing, maar er zijn wel kanttekeningen bij te plaatsen. Als leerlingen op het middelbaar onderwijs twee weken in mei vrij hebben, zijn ze (volgens deze ervaringsdeskundige) bijna niet meer aan de gang te krijgen voor de laatste weken tot aan de zomervakantie. Dat is erg, omdat op vrijwel alle middelbare scholen nog belangrijke proefwerkweken worden gehouden, die voor een groot deel het rapportcijfer van het overgangsrapport bepalen. Als je dan niet meer goed op stoom te krijgen bent, zakken de cijfers vaak bedroevend naar beneden. Dit kan als gevolg hebben dat je na de brugklas toch niet op de havo kunt blijven en naar de mavo moet vertrekken. Of dat je niet het atheneum haalt, maar ‘slechts’havo niveau. Wat het betekent voor de leerlingen op het basisberoeps, daar wil je dan niet eens aan denken. Daar zullen waarschijnlijk een heel aantal het eerste jaar over moeten doen, of met gigantische hertentamens de vakantie in moeten gaan. Dat wens je een kind toch niet toe!
Twee weken aangesloten meivakantie zou wel een optie kunnen zijn als de zomervakantie dat betreffende jaar laat valt, dus half juli. Dan heb je een langere periode om de leerlingen weer in het leerritme te krijgen. Maar dat is maar eens in de drie jaar. Daarmee heb je het probleem van de ouders ook niet opgelost. Maar het zou in ieder geval duidelijkheid kunnen scheppen. Middelbaar onderwijs ook twee weken meivakantie als de zomervakantie in de regio laat valt. En in alle andere gevallen, gewoon 1 week.
Maar wat doet Den Haag? Komt die met een oplossing die ouders uit de onduidelijkheid helpt? Oordeel zelf, dat doe ik ook. Staatssecretaris van Bijsterveldt (onderwijs) werkt nu aan een wetswijziging waarin 1 week meivakantie en 2 weken kerstvakantie verplicht worden gesteld. En dat terwijl ik geen school ken die niet 2 weken kerstvakantie kent en ook geen school die geen week in mei vrij geeft. Op zo’n manier laat je als politicus in Den Haag weer eens duidelijk blijken dat je er geen idee van hebt waar het nu eigenlijk om gaat. Het gaat om het veranderende vakantiepatroon van Nederlanders, die niet meer genoeg hebben aan 1 lange vakantie in de zomer. Men wil ook tijdens andere periodes met vakantie. Het luchtruim is niet voor niets weer open, nu willen we het weer massaal gaan gebruiken ook. Dus we pakken onze koffers, checken in op Schiphol, zakken in de vliegtuigstoelen weg en gaan twee zorgeloze weken meivakantie op Ibiza, Rhodos of Alanya tegemoet. Niet de kinderen vergeten mee te nemen!
woensdag 28 april 2010
maandag 19 april 2010
De natuur de baas
Nederland is al enkele dagen stil. Het valt mij niet op, want ik hoor bijna nooit een vliegtuig. Niet omdat ze niet vliegen, maar het valt mij gewoon zelden op. Hoe anders zal dit zijn voor mensen die in Zwanenburg wonen of bij Halfweg. Voor die mensen zal het zondag op die prachtige lentedag hemel op aarde zijn geweest. Eindelijk konden ze ongestoord eens buiten zitten en de vogels in hun eigen tuin horen kwetteren.
Een van deze mensen was deze week op televisie en vertelde wat een verademing het was in vergelijking met de normale gang van zaken. Elke minuut een vliegtuig boven je huis! Ik vraag me af of hij zich na enkele rustige dagen afvraagt of hij niet beter kan verhuizen naar een deel van het land waar het altijd zo rustig is. Bijvoorbeeld naar Overijssel, bij Rijssen in de buurt. Daar gaan wij vaak op vakantie naartoe en daar is het altijd lekker rustig.
Minstens vier keer per jaar zijn wij een week of een halve week in Enter in een park van Landal Green Parks. Mijn zus heeft daar een huisje en daar maken wij met veel plezier gebruik van. Een weiland grenst aan hun grondgebied. Op dat weiland staat een groep van ongeveer twaalf jonge koeien.’s Avonds komen ze naar het hek en kun je ze aaien. Verder zitten er veel eekhoorns, zijn er af en toe weer konijnen te zien en verder volop vogels. Verder… stilte.
Het is er ’s nachts ook nog echt donker. Je ziet veel sterren, hoort uilen en ziet vleermuizen. In mei zijn er ook volop meikevers die door het avonddonker boven je hoofd vliegen. Voor ons is dat het ultieme vakantiegevoel. Je wordt moe van het vele wandelen in de gezonde buitenlucht. Slaapt veel vaster dan thuis en je kunt alles achter je laten. Een klein beetje van dit effect ervaart die meneer in Zwanenburg nu eindelijk ook eens.
Maar voor hoe lang nog? De algemene opinie in Nederland is dat het nu wel genoeg is met die aswolk. In het begin accepteerde men gemakkelijk dat de natuur ons de baas was. Maar na een paar dagen is het afgelopen met die tolerantie. “Ja zeg, het kan volgens experts nog maanden duren! Dat kan toch niet!”. Mensen willen nu toch echt weer naar huis, of juist op vakantie. Of voor het werk moet weer gevlogen worden. Logisch, er spelen veel belangen.
Maar stel je voor dat het echt gevaarlijk zou blijken te zijn. Als er echt een langere periode niet gevlogen zou kunnen worden? Wat gebeurt er dan in onze westerse wereld? Hoe zouden we daar mee om moeten gaan? De kans bestaat dat in IJsland een grotere vulkaan ook as gaat spuwen. Dat zou nog veel ingrijpender gevolgen kunnen hebben. Ik hoop dat het niet gebeurt. Maar als het wel gebeurt, wat dan?
Ik ben blij dat ik niet hoef te vliegen dit jaar. Dat we gewoon met de auto naar Overijssel kunnen gaan en daar met hoogstens een uur vertraging door files aankomen. In Enter is de natuur de baas ook zonder dat er een vulkaan aan te pas komt. Dus als de vliegtuigen weer gaan vliegen, laat ze voorbij gaan. Zoek een lekker rustig plekje in Nederland, net als bij Enter. En geniet van de rust
Een van deze mensen was deze week op televisie en vertelde wat een verademing het was in vergelijking met de normale gang van zaken. Elke minuut een vliegtuig boven je huis! Ik vraag me af of hij zich na enkele rustige dagen afvraagt of hij niet beter kan verhuizen naar een deel van het land waar het altijd zo rustig is. Bijvoorbeeld naar Overijssel, bij Rijssen in de buurt. Daar gaan wij vaak op vakantie naartoe en daar is het altijd lekker rustig.
Minstens vier keer per jaar zijn wij een week of een halve week in Enter in een park van Landal Green Parks. Mijn zus heeft daar een huisje en daar maken wij met veel plezier gebruik van. Een weiland grenst aan hun grondgebied. Op dat weiland staat een groep van ongeveer twaalf jonge koeien.’s Avonds komen ze naar het hek en kun je ze aaien. Verder zitten er veel eekhoorns, zijn er af en toe weer konijnen te zien en verder volop vogels. Verder… stilte.
Het is er ’s nachts ook nog echt donker. Je ziet veel sterren, hoort uilen en ziet vleermuizen. In mei zijn er ook volop meikevers die door het avonddonker boven je hoofd vliegen. Voor ons is dat het ultieme vakantiegevoel. Je wordt moe van het vele wandelen in de gezonde buitenlucht. Slaapt veel vaster dan thuis en je kunt alles achter je laten. Een klein beetje van dit effect ervaart die meneer in Zwanenburg nu eindelijk ook eens.
Maar voor hoe lang nog? De algemene opinie in Nederland is dat het nu wel genoeg is met die aswolk. In het begin accepteerde men gemakkelijk dat de natuur ons de baas was. Maar na een paar dagen is het afgelopen met die tolerantie. “Ja zeg, het kan volgens experts nog maanden duren! Dat kan toch niet!”. Mensen willen nu toch echt weer naar huis, of juist op vakantie. Of voor het werk moet weer gevlogen worden. Logisch, er spelen veel belangen.
Maar stel je voor dat het echt gevaarlijk zou blijken te zijn. Als er echt een langere periode niet gevlogen zou kunnen worden? Wat gebeurt er dan in onze westerse wereld? Hoe zouden we daar mee om moeten gaan? De kans bestaat dat in IJsland een grotere vulkaan ook as gaat spuwen. Dat zou nog veel ingrijpender gevolgen kunnen hebben. Ik hoop dat het niet gebeurt. Maar als het wel gebeurt, wat dan?
Ik ben blij dat ik niet hoef te vliegen dit jaar. Dat we gewoon met de auto naar Overijssel kunnen gaan en daar met hoogstens een uur vertraging door files aankomen. In Enter is de natuur de baas ook zonder dat er een vulkaan aan te pas komt. Dus als de vliegtuigen weer gaan vliegen, laat ze voorbij gaan. Zoek een lekker rustig plekje in Nederland, net als bij Enter. En geniet van de rust
dinsdag 13 april 2010
Volle zalen
Gisteren bleek dat de nieuwe gemeenteraad al bij een van de eerste vergaderingen een volle zaal kan trekken. Was ook niet zo moeilijk. De raadscommissie had de vertegenwoordiging van ongeruste ouders uit de Broekpolder uitgenodigd en die hadden zoveel mogelijk andere ouders bereid gevonden mee te komen. Wat speelt er namelijk in de Broekpolder? Vanaf het begin van de oplevering van de huizen bleek dat de prognoses van de leerlingenaantallen niet klopten. Er was meer toestroom van leerlingen dan men had ingeschat. De prognoses moeten dan ook regelmatig bijgesteld worden. Het nieuwe MFA gebouw werd opgeleverd met een aantal schoolwoningen erboven, die al snel vol zaten. Tijdelijk is zelfs de ruimte boven de sporthal ingezet als noodoplossing. Maar dat kon maar voor 1 groep en maar voor 1 jaar. Nu is het de vraag wat er moet gebeuren met de groepen die “over”zijn. Volgens de verwachtingen zullen het komend schooljaar al vier groepen zijn. Moeten die volgens afspraak (tussen gemeente en schoolbesturen) naar de oude Jan Ligthartschool (later Kompas)aan de Belgiëlaan, of moeten er goede noodgebouwen in de Broekpolder komen zoals de ouders liever zien? Daar draait het om.
Het enige waar iedereen het gisteren over eens was, was dat het nodig is de nieuwe prognoses zo snel mogelijk te kennen. Waar zijn we nu aan toe? Is het genoeg dat we voor 8 nieuwe groepen huisvesting regelen, of worden het toch 9 of 10 groepen? Want als dat het geval blijkt, kun je die groepen niet allemaal kwijt in het binnenkort opgeknapte Jan Lighthartschool gebouw. Dan zul je toch iets met noodoplossingen moeten.
Maar wanneer komen de prognoses? Waarschijnlijk begin mei. En dan? Wat verwacht de raad nu als er uit de prognoses blijkt dat er 9 groepen maximaal gehuisvest zullen moeten worden buiten het huidige MFA gebouw? Ouders hopen dat er dan 9 goed geoutilleerde noodlokalen ergens op een locatie in de Broekpolder komen. Dat het oude gebouw aan de Belgiëlaan dan niet meer aan de orde is.
Als je naar het eerder besluit van gemeente en schoolbesturen kijkt, lijkt het logischer om dan juist de Belgiëlaan goed te outilleren en een noodlokaal of daar of misschien toch bij het MFA te plaatsen. Een goed opgeknapt schoolgebouw zal later zijn nut nog kunnen bewijzen als locatie voor kinderopvang of een andere voorziening waar behoefte aan is.
Maar die volle zaal van gisteren. Waar leidde dat toe? Het leidde ertoe dat bijna alle raadsfracties zich verscholen achter de opties die de ouders op tafel hadden gelegd. En daarbij duidelijk afstand namen van het besluit. "Is dit niet mogelijk? Is dat niet mogelijk? Kan er niet gewoon een bouwlaag bovenop het MFA? Moeten we niet een nieuwe school in de Broekpolder neer zetten of zelfs nog een multifunctioneel gebouw? Kunnen we toch gewoon door een woningcorporatie laten bouwen? ”
Ja, ja. Diezelfde woningcorporatie zeker die niet wist hoe snel hij zich uit het MFA moest terugtrekken. En in deze slechte tijden voor de bouw willen corporaties al helemaal hun nek niet meer uitsteken. Het vervelende van gisterenavond was dat de mensen op de tribune met een voldaan gevoel weggingen, terwijl je op je klompen kunt aanvoelen dat het gebouw aan de Belgiëlaan gewoon gebruikt gaat worden en dat de meerderheid van de raad (de coalitie is tenslotte 19 zetels waard)daar ook gewoon achter staat.
Conclusie: een volle zaal zorgt ervoor dat de coalitiepartijen veranderen in oppositiepartijen. Tijdens het bespreken van het coalitieprogramma in de raad van 8 april bleek al dat diverse partijen vinden dat ze met zo’n brede coalitie minderheidsstandpunten kunnen uitdragen binnen de coalitie. Maar het moet toch niet zo zijn dat de coalitie uit 19 zetels bestaat en dat er dan 13 daarvan een ander standpunt uit gaan dragen dan het college.
Het ergste van alles vind ik dat de ouders teleurgesteld zullen zijn als blijkt dat het collegestandpunt onderschreven gaat worden, na coalitieberaad wellicht, door alle partijen die hun nu de hoop op een andere oplossing hebben gegeven. De politiek is dan weer eens niet geloofwaardig gebleken en het opkomstcijfer zal ook in de Broekpolder volgende keer nog lager worden.En we wilden er juist met zijn allen alles aan doen om het opkomstpercentage op te krikken!
Volle zalen? Doe dus maar even niet.
Het enige waar iedereen het gisteren over eens was, was dat het nodig is de nieuwe prognoses zo snel mogelijk te kennen. Waar zijn we nu aan toe? Is het genoeg dat we voor 8 nieuwe groepen huisvesting regelen, of worden het toch 9 of 10 groepen? Want als dat het geval blijkt, kun je die groepen niet allemaal kwijt in het binnenkort opgeknapte Jan Lighthartschool gebouw. Dan zul je toch iets met noodoplossingen moeten.
Maar wanneer komen de prognoses? Waarschijnlijk begin mei. En dan? Wat verwacht de raad nu als er uit de prognoses blijkt dat er 9 groepen maximaal gehuisvest zullen moeten worden buiten het huidige MFA gebouw? Ouders hopen dat er dan 9 goed geoutilleerde noodlokalen ergens op een locatie in de Broekpolder komen. Dat het oude gebouw aan de Belgiëlaan dan niet meer aan de orde is.
Als je naar het eerder besluit van gemeente en schoolbesturen kijkt, lijkt het logischer om dan juist de Belgiëlaan goed te outilleren en een noodlokaal of daar of misschien toch bij het MFA te plaatsen. Een goed opgeknapt schoolgebouw zal later zijn nut nog kunnen bewijzen als locatie voor kinderopvang of een andere voorziening waar behoefte aan is.
Maar die volle zaal van gisteren. Waar leidde dat toe? Het leidde ertoe dat bijna alle raadsfracties zich verscholen achter de opties die de ouders op tafel hadden gelegd. En daarbij duidelijk afstand namen van het besluit. "Is dit niet mogelijk? Is dat niet mogelijk? Kan er niet gewoon een bouwlaag bovenop het MFA? Moeten we niet een nieuwe school in de Broekpolder neer zetten of zelfs nog een multifunctioneel gebouw? Kunnen we toch gewoon door een woningcorporatie laten bouwen? ”
Ja, ja. Diezelfde woningcorporatie zeker die niet wist hoe snel hij zich uit het MFA moest terugtrekken. En in deze slechte tijden voor de bouw willen corporaties al helemaal hun nek niet meer uitsteken. Het vervelende van gisterenavond was dat de mensen op de tribune met een voldaan gevoel weggingen, terwijl je op je klompen kunt aanvoelen dat het gebouw aan de Belgiëlaan gewoon gebruikt gaat worden en dat de meerderheid van de raad (de coalitie is tenslotte 19 zetels waard)daar ook gewoon achter staat.
Conclusie: een volle zaal zorgt ervoor dat de coalitiepartijen veranderen in oppositiepartijen. Tijdens het bespreken van het coalitieprogramma in de raad van 8 april bleek al dat diverse partijen vinden dat ze met zo’n brede coalitie minderheidsstandpunten kunnen uitdragen binnen de coalitie. Maar het moet toch niet zo zijn dat de coalitie uit 19 zetels bestaat en dat er dan 13 daarvan een ander standpunt uit gaan dragen dan het college.
Het ergste van alles vind ik dat de ouders teleurgesteld zullen zijn als blijkt dat het collegestandpunt onderschreven gaat worden, na coalitieberaad wellicht, door alle partijen die hun nu de hoop op een andere oplossing hebben gegeven. De politiek is dan weer eens niet geloofwaardig gebleken en het opkomstcijfer zal ook in de Broekpolder volgende keer nog lager worden.En we wilden er juist met zijn allen alles aan doen om het opkomstpercentage op te krikken!
Volle zalen? Doe dus maar even niet.
dinsdag 6 april 2010
Het W woord
In Den Haag gaan stemmen op om de duur van de WW uitkering te beperken van 3 jaar en 2 maanden naar 1 jaar. Vooral oudere werknemers zullen hierdoor getroffen worden, want zij hadden door hun lange arbeidsverleden recht op een langere periode WW. Diverse partijen geven nu al aan dat ze voor een flinke beperking zijn: CDA, VVD, D’66, Groen Links. Maar SP en PvdA zijn tegen. De partijen die voor zijn, zijn dit onder voorwaarden. Zo wil het CDA bijvoorbeeld dat het eerste half jaar nog volledig wordt doorbetaald door de werkgever voordat men in de regeling nieuwe stijl terechtkomt. Sympathiek, zo lijkt dit op het eerste gezicht.
Maar dan ga je ervan uit dat de crisis is opgelost en dat het dus geen problemen oplevert voor werknemers van bijvoorbeeld 52 jaar en ouder om binnen korte tijd weer een nieuwe baan te vinden. Werkgevers zijn uitermate enthousiast: De NCW-woordvoerder: “Je moet de WW zo inrichten dat deze, in combinatie met scholing, zo kort mogelijk nodig is als vluchtheuvel voor mensen die hun baan verloren zijn”. Prachtig gezegd, maar ook realistisch? Volgens de verwachting zullen er zodra de crisis voorbij is, grote tekorten komen op de arbeidsmarkt, ontstaan door de vergrijzing. Dat klinkt dus goed, er blinkt goud (loon) achter de regenboog voor de huidige werkloze oudere. Of toch niet? Gaat het goud hun neus voorbij? Is er niets achter de regenboog?
Een bedrijf dat oudere werknemers door vergrijzing ziet vertrekken zou volgens werkgevers op zoek gaan naar oudere werklozen? Wie gelooft dat nu? Op dit moment is het voor 40-plussers, zeker in de arbeidstakken die door de crisis flink getroffen zijn, al ontzettend moeilijk om aan een nieuwe baan te komen. Je moet maar eens informeren bij het UWV-werkbedrijf. Mensen hebben genoeg vaardigheden en ervaring, maar hebben niet dat jonge en sprankelende dat de eind-twintigers en begin-dertigers te bieden hebben. Dat hebben ze ook lang niet nodig gehad, want ze hebben vaak twintig jaar goed hun werk gedaan op een degelijke, bescheiden manier. Niet zoals de jonge honden, die nog denken dat ze alles kunnen en datgene wat ze niet kunnen nog kunnen leren. Daar zijn ze heilig van overtuigd en dat stralen ze ook uit. De veertigers en vijftigers zijn er ondertussen achtergekomen dat ze niet alles kunnen, dat ze ook niet alles kunnen leren, en dat je eigen capaciteiten niet onbegrensd zijn. En dat stralen ze ook uit: betrouwbaarheid, nuchterheid, bescheidenheid, realisme.
Als de crisis grotendeels voorbij is, zal dat er heus niet snel toe leiden dat veel oudere werknemers weer een baan vinden. Misschien staan ze ondertussen wel twee, drie of zelfs vijf jaar reeds langs de kant. Sommigen zullen allang in de WWB zijn beland en we weten allemaal dat de budgetten voor scholing zo krap zijn geworden dat binnenkort alleen de kansrijkste werklozen nog met korte trajecten geschoold zullen gaan worden. Er gaan nu al stemmen op om het granieten bestand voortaan maar met rust te laten en geen geld meer te steken in sociale activering. Helpt het dan om deze mensen eerder de WWB in te laten stromen, of zelfs zonder geld te laten zitten als ze toevallig een partner met een minimuminkomen hebben?
Het probleem met Den Haag en de partners is dat men altijd van de ideale situatie uitgaat. Ze lossen iets op en denken dat de problemen die je al kunt zien aankomen door die oplossingen wegblijven. Het lijkt soms wel een sprookje.
….en toen het probleem van de recessie voorbij was en de bonuscultuur bij de banken weer floreerde als nooit daarvoor, besloot het parlement dat er geen werklozen meer bestonden. Omdat ze niet meer bestonden, kon de regeling voor de werkloosheidsuitkering worden afgeschaft. Alle mensen hadden werk en waren gelukkig….
Dit sprookje is natuurlijk zwaar overdreven, zoals sprookjes altijd zijn. Maar de kern is helaas waar. Den Haag presenteert simpele oplossingen voor moeilijke problemen, want ze denken dat mensen (kiezers) het anders niet begrijpen en niet accepteren. Maar juist als iets zo simpel wordt voorgesteld vind ik het als mens (kiezer) moeilijk te geloven. Zo simpel is het nooit! Elke keer blijkt weer dat er aan simpele oplossingen hele grote problemen kleven die dan achteraf pas bekend worden en die veel mensen treffen in hun persoonlijke levenssfeer. Dan zijn de kiezers weer teleurgesteld, want het was allemaal zo mooi verteld van te voren. Zo zorgt Den Haag keer op keer voor verlies van vertrouwen in de politiek. Leer het nu eens een keer: er zijn geen makkelijke oplossingen voor moeilijke problemen en een partij die doen alsof dat wel zo is, houdt zijn kiezers en zichzelf voor de gek.
Maar dan ga je ervan uit dat de crisis is opgelost en dat het dus geen problemen oplevert voor werknemers van bijvoorbeeld 52 jaar en ouder om binnen korte tijd weer een nieuwe baan te vinden. Werkgevers zijn uitermate enthousiast: De NCW-woordvoerder: “Je moet de WW zo inrichten dat deze, in combinatie met scholing, zo kort mogelijk nodig is als vluchtheuvel voor mensen die hun baan verloren zijn”. Prachtig gezegd, maar ook realistisch? Volgens de verwachting zullen er zodra de crisis voorbij is, grote tekorten komen op de arbeidsmarkt, ontstaan door de vergrijzing. Dat klinkt dus goed, er blinkt goud (loon) achter de regenboog voor de huidige werkloze oudere. Of toch niet? Gaat het goud hun neus voorbij? Is er niets achter de regenboog?
Een bedrijf dat oudere werknemers door vergrijzing ziet vertrekken zou volgens werkgevers op zoek gaan naar oudere werklozen? Wie gelooft dat nu? Op dit moment is het voor 40-plussers, zeker in de arbeidstakken die door de crisis flink getroffen zijn, al ontzettend moeilijk om aan een nieuwe baan te komen. Je moet maar eens informeren bij het UWV-werkbedrijf. Mensen hebben genoeg vaardigheden en ervaring, maar hebben niet dat jonge en sprankelende dat de eind-twintigers en begin-dertigers te bieden hebben. Dat hebben ze ook lang niet nodig gehad, want ze hebben vaak twintig jaar goed hun werk gedaan op een degelijke, bescheiden manier. Niet zoals de jonge honden, die nog denken dat ze alles kunnen en datgene wat ze niet kunnen nog kunnen leren. Daar zijn ze heilig van overtuigd en dat stralen ze ook uit. De veertigers en vijftigers zijn er ondertussen achtergekomen dat ze niet alles kunnen, dat ze ook niet alles kunnen leren, en dat je eigen capaciteiten niet onbegrensd zijn. En dat stralen ze ook uit: betrouwbaarheid, nuchterheid, bescheidenheid, realisme.
Als de crisis grotendeels voorbij is, zal dat er heus niet snel toe leiden dat veel oudere werknemers weer een baan vinden. Misschien staan ze ondertussen wel twee, drie of zelfs vijf jaar reeds langs de kant. Sommigen zullen allang in de WWB zijn beland en we weten allemaal dat de budgetten voor scholing zo krap zijn geworden dat binnenkort alleen de kansrijkste werklozen nog met korte trajecten geschoold zullen gaan worden. Er gaan nu al stemmen op om het granieten bestand voortaan maar met rust te laten en geen geld meer te steken in sociale activering. Helpt het dan om deze mensen eerder de WWB in te laten stromen, of zelfs zonder geld te laten zitten als ze toevallig een partner met een minimuminkomen hebben?
Het probleem met Den Haag en de partners is dat men altijd van de ideale situatie uitgaat. Ze lossen iets op en denken dat de problemen die je al kunt zien aankomen door die oplossingen wegblijven. Het lijkt soms wel een sprookje.
….en toen het probleem van de recessie voorbij was en de bonuscultuur bij de banken weer floreerde als nooit daarvoor, besloot het parlement dat er geen werklozen meer bestonden. Omdat ze niet meer bestonden, kon de regeling voor de werkloosheidsuitkering worden afgeschaft. Alle mensen hadden werk en waren gelukkig….
Dit sprookje is natuurlijk zwaar overdreven, zoals sprookjes altijd zijn. Maar de kern is helaas waar. Den Haag presenteert simpele oplossingen voor moeilijke problemen, want ze denken dat mensen (kiezers) het anders niet begrijpen en niet accepteren. Maar juist als iets zo simpel wordt voorgesteld vind ik het als mens (kiezer) moeilijk te geloven. Zo simpel is het nooit! Elke keer blijkt weer dat er aan simpele oplossingen hele grote problemen kleven die dan achteraf pas bekend worden en die veel mensen treffen in hun persoonlijke levenssfeer. Dan zijn de kiezers weer teleurgesteld, want het was allemaal zo mooi verteld van te voren. Zo zorgt Den Haag keer op keer voor verlies van vertrouwen in de politiek. Leer het nu eens een keer: er zijn geen makkelijke oplossingen voor moeilijke problemen en een partij die doen alsof dat wel zo is, houdt zijn kiezers en zichzelf voor de gek.
woensdag 31 maart 2010
Een 7,2 op de schaal van Richter voor humor
Eindelijk weer eens een grappig stukje in de krant. Het gaat over gevoel voor humor. Nederlanders blijken zichzelf gemiddeld een 7,2 te geven als het op gevoel voor humor aankomt. Een mooie score als het op je eindexamenlijst achter je moeilijkste vak staat. De gemiddelde Nederlander doet niet aan zesjescultuur in ieder geval, dus Balkenende is ook blij. Of hij zelf heeft meegedaan aan dit onderzoek, weet ik niet. Ik vind hem in ieder geval grappig met zijn rare loopje en eigenwijze gezicht. En ook zijn uitspraken in het kader van de verkiezingskoorts: “Ik ben geen man om op de winkel te passen, ik ben een man van grote stappen”. Gelukkig dat hij zelf ook door heeft dat als ondertussen vier winkels failliet had laten gaan als hij bedrijfsleider was geweest in plaats van premier. Maar die grote stappen maakt hij wel en dat maakt hem juist zo koddig als hij loopt. Alleen zijn dat niet die grote stappen die hij bedoelt. Ruimschoots gevoel voor humor in huis dus, met zo'n uitspraak.
Volgens de gemiddelde Nederlander is Femke Halsema de grappigste politicus, al scoort zij slechts een 5,4. Leuk zijn in de politiek is blijkbaar niet zo heel erg leuk. Gelukkig is de politiek niet bedoeld om leuk te zijn, maar een beetje humor kan natuurlijk een lastig debat wel een beetje vlottrekken. En als wat meer politici zichzelf nu eens iets minder serieus zouden nemen, zouden ze misschien wel op dezelfde score kunnen komen als de gemiddelde Nederlander. Kom op jongens en meiden, weg met die onvoldoende. Ga voor de ruime voldoende. De ware VOC mentaliteit moet op het gebied van humor ook maar weer eens de kop opsteken.
Wat ik wel apart vond was dat Ruben Nicolai volgens de meeste mensen de leukste televisiepresentator is en toch maar precies hetzelfde cijfer krijgt als de gemiddelde Nederlander zichzelf geeft. Een 7,2 dus. Hoe kan dat nou? Betekent dit dan dat de gemiddelde Nederlander denkt dat hij of zij net zo goed en grappig kan presenteren? Moeten presentatoren van een amusementsprogramma dan niet leuker zijn dan wijzelf om onze aandacht vast te houden? Paul de Leeuw krijgt slechts een 6,5! Waarom kijken we dan nog naar hem? Een avondje kletsen met onze familie die gemiddeld zichzelf een 7,2 geeft zou dan toch leuker moeten zijn?
Volgens mij kun je hier maar 1 conclusie uit trekken. De gemiddelde Nederlander overschat zijn eigen gevoel voor humor. Oh, wat vinden we onszelf leuk. Wij verdienen een dikke voldoende. Maar kijk nou eens goed om je heen als je dat grapje maakt dat jezelf zo leuk vindt. Lacht de rest wel net zo hard met je mee? Thuis ben ik vaak getuige van pijnlijke situaties als de ene huisgenoot een grapje maakt dat door de andere huisgenoot niet zo gewaardeerd wordt. De ontvanger van het grapje waardeert deze gemiddeld echt niet met een 7,2. Is dat buitenshuis anders? Nou, vaak niet. Het valt me vaak op dat mensen zelf het hardst om hun eigen grapje lachen. Ik heb zelf ook wel eens een opmerking gemaakt die ikzelf wel met een 9 gewaardeerd zou hebben, maar dat de rest van de familie niet boven een 6 je uitkwam.Mijn tweelingzus is er nog beter in, vraag maar aan haar kinderen.
Maar gelukkig, we weten volgens het krantenstukje wel goed welke bekende Nederlanders niet leuk zijn. Zij scoren dan ook een onvoldoende. En wie zijn dat dan? Nou, Gordon en Gerard Joling en als klap op de vuurpijl Albert Verlinde en Patty Brard. Wat dat betreft heeft de gemiddelde Nederlander het wel goed gezien. Deze mensen zijn inderdaad niet leuk. Maar zij vinden zichzelf wel heel leuk. Ze schateren het uit al bij het tweede woord van elke zin die ze gebruiken. Het zijn eigenlijk gemiddelde Nederlanders, maar dan erger. Veel erger!
Er zijn genoeg mensen die echt gevoel voor humor hebben. Verder zijn er nog mensen die je een goed gevoel geven omdat ze vrolijk zijn, vriendelijk of enthousiast. Maar dat de gemiddelde Nederlander een 7,2 verdient voor humor? Bureau Intomart zou eigenlijk een vervolgonderzoek moeten doen om te kijken hoe deze mensen werkelijk scoren op de schaal van Richter voor humor. Maar die bestaat niet, helaas. Zo lang hij nog niet bestaat, geef ik mezelf een 7,3. Net meer dan de gemiddelde Nederlander.
Volgens de gemiddelde Nederlander is Femke Halsema de grappigste politicus, al scoort zij slechts een 5,4. Leuk zijn in de politiek is blijkbaar niet zo heel erg leuk. Gelukkig is de politiek niet bedoeld om leuk te zijn, maar een beetje humor kan natuurlijk een lastig debat wel een beetje vlottrekken. En als wat meer politici zichzelf nu eens iets minder serieus zouden nemen, zouden ze misschien wel op dezelfde score kunnen komen als de gemiddelde Nederlander. Kom op jongens en meiden, weg met die onvoldoende. Ga voor de ruime voldoende. De ware VOC mentaliteit moet op het gebied van humor ook maar weer eens de kop opsteken.
Wat ik wel apart vond was dat Ruben Nicolai volgens de meeste mensen de leukste televisiepresentator is en toch maar precies hetzelfde cijfer krijgt als de gemiddelde Nederlander zichzelf geeft. Een 7,2 dus. Hoe kan dat nou? Betekent dit dan dat de gemiddelde Nederlander denkt dat hij of zij net zo goed en grappig kan presenteren? Moeten presentatoren van een amusementsprogramma dan niet leuker zijn dan wijzelf om onze aandacht vast te houden? Paul de Leeuw krijgt slechts een 6,5! Waarom kijken we dan nog naar hem? Een avondje kletsen met onze familie die gemiddeld zichzelf een 7,2 geeft zou dan toch leuker moeten zijn?
Volgens mij kun je hier maar 1 conclusie uit trekken. De gemiddelde Nederlander overschat zijn eigen gevoel voor humor. Oh, wat vinden we onszelf leuk. Wij verdienen een dikke voldoende. Maar kijk nou eens goed om je heen als je dat grapje maakt dat jezelf zo leuk vindt. Lacht de rest wel net zo hard met je mee? Thuis ben ik vaak getuige van pijnlijke situaties als de ene huisgenoot een grapje maakt dat door de andere huisgenoot niet zo gewaardeerd wordt. De ontvanger van het grapje waardeert deze gemiddeld echt niet met een 7,2. Is dat buitenshuis anders? Nou, vaak niet. Het valt me vaak op dat mensen zelf het hardst om hun eigen grapje lachen. Ik heb zelf ook wel eens een opmerking gemaakt die ikzelf wel met een 9 gewaardeerd zou hebben, maar dat de rest van de familie niet boven een 6 je uitkwam.Mijn tweelingzus is er nog beter in, vraag maar aan haar kinderen.
Maar gelukkig, we weten volgens het krantenstukje wel goed welke bekende Nederlanders niet leuk zijn. Zij scoren dan ook een onvoldoende. En wie zijn dat dan? Nou, Gordon en Gerard Joling en als klap op de vuurpijl Albert Verlinde en Patty Brard. Wat dat betreft heeft de gemiddelde Nederlander het wel goed gezien. Deze mensen zijn inderdaad niet leuk. Maar zij vinden zichzelf wel heel leuk. Ze schateren het uit al bij het tweede woord van elke zin die ze gebruiken. Het zijn eigenlijk gemiddelde Nederlanders, maar dan erger. Veel erger!
Er zijn genoeg mensen die echt gevoel voor humor hebben. Verder zijn er nog mensen die je een goed gevoel geven omdat ze vrolijk zijn, vriendelijk of enthousiast. Maar dat de gemiddelde Nederlander een 7,2 verdient voor humor? Bureau Intomart zou eigenlijk een vervolgonderzoek moeten doen om te kijken hoe deze mensen werkelijk scoren op de schaal van Richter voor humor. Maar die bestaat niet, helaas. Zo lang hij nog niet bestaat, geef ik mezelf een 7,3. Net meer dan de gemiddelde Nederlander.
maandag 29 maart 2010
Waarom reageren op een winkelverbod?
Donderdagavond was ik bij de avond in Camille waarbij de nieuwe stadsfotograaf bekend zou worden gemaakt. Het was een heel gezellige avond, waarop vooral veel tips werden gegeven aan de inzenders die het 'net niet' geworden waren. Door bevlogen fotografen werd verteld hoe een foto het ‘helemaal’ had kunnen zijn, door recht voor het object te gaan staan of juist vanuit een buikligging het object in de lucht te laten zweven, of door te kiezen voor ‘less’ in plaats van ‘more’. De amateurfotografen die meededen aan de wedstrijd reageerden enthousiast. Hier konden ze tenminste iets mee. Vorig jaar was ik ook al aanwezig bij de verkiezing voor stadsfotograaf en ik heb daarna ook geregeld mijn man toegeroepen:” Ga nu eens door je knieën, vanuit een lager standpunt wordt de foto veel mooier.” Zelf ben ik ook wel eens op mijn buik gaan liggen om de cavia’s te fotograferen. Ze kregen daardoor wel een onderkin, maar de foto werd wel heel apart.
Natuurlijk waren er ook heel bijzondere foto’s. De Schoffelaar was vanuit een bijzondere hoek genomen, waardoor je hem heel anders zag dan je gewend bent. Ook waren er prachtige natuuropnames, waarvan je dacht dat ze bijna niet in Beverwijk genomen konden zijn. Soms was er wat bewerking op de computer aan te pas gekomen, waardoor een surrealistisch effect gerealiseerd werd. Zoveel mensen, zoveel smaken. Een hartstikke leuke avond, die natuurlijk weer georganiseerd werd door vrijwilligers die al hun ziel en zaligheid in de kunst en cultuur van Beverwijk stoppen. Zij verdienen een pluim!
In de krant stond de volgende ochtend een foto van de winnaar Bert Giebels. Een prachtige winteropname. Toen ik vanmorgen op de site van het NKD keek, zag ik dat er geen reactie op gekomen was. Eigenlijk had ik wel wat enthousiaste reacties verwacht, want het was een heel bijzondere opname.
Maar toen viel mijn oog op een stukje dat wel tot heel veel reacties had geleid, namelijk het stukje over een 84-jarige die een Dekamarkt-verbod van een jaar had gekregen, omdat hij gestolen zou hebben. Daar waren 62(!) reacties op gekomen. Heel veel mensen vonden dat de Dekamarkt de man het voordeel van de twijfel had moeten geven. Hij zou zich wel vergist hebben. Het feit dat Dekamarkt geen commentaar had gegeven gaf de meesten blijkbaar niet te denken. Een enkeling reageert maar dat hij/zij de reactie van Deka graag zou willen kennen: hoor en wederhoor. Anderen beginnen over hun eigen goede gedrag (zelf ooit teruggegaan met een per ongeluk meegenomen boodschap) of juist niet teruggegaan (met per ongeluk meegenomen chocoladereep die daarna juist met extra veel smaak is opgepeuzeld). Wat weer leidt tot een ander die constateert dat deze schrijver toch juist met een dieet was begonnen? Je houdt het niet voor mogelijk wat een stukje in de krant bij mensen losmaakt. En dan gaat het hier nog maar om een 84-jarige die beschuldigd wordt van winkeldiefstal.
Hoe komt het nu dat zoveel mensen op zo’n stukje reageren? Ik speel graag amateur-psycholoog, dus ik fantaseer er maar wat op los.
1. Ze zijn zelf ooit onterecht beschuldigd van winkeldiefstal en dat gevoel komt door het lezen van zo’n stukje terug. Met terugwerkende kracht verontwaardigd, dus.
2. Ze gaan er vanuit dat mensen die iets beweren (zoals de man van 84 in het stukje) per definitie gelijk hebben en degene die geen commentaar wil geven (in dit geval Dekamarkt) de ‘slechterik’ is.
3. Of misschien geloven ze misschien wel in het sprookje dat alles wat in de krant staat, waar is.
4. Ze reageren omdat zoveel andere mensen gereageerd hebben, dan moet het wel een interessante discussie zijn. Of ze reageren altijd al op froem en dat doe je dan dus nu ook. Men kent elkaar van het internet.
5. Ze kennen de betreffende man als een vriendelijke buurman die ’s morgens netjes “goedemorgen” zegt.
Maar waarom las ik die 62 reacties eigenlijk? Eigenlijk alleen maar omdat het er zoveel waren en toen was ik wel benieuwd hoe de discussie ging. Heb ik dan ook een mening hierover? Ja, die heb ik. Ik dacht toen ik het stuk las, dat er waarschijnlijk wel meer aan de hand was, waardoor ik geen reëel beeld van de situatie kon krijgen. Dus eigenlijk zonder conclusie ter zijde gelegd. Ik vorm liever mijn mening over zaken waar ik meer weet van heb. Zoals zo’n avond in Camille over fotografie. Dat was een geweldige avond, die ook nog eens een keer wat opleverde, namelijk de nieuwe stadsfotograaf Bert Giebels die het komende jaar samen met de nieuwe stadsdichter Frits Smid kunstwerkjes gaat produceren van kunst en cultuur.
Natuurlijk waren er ook heel bijzondere foto’s. De Schoffelaar was vanuit een bijzondere hoek genomen, waardoor je hem heel anders zag dan je gewend bent. Ook waren er prachtige natuuropnames, waarvan je dacht dat ze bijna niet in Beverwijk genomen konden zijn. Soms was er wat bewerking op de computer aan te pas gekomen, waardoor een surrealistisch effect gerealiseerd werd. Zoveel mensen, zoveel smaken. Een hartstikke leuke avond, die natuurlijk weer georganiseerd werd door vrijwilligers die al hun ziel en zaligheid in de kunst en cultuur van Beverwijk stoppen. Zij verdienen een pluim!
In de krant stond de volgende ochtend een foto van de winnaar Bert Giebels. Een prachtige winteropname. Toen ik vanmorgen op de site van het NKD keek, zag ik dat er geen reactie op gekomen was. Eigenlijk had ik wel wat enthousiaste reacties verwacht, want het was een heel bijzondere opname.
Maar toen viel mijn oog op een stukje dat wel tot heel veel reacties had geleid, namelijk het stukje over een 84-jarige die een Dekamarkt-verbod van een jaar had gekregen, omdat hij gestolen zou hebben. Daar waren 62(!) reacties op gekomen. Heel veel mensen vonden dat de Dekamarkt de man het voordeel van de twijfel had moeten geven. Hij zou zich wel vergist hebben. Het feit dat Dekamarkt geen commentaar had gegeven gaf de meesten blijkbaar niet te denken. Een enkeling reageert maar dat hij/zij de reactie van Deka graag zou willen kennen: hoor en wederhoor. Anderen beginnen over hun eigen goede gedrag (zelf ooit teruggegaan met een per ongeluk meegenomen boodschap) of juist niet teruggegaan (met per ongeluk meegenomen chocoladereep die daarna juist met extra veel smaak is opgepeuzeld). Wat weer leidt tot een ander die constateert dat deze schrijver toch juist met een dieet was begonnen? Je houdt het niet voor mogelijk wat een stukje in de krant bij mensen losmaakt. En dan gaat het hier nog maar om een 84-jarige die beschuldigd wordt van winkeldiefstal.
Hoe komt het nu dat zoveel mensen op zo’n stukje reageren? Ik speel graag amateur-psycholoog, dus ik fantaseer er maar wat op los.
1. Ze zijn zelf ooit onterecht beschuldigd van winkeldiefstal en dat gevoel komt door het lezen van zo’n stukje terug. Met terugwerkende kracht verontwaardigd, dus.
2. Ze gaan er vanuit dat mensen die iets beweren (zoals de man van 84 in het stukje) per definitie gelijk hebben en degene die geen commentaar wil geven (in dit geval Dekamarkt) de ‘slechterik’ is.
3. Of misschien geloven ze misschien wel in het sprookje dat alles wat in de krant staat, waar is.
4. Ze reageren omdat zoveel andere mensen gereageerd hebben, dan moet het wel een interessante discussie zijn. Of ze reageren altijd al op froem en dat doe je dan dus nu ook. Men kent elkaar van het internet.
5. Ze kennen de betreffende man als een vriendelijke buurman die ’s morgens netjes “goedemorgen” zegt.
Maar waarom las ik die 62 reacties eigenlijk? Eigenlijk alleen maar omdat het er zoveel waren en toen was ik wel benieuwd hoe de discussie ging. Heb ik dan ook een mening hierover? Ja, die heb ik. Ik dacht toen ik het stuk las, dat er waarschijnlijk wel meer aan de hand was, waardoor ik geen reëel beeld van de situatie kon krijgen. Dus eigenlijk zonder conclusie ter zijde gelegd. Ik vorm liever mijn mening over zaken waar ik meer weet van heb. Zoals zo’n avond in Camille over fotografie. Dat was een geweldige avond, die ook nog eens een keer wat opleverde, namelijk de nieuwe stadsfotograaf Bert Giebels die het komende jaar samen met de nieuwe stadsdichter Frits Smid kunstwerkjes gaat produceren van kunst en cultuur.
woensdag 24 maart 2010
De kracht van cultuur
Gisterenavond was in het Kennemer Theater een avond over de kracht van cultuur. Hiervoor waren instellingen en gemeenteraadsleden uitgenodigd. De bedoeling was duidelijkheid te scheppen over de economische en sociale waarde van cultuur en de discussie aan te gaan met raadsleden (die waarschijnlijk binnenkort flink moeten bezuinigen op de gemeentebegroting) en de vertegenwoordigers van instellingen.
Vanmorgen las ik het verslag in de krant en laat de schrijfster daar nu precies een kop boven te hebben gezet die nergens op slaat: “Cultuur blijft een sluitpost”. Wat deugt er volgens mij nu niet aan zo’n titel? Nou, ten eerste is cultuur tot nu toe geen sluitpost geweest. Als er in de gemeente bezuinigd werd, werd altijd veel breder gekeken. Ten tweede, heeft niemand tijdens de discussie dit gezegd. Het is een conclusie die de schrijfster zelf trekt, nadat een raadslid heeft gezegd:”Maar nu zijn we verplicht om te bezuinigen en het potje voor cultuur ontkomt hier niet aan.” Als ik dat hoor, denk ik dat geen enkel potje in de gemeente de komende jaren heilig is, dus dat alle potjes er min of meer aan moeten geloven. Daar zullen ook subsidies bijzitten, dat zal onvermijdelijk zijn. Maar dat is toch niet hetzelfde als “een sluitpost”?
De algemene opvatting tijdens de discussie was dat cultuur wel degelijk meerwaarde heeft en dat de aanwezigheid van cultuur voor mensen van betekenis is. Het beïnvloedt ook hun keuze voor een woonplaats. In Beverwijk valt veel te beleven op het gebied van cultuur. Veel vrijwilligers steken hun tijd in het opzetten van unieke projecten met vaak een kleine subsidie van de gemeente als steun. Deze mensen verdienen waardering en dat krijgen ze niet altijd. En wanneer een gemeenteraad dan moet gaan praten over bezuinigingen, en het onderwerp cultuur genoemd wordt als 1 van de mogelijkheden, dan kun je je voorstellen dat ze zich wanhopig afvragen of de meerwaarde dan niet gezien wordt.
In de twee jaar dat ik wethouder cultuur ben, heb ik veel instellingen en initiatiefnemers aan mijn tafel gehad. Vaak konden we in goed overleg door creatief denken oplossingen verzinnen om initiatieven te realiseren. Soms kwam daar extra geld bij kijken, soms waren er andere oplossingen. Maar ik weet zeker dat er van alle kanten (en zeer zeker ook vanuit de gemeente) de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in cultuur in Beverwijk en Wijk aan Zee.
Toen dan ook 1 van de panelleden keer op keer aangaf dat je van de gemeente niets te verwachten had en dat ze liever buiten de gemeente omging, werd ik toch echt boos. Want dit was nu juist het enige panellid dat ik nog nooit aan mijn tafel had mogen ontvangen voor een gesprek. En dan juist zij doet zulke uitspraken die nergens op slaan. Ik heb dan ook gereageerd door te zeggen dat het grote onzin was en dat we juist heel veel bereikt hebben in samenwerking met instellingen en initiatiefnemers en dat ze niet eens ooit was komen praten. Dus hoe ze er nu bij kwam dat je met de gemeente geen kant op kunt?
De journalist schreef vanmorgen in de krant dat een ambtenaar uit de zaal een boze reactie gaf. Zij wist blijkbaar niet wie ik was. De rest van de zaal gelukkig wel en veel mensen kwamen na afloop nog even zeggen dat ze vonden dat ik groot gelijk had om er wat van te zeggen. Zij vonden ook dat we prettig samengewerkt hadden en veel hadden bereikt. Nu is het een kwestie van volhouden en doorstomen. Natuurlijk zal de komende jaren bezuinigd worden, ook op cultuur. Is het niet lokaal, dan wel provinciaal. Maar de kunst is om de kunst en cultuur de kracht te laten behouden die het heeft. Daar moeten instellingen en stadsbestuur samen voor gaan. Cultuur mag nooit een sluitpost worden!
Vanmorgen las ik het verslag in de krant en laat de schrijfster daar nu precies een kop boven te hebben gezet die nergens op slaat: “Cultuur blijft een sluitpost”. Wat deugt er volgens mij nu niet aan zo’n titel? Nou, ten eerste is cultuur tot nu toe geen sluitpost geweest. Als er in de gemeente bezuinigd werd, werd altijd veel breder gekeken. Ten tweede, heeft niemand tijdens de discussie dit gezegd. Het is een conclusie die de schrijfster zelf trekt, nadat een raadslid heeft gezegd:”Maar nu zijn we verplicht om te bezuinigen en het potje voor cultuur ontkomt hier niet aan.” Als ik dat hoor, denk ik dat geen enkel potje in de gemeente de komende jaren heilig is, dus dat alle potjes er min of meer aan moeten geloven. Daar zullen ook subsidies bijzitten, dat zal onvermijdelijk zijn. Maar dat is toch niet hetzelfde als “een sluitpost”?
De algemene opvatting tijdens de discussie was dat cultuur wel degelijk meerwaarde heeft en dat de aanwezigheid van cultuur voor mensen van betekenis is. Het beïnvloedt ook hun keuze voor een woonplaats. In Beverwijk valt veel te beleven op het gebied van cultuur. Veel vrijwilligers steken hun tijd in het opzetten van unieke projecten met vaak een kleine subsidie van de gemeente als steun. Deze mensen verdienen waardering en dat krijgen ze niet altijd. En wanneer een gemeenteraad dan moet gaan praten over bezuinigingen, en het onderwerp cultuur genoemd wordt als 1 van de mogelijkheden, dan kun je je voorstellen dat ze zich wanhopig afvragen of de meerwaarde dan niet gezien wordt.
In de twee jaar dat ik wethouder cultuur ben, heb ik veel instellingen en initiatiefnemers aan mijn tafel gehad. Vaak konden we in goed overleg door creatief denken oplossingen verzinnen om initiatieven te realiseren. Soms kwam daar extra geld bij kijken, soms waren er andere oplossingen. Maar ik weet zeker dat er van alle kanten (en zeer zeker ook vanuit de gemeente) de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in cultuur in Beverwijk en Wijk aan Zee.
Toen dan ook 1 van de panelleden keer op keer aangaf dat je van de gemeente niets te verwachten had en dat ze liever buiten de gemeente omging, werd ik toch echt boos. Want dit was nu juist het enige panellid dat ik nog nooit aan mijn tafel had mogen ontvangen voor een gesprek. En dan juist zij doet zulke uitspraken die nergens op slaan. Ik heb dan ook gereageerd door te zeggen dat het grote onzin was en dat we juist heel veel bereikt hebben in samenwerking met instellingen en initiatiefnemers en dat ze niet eens ooit was komen praten. Dus hoe ze er nu bij kwam dat je met de gemeente geen kant op kunt?
De journalist schreef vanmorgen in de krant dat een ambtenaar uit de zaal een boze reactie gaf. Zij wist blijkbaar niet wie ik was. De rest van de zaal gelukkig wel en veel mensen kwamen na afloop nog even zeggen dat ze vonden dat ik groot gelijk had om er wat van te zeggen. Zij vonden ook dat we prettig samengewerkt hadden en veel hadden bereikt. Nu is het een kwestie van volhouden en doorstomen. Natuurlijk zal de komende jaren bezuinigd worden, ook op cultuur. Is het niet lokaal, dan wel provinciaal. Maar de kunst is om de kunst en cultuur de kracht te laten behouden die het heeft. Daar moeten instellingen en stadsbestuur samen voor gaan. Cultuur mag nooit een sluitpost worden!
Abonneren op:
Posts (Atom)
